Abatejo Sankta Viktoro de Parizo

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Salti al navigilo Salti al serĉilo
la abatejo en 1572

La Abatejo Sankta Viktoro de Parizo, france Abbaye Saint-Victor de Paris, ankaŭ konata kiel "Reĝa Abatejo kaj Lernejo de Sankta Viktoro", estis abatejo proksime de Parizo, Francio. Liaj originoj estas konektitaj al la decido de Vilhelmo de Champeaux (france Guillaume de Champeaux, latine Guillelmus de Campellis), la Arkidiakono de Parizo kaj direktoro de la Katedrala lernejo de Parizo, retiriĝi al malgranda ermitejo proksime de la urbo en 1108. Li okupis la vivon, alvokiĝon kaj observojn de la Regulaj kanonikoj, kaj lia nova komunumo sekvis la Regulon de la Aŭgustenanoj.

Vilhelmo estis fama pro sia instruado, kaj estis sekvita al sia ermitaĵo fare de multaj el liaj disĉiploj, inkluzive de Petro Abelardo (vidu la tekston Abelardo kaj Heloiza). Tiuj disĉiploj estis konvinkitaj ke li denove ekkaptu lian prelegadon. Vilhelmo estis farita episkopo de Châlons-sur-Marne en 1113, kaj estis sukcesita en sia ermitaĵo ĉe Sankt-Viktoro de Gilduin, kiu forte vigligis la kanonikan regularon kaj sian novan abatejon.

la abatejo Sankta Viktoro en 1655

Per donacoj de papoj, reĝoj, reĝinoj kaj nobeloj, la Abatejo de Sankta Viktoro estis baldaŭ ekonomie tre prospera. Multaj aliaj monaĥejoj venis sub sia influo kaj estis reformitaj per ĝia ĉefeco, inkluzive de la Abatejo de Sainte Geneviève (Parizo), la Abatejo Wigmore ĉe Hereford en okcidenta Anglio, La Aŭgustena Abatejo kiu poste fariĝis la Katedralo de Bristol, Abatejo Sankta Katalina en Waterford, la Abatejo Sankta Thomaso en Dublino, kaj la Abatejo Sankta Pietro ad Aram en Napolo.[1] La reĝo Ludoviko la 8-a de Francio menciis ne malpli ol kvardek abatecojn de la Ordono de Sankta Viktoro en sia lasta volo kaj testamento, kaj li lasis 4 000 pundojn same dividitaj inter ili, kaj ĉiujn liajn juvelojn por la konstruado de la abateja preĝejo en Parizo. Antaŭ ol la abatejo havis 160 jarojn, pluraj kardinaloj kaj almenaŭ ok signifaj abatoj estis produktitaj el inter siaj membroj.

La tradicioj de William de Champeaux estis transdonitaj, kaj la abatejo iĝis centro de pieco kaj lernado, altirante famajn studentojn, fakulojn kaj intelektulojn inkluzive de Hugo el Sankta Viktoro, Peter Lombard kaj Thomas Becket. Fakte, la Viktora Skolo, kun la lernejoj Sainte Geneviève kaj Dipatrino de Parizo, estis la naskiĝejo de la Universitato de Parizo.

La franca revolucio de 1789 finis la historion de la abatejo. En 1790 la konstruaĵoj estis detruitaj, kaj en 1811 la ruinoj komplete forigitaj por soni spacon al nova stokejo de la parizaj vinvendejoj. Nun la loko de la eksa abatejo nomatas "kvartalo Sankta viktoro" kaj apartenas al la 5-a arondismento de Parizo. La lokon de la abetejo mem nun okupas la univerisitato Pierre kaj Marie Curie (UPMC), la lokon de la eksaj abatejaj ĝardenoj la univerisitato Denis Diderot (Jussieu).

Referencoj[redakti | redakti fonton]

  1. Por la historio de la komunumo de Sankta Viktoro inkludante mallongajn priskribojn de ĉiuj abatejoj, kiuj estis identigitaj kiel "Viktoraj" ĝis nun, vidu Björn Gebert, Sankt Viktor von Paris und die Viktoriner. Institutionelle Strukturen eines mittelalterlichen Klosterverbandes (germane: "Sankta Viktoro de Parizo kaj la viktoranoj, instituciaj strukturoj de mezepoka ligo de monaĥejoj), en: Anette Löffler / Björn Gebert (eld.), Legitur in necrologio victorino. Studien zum Nekrolog der Abtei Saint-Victor zu Paris (Corpus Victorinum, Instrumento 7), Münster (Vestfalio) 2015, 119-171.