Henriko la 2-a (Sankta Romia Imperio)

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Saltu al: navigado, serĉo
Disambig.svg La titolo havas ankaŭ aliajn signifojn, por vidi ilin bonvolu rigardi la apartigilan paĝon: Henriko la 2-a
Henriko la 2-a (Sankta Romia Imperio)
Sankta Romia Imperiestro
Kronung Heinrich II.jpg
Antaŭulo Oto la 3-a [#]
Sekvanto Konrado la 2-a [#]
Personaj informoj
Naskiĝo 6-an de majo 973 (0973-05-06)
en Bad Abbach
Morto 13-an de julio 1024 (1024-07-13) (51-jara)
en Grone, Göttingen
Religio katolikismo [#]
Familio
Dinastio Liudolfidoj [#]
Patro Henriko la 2-a de Bavario [#]
Patrino Gizela de Burgundio [#]
Gefratoj Bruno of Augsburg • Gizela de Bavario [#]
Edzino Kunigunda de Luksemburgo [#]
Imperiestro de la Sankta Romia Imperio Armoiries modernes Saint-Empire bicéphale.svg
Regado 10141024
ekde 1012 rom-germana reĝo
Antaŭulo Oto la 3-a
Sekvanto Konrado la 2-a
Duko de Bavario Bavaria Arms.svg
Regado 9951004
Antaŭulo Henriko "la Kverelanto"
Sekvanto Henriko la 5-a
2-a fojo
Regado 10091017
Antaŭulo Henriko la 5-a
Sekvanto Henriko la 5-a
Reĝo de Italio Blank.png
Regado 10041024
Antaŭulo Arduino de Ivreo
Sekvanto Konrado la 2-a
Sanktuleco
Kanonizo 1146 de Eŭgeno la 3-a
Festotago 13-a de julio
[#] Fonto: Vikidatumoj
v  d  r
Information icon.svg

Henriko la 2-a konata ankaŭ kiel Henriko la 2-a "de Germanio" (6-a de majo 97313-a de julio 1024), estis reĝo germania kaj imperiestro de la Sankta Romia Imperio, la lasta el la liudolfida dinastio ("Otto-idoj"). Henriko kaj lia edzino Kunigunda estas konsiderataj Sanktuloj de la Katolika Eklezio.

Li estis frato de la beata Gizela de Bavario, kaj filo de Henriko la Kverelanto, duko de Bavario. Ĉar lia patro insurekciis kontraŭ la antaŭaj imperiestroj, li devis ekziliĝi junaĝe. Li sukcedis sian patron en la duklando de Bavario en 995 kiel Henriko la 4-a.

En 1002 Arduino de Ivreo estis proklamita reĝo de Italio en Pavio nur unu monaton post la morto de Oto la 3-a, imperiestro de la Sankta Romia Imperio, kaj tiele la revo de imperio kaj romia kaj ĝermana disfalas. Italio volas sendependon kaj nomumas sian propran monarkon. La sukcedonto de Oto la 3-a, nome ties kuzo Henriko de Bavario, Henriko la 2-a, veturas al Romo post du jaroj por ekposedi la kronon de Italio, kiu laŭleĝe korespondas al li.