Smeralda kolombo
 | ||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
 | ||||||||||||||
| Biologia klasado | ||||||||||||||
| ||||||||||||||
| Chalcophaps longirostris | ||||||||||||||
| Konserva statuso | ||||||||||||||
Aliaj Vikimediaj projektoj
| ||||||||||||||
La Smeralda kolombo (Chalcophaps indica, laŭ kio ankaŭ Hinda Bronzokolombo) estas specio de birdo de la familio de Kolombedoj kiu estas disvastigata loĝanto kaj reproduktanto en tropika suda Azio el Barato kaj Srilanko orienten ĝis Indonezio kaj norda kaj orienta Aŭstralio. Tiu ĉi kolombo estas konata ankaŭ per la nomoj de Verda kolombo aŭ verdaflugila kolombo. Ĝi havas kelkajn subspeciojn, pli precize du en Aŭstralio, nome longirostris (el Kimberley, Okcidenta Aŭstralio ĝis duoninsulo Cape York) kaj chrysochlora (el duoninsulo Cape York ĝis suda Novsudkimrio kaj insuloj Norfolko kaj Lord Howe).
Aspekto
[redakti | redakti fonton]
.jpg)
La Smeralda kolombo estas fortika, mezgranda kolombo, tipe 23 ĝis 28 centimetrojn longa. La dorso kaj flugiloj estas brilsmeralde verdaj. La flugilplumoj kaj vosto estas nigrecaj kaj montriĝas nigraj kaj blankaj larĝaj strioj en suba dorso dumfluge. La kapo kaj subaj partoj estas malhelvinece rozkoloraj (ĉe chrysochlora, pli brune ĉe longirostris), kun nuancoj al grizo en malsupra ventro. La okuloj estas malhelbrunnaj, la beko estas brilruĝa kaj la kruroj kaj piedoj ruĝecaj.
Masklo havas blankan makulon enborde de ŝultroj kaj helgrizan kronon. Ino havas pli brunan korpon kun griza makulo en ŝultro. Nematuruloj aspektas kiel inoj, sed havas brunajn konkoformajn makuletojn en siaj korpoj kaj flugilplumaroj.
Kutimoj
[redakti | redakti fonton]La Smeralda kolombo estas ofta specio en pluvarbaroj kaj similaj densaj humidaj arbaroj, farmoj, ĝardenoj, manglejoj kaj marbordaj arbustejoj. Ĝi konstruas etan neston el bastonetoj en arbo ĝis kvin metrojn supergrunde kie la ino demetas du kremkolorajn ovojn. Reproduktado okazas en Aŭstralio printempe aŭ dum frua somero en sudorienta Aŭstralio kaj malfrue en la seka sezono en norda Aŭstralio.
Ties flugo estas rapida kaj rekta, per regula flugilfrapado kaj eventuala vipado kio estas karaktera de kolomboj ĝenerale. Ĝi ofte flugas malalte inter makuloj de la densa arbaro, sed se oni ĝenas ĝin ĝi preferas forkuri surgrunde anstataŭ flugi. Ili estas lertaj akrobatoj dum flugo inter arbaro. Dumfluge ili montras sablokolorajn subflugilojn kaj avelkolorajn flugilplumojn.
La Smeralda kolombo kutime estas soleca, laŭ paroj aŭ en etaj grupoj. Ili estas tre surgrundemaj, ofte dum serĉado de falita fruktaro, kaj ili estas malofte en arboj escepte por ripozado. Ili manĝas semojn kaj fruktojn de tre diversaj plantoj kaj ĝenerale estas maltimidaj kaj alproksimigeblaj.
La voĉo estas mallaŭta milda kverado konsistanta el ses ĝis sep ku, kiuj komencas de sube kaj laŭtiĝas. Ili havas ankaŭ nazecan "hu-hu-hu-n". Maskloj realigas balancigan dancoceremonion dum pariĝado.
La Smeralda kolombo estas la birdo blazono de la barata Ŝtato Tamil Nadu.
Taksonomio
[redakti | redakti fonton]En 1743, la angla natursciencisto George Edwards inkludis bildon kaj priskribon de la Smeralda kolombo en sia A Natural History of Uncommon Birds. Li uzis la anglalingvan nomon "Green Wing'd Dove". Lia bildo estis farita el vivanta birdo hejme de komercisto en Rotherhithe apud Londono. Oni diiris al Edwards, ke tiu kolombo venis el Orientaj Hindioj.[1] Kiam en 1758 la sveda natursciencisto Carl Linnaeus ĝisdatigis sian verkon Systema Naturae por la deka eldono, li metis la Smeraldan kolombon kun ĉiuj aliaj kolomboj en la genron Columba. Linnaeus inkludis mallongan priskribon, stampis la duvoran nomon Columba indica kaj citis la verkon de Edwards.[2] La specia epiteto indica es Latina por "Hindia" kaj estis uzita de Linnaeus por aludi al la Orientaj Hindioj.[3] La specio estas nun metita en la genron Chalcophaps kiu estis enkondukita de la angla ornitologo John Gould en 1843.[4][5]
Oni agnoskis ses subspeciojn, nome la jenaj:[5]
- C. i. indica (Linnaeus, 1758) – Barato ĝis suda Ĉinio, Malajzio, Filipinoj, Indonezio kaj okcidentaj Papuaj insuloj
- C. i. robinsoni Baker, ECS, 1928 – Srilanko
- C. i. maxima Hartert, 1931 – Andamanoj
- C. i. augusta Bonaparte, 1855 – Nikobaroj
- C. i. natalis Lister, 1889 – Kristnaskinsulo (Hinda Oceano)
- C. i. minima Hartert, 1931 – insuloj Numfor, Biak kaj Mios Num (ĉe norda Nov-Gvineo)
Bildaro
[redakti | redakti fonton]-
En akvario de Baltimoro. -
Paro en kaptiteco. -
Dumfluge ĉe la Nacia Parko Ĉitŭan, Nepalo.
Referencoj
[redakti | redakti fonton]- ↑ Edwards, George. (1743) A Natural History of Uncommon Birds Part I & II. Printed for the author, at the College of Physicians.
- ↑ Linnaeus, Carl. (1758) Systema Naturae per regna tria naturae, secundum classes, ordines, genera, species, cum characteribus, differentiis, synonymis, locis, 10‑a eldono 1 (latine), Holmiae:Laurentii Salvii.
- ↑ Jobling, James A.. (2010) The Helm Dictionary of Scientific Bird Names. London: Christopher Helm. ISBN 978-1-4081-2501-4.
- ↑ Gould, John. (1843) The Birds of Australia 5. self published.
- ↑ 5,0 5,1 Pigeons. IOC World Bird List Version 10.1. International Ornithologists' Union (2020). Alirita 18a de Marto 2020 .
- BirdLife International (2004). Chalcophaps indica. Internacia Ruĝa Listo de Endanĝeritaj Specioj, eldono de 2006. IUCN 2006. Elŝutita 11a de Majo 2006. Ne minacata
- Grimmett, Birds of India, Inskipp kaj Inskipp, ISBN 0-691-04910-6
- Pizzey kaj Knight, "Field Guide to the Birds of Australia", Angus & Robertson, ISBN 0-207-19691-5
- Trounsen kaj Trounsen, "Australian Birds: A Concise Photographic Field Guide, Cameron House. ISBN 1-875999-47-7.
Eksteraj ligiloj
[redakti | redakti fonton]
| ||||||||||||||||||