Pierre Leroux

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Salti al navigilo Salti al serĉilo
Statuo de Pierre Leroux ĉe Boussac.

Pierre Henri LEROUX (7-a de aprilo 179712-a de aprilo 1871), franca filozofo kaj politika ekonomikisto, naskiĝis en Bercy, nune parto de Parizo, la filo de metiisto.

Biografio[redakti | redakti fonton]

Lia edukado estis interrompita pro la morto de lia patro, kio devigis lin vivteni siajn patrinon kaj familion. Li eklaboris unue kiel masonisto kaj poste komponisto; li aliĝis al P. Dubois en la fondo de Le Globe kiu iĝis en 1831 la oficiala organo de la komunumo de sansimonianoj, kies elstara membro li iĝis. Novembre samjare, kiam Prosper Enfantin iĝis estro de sansimonianoj kaj predikis la liberigon de virinoj kaj la funkciojn de couple-prétre, Leroux separiĝis el la organizo. En 1834 li publikigis eseon titole "Individuismo kaj socialismo" kiu, spite ties mesaĝo de skeptikismo al ambaŭ tendencoj, enkondukis la terminon socialismo en la franca politika diskurso. En 1838, kun Jean Reynaud, kiu estis separintakun li, li fondis la Encyclopédie nouvelle (eld. 1838-1841). Inter la artikoloj kiujn li enmetis estis De l'egalité kaj Refutation de l'éclectisme, kiuj poste aperos kiel separataj verkoj.

Pensaro[redakti | redakti fonton]


Bibliografio[redakti | redakti fonton]

  • J. Maîtron (eld. de), Dictionnaire biographique du mouvement ouvrier français. Première partie: 1789-1864 (Paris, 1964): t. II, pp. 501–503.
  • Jack Bakunin, Pierre Leroux and the birth of democratic socialism, 1797-1848 (New York, 1976)
  • Jacques Viard, Pierre Leroux et les socialistes européens (Arles, 1982)
  • Armelle Le Bras-Chopard, De l'égalité dans la différence : le socialisme de Pierre Leroux (Paris, 1986)
  • Marisa Forcina, I diritti dell’esistente. La filosofia della “Encyclopédie nouvelle” (1833-1847) (Lecce, 1987)
  • Barbel Kuhn, Pierre Leroux: Sozialismus zwischen analytischer Gesellschaftskritik und so-zialphilosophischer Synthese: ein Beitrag zur methodischen Erforschung des vormarxistischen Sozialismus (Frankfurt am Main, 1988)
  • Miguel Abensour, Le Procès des maîtres rêveurs (Paris, 2000)
  • Bruno Viard, Pierre Leroux, penseur de l’humanité (Aix-en-Provence, 2009)
  • Andrea Lanza, All'abolizione del proletariato! Il discorso socialista fraternitario. Parigi 1839-1847 (Milano, 2010)

Referencoj[redakti | redakti fonton]

    • Célestin Raillard, Pierre Leroux at ses œuvres (Paris, 1899)
    • Pierre-Félix Thomas, Pierre Leroux: sa vie, son œuvre, sa doctrine (Paris, 1904)
    • Louis Reybaud, Études sur les réformateurs et socialistes modernes (Bruxelles, 1842)

Eksteraj ligiloj[redakti | redakti fonton]