Agnolo Gaddi

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Agnolo Gaddi
(1350-1396)
"La malkovro de la vera kruco far Sankta Helena", (1380).
"La malkovro de la vera kruco far Sankta Helena", (1380).
Persona informo
Naskiĝo 1350
en Florenco, Italio
Morto 15-a de oktobro 1396
en Florenco, Italio
Lingvoj itala [#]
Familio
Patro Taddeo Gaddi [#]
Profesio
Okupo pentristo [#]
Aktiva en Florenco [#]
Verkado
Verkoj Crucifixion ❦
Sainte Anne metterza et saints [#]
[#] Fonto: Vikidatumoj
Wikidata-logo.svg
Information icon.svg
vdr

Agnolo Gaddi (1350-1396) estis renoma itala pentristo, li estis filo de Taddeo Gaddi, nepo de Gaddo Gaddi (1239-1312) kaj frato de Giovanni Gaddi. Lia arto, ofte akompanata kun gracia fabela tono, montras neniam distranĉitan ligon kun la skemo de Giotto el la unua duono de la dek-kvara jarcento, ĝisdatigitaj kun kelkaj malfrugotikaj sugestoj. Agnolo estis influa kaj fekunda artisto, kiu estis la lasta grava florentina pentristo stile deveninta de Giotto.

Biografio[redakti | redakti fonton]

Agnolo verŝajne estis trejnita en la ateliero de sia patro, kaj en 1369 li certe jam aperis kiel agnoskita majstro pro siaj propraj meritoj. En tiu jaro, li ricevis pagojn kune kun grupo de artistoj inkluzive de Giovanni da Milano, Giottino, kaj lia propra frato Giovanni Gaddi (ankaŭ pentristo sed kies verkoj ne pluvivis) por la nun perdita ornamado en la palaco de papo Urbano la 5-a en la Vatikano.

Liaj plej fruaj verkoj, inkluzive de la triptiko datita je 1375, nun en la Galleria Nazionale de Parmo kaj la freskofragmentoj en la antikva monaĥejo de San Domenico del Maglio, en Florenco, efektivigitaj laŭ la dokumentoj, en 1376, estas karakterizitaj per severaj koloroj kaj sufiĉe superplenaj kunmetaĵoj.

Triptiko de Agnolo Gaddi. Madono kun la Infano, Sankta Andreo, Sankta Benedikto, Sankta Bernardo kaj Sankta Katarina de Aleksandrio kun la anĝeloj, (1375).

Ili estas loĝitaj per figuroj kun pezaj movoj kaj amasa fiziko, akcentitaj de la klara malhela, per kiu ili estas modeligitaj. En la komenco de la 1380-aj jaroj, evidente jam bone konsekrita artisto, Agnolo akiris komisionojn de aparta prestiĝo en sia naskiĝurbo: la projektoj por la skulptaĵoj por ornami la fasadon de la Loggia dei Lanzi.

La freskoj de la Kapelo Castellani, en Santa Croce (rakontoj de la sanktuloj Antonio Abato, Johano Baptisto, Johano la Evangeliisto kaj Nikolao); kaj la pentraĵo de retablo verŝajne destinita por la preĝejo San Miniato al Monte, nun dividita inter la testamentaĵo de Contini-Bonacossi en la Uffizi, Florenco, kaj la kolekto Kisters en Kreuzlingen.

Sekvis aliaj gravaj komisionoj, inkluzive pliajn projektojn por skulptaĵoj, ĉi-foje por la katedralo de Florenco (1387, 1391). La poliptikoj nun en la Nacia Galerio de Arto kaj en la Bildgalerio de Berlino (ĉi-lasta datita je 1387).

Kaj la ornamado de la koruso de Santa Croce (rakontoj pri la legendo de la Kruco), la plej vasta bildciklo produktita en Florenco en la fino de la 14-a jarcento.

Precipe la freskoj de rakontoj pri la Kruco, per ilia reprezentado de ĉi tiu kompleksa temo en rakontciklo riĉigita per multaj sekundaraj epizodoj kaj serio de viglaj observaĵoj prenitaj el la ĉiutaga vivo, kaj, ne malpli grava, ilia sobra aparteco, nervoza kaj tranĉa, la bilda stilo, regata de la lineara komponanto, havus decidan kaj daŭran influon sur la sekva generacio de florentinaj pentristoj.

Bildo de Agnolo Gaddi, (1769).

Literaturo[redakti | redakti fonton]

Vidu ankaŭ[redakti | redakti fonton]

Referencoj[redakti | redakti fonton]



Portala ikonoRilataj artikoloj troviĝas en
Portalo pri Homoj