Penelope Delta

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Salti al navigilo Salti al serĉilo
Penelope Delta
Penelope Delta, aĝo 33, tenanta ŝian beban filinon
Penelope Delta, aĝo 33, tenanta ŝian beban filinon
Persona informo
Naskiĝo 24-an de aprilo 1874 (1874-04-24)
en Aleksandrio
Morto 2-an de majo 1941 (1941-05-02) (67-jara)
en Ateno
Mortokialo toksiĝo
Lingvoj moderna greka lingvo
Ŝtataneco Grekio
Subskribo Penelope Delta
Familio
Patro Emmanouil Benakis
Patrino Virginia Horemis
Frat(in)oj Alexandra Benaki • Antonis Benakis • Argine Salvagou • Alexandros Benakis
Edz(in)o Stefanos Deltas
Amkunulo Ion Dragumis
Infanoj Virginia Delta • Sophia Delta • Alexandra Delta
Okupo
Okupo verkisto • verkisto de porinfana literaturo • poeto • artisto
Information icon.svg
vdr

Penelope Delta (greke: Πηνελόπη Δέλτα; Alexandria, 1874 – Ateno, 2an de Majo 1941) estis greka aŭtoro de adoleska literaturo. Praktike ŝi estis la unua verkisto de libroj por grekaj infanoj, ŝiaj historiaj romanoj estis larĝe legitaj kaj influis grekajn popularajn perceptojn pri nacia identeco kaj historio. Tra sia longa-tempa asocio kun Ion Dragoumis, Delta estis puŝita en la mezo de la tumulta greka politiko de la komenco de la 20-a jarcento, de la Makedona Lukto al la Nacia Skismo. Ŝi memmortiĝis la tagon kiam la germanaj trupoj eniris Atenon dum la dua mondmilito.

Komenca vivo[redakti | redakti fonton]

Delto naskiĝis en Aleksandrio, Egiptio, al Virginia (naskiĝita kiel Choremi) kaj la riĉa negocisto de kotono Emmanuel Benakis.[1][2] Ŝi estis la tria de ses fratoj, ŝiaj du pli aĝaj fratoj estis Aleksandra kaj Antonis Benakis, kies Tom Sawyer-kiel petoloj ŝi memmortigis en ŝia libro Trellantonis; ŝiaj pli junaj samgepatridoj estis Constantine, kiu mortis ĉe la aĝo de du jaroj, Alexandro kaj Argine.

Geedziĝo[redakti | redakti fonton]

La  familio intertempe aliris al Ateno en 1882, kie ŝi poste geedziĝis kun riĉa Fanariote entreprenisto, nomita Stephanos Delta, kun kiu ŝi havis tri filinojn, Sophia Mavrogordatou, Virginia Zanna kaj Alexandra Papadopoulou. Stephanos Delta estis nevo de matematikisto Constantino Carathéodory. Ili revenis al Aleksandria en 1905, kie ŝi renkontis Ion Dragoumis, tiam la Vajco-Konsulo de Grekio en Aleksandria. Dragoumis, kiel Penelope Delto, ankaŭ skribis pri la makedona lukto kaj liaj propraj rememoroj de ĝi en siaj libroj. Penelope Delto formis romantikan interrilaton kun li por iu tempo. Ekstere de respekto por Delto kaj ŝiaj infanoj, Delto kaj Dragoumis decidis apartiĝi, sed daŭrigis korespondi pasie ĝis 1912, kiam Dragoumis komencis interrilaton kun la fama stadia aktorino Marika Kotopouli. Dume, Penelope dufoje provis memmortigon.

Verkista kariero[redakti | redakti fonton]

Delto moviĝis al Frankfurto, Germanio, en 1906, kiam ŝia edzo iris funkciigi la oficejojn de la Khoremis-Benakis kotona komerco tie kaj ŝia unua romano Gia tin Patrida (Por la Bonfarto de la Patrio) estis eldonita en 1909. La romano estas fiksita en Bizancaj tempoj kaj Delto komencis korespondi kun la historiisto Gustave Schlumberger, fama specialisto pri la Bizanca Imperio. Ilia daŭranta interrilatado provizis la materialon por ŝia dua romano, Ton Kairo tou Voulgaroktonou (En la Jaroj de la Bulgar-Mortiganto), fiksita dum la reĝado de la Imperiestra Bazilo la 2-a.[3][4] La Goudi Ŝtatrenverso en 1909 inspiris ŝian trian romanon, Paramythi Horis Onoma (Rakonto kun Neniu Nomo), eldonita en 1911.

En 1913 la familio de  Delta revenis al Aleksandrio sed tamen denove kaj tiam en 1916 ŝi loĝis konstante en Ateno, kie sia patro, Emmanuel Benakis, estis elektita kiel urbestro. Kiam li estis tie, ili fariĝis proksimaj amikoj kun Eleftherios Venizelos, kiun ili amuzis regule ĉe ilia luksa domego en la norda antaŭurbo de Kifisia. La patro de Penelope estis politika asociito de Venizelos ekde lia translokiĝo al Ateno en 1910 kaj servis kiel Financa Ministro en la unua administracio de Venizelos.

Ŝia longa korespondado kun Episkopo Chrysanthos, Metropolito de Trabzon, provizis la materialon por sia libro de 1925, La Vivo de Kristo. En 1925, ŝi estis diagnozita de poliomjelito. En 1927, ŝi komencis skribi la trilogion Romiopoules (Junaj grekaj knabinoj), unu maldike-vualitan aŭtobiografion, kiun ŝi ne finis ĝis 1939. Fiksita en Ateno, la unua parto,  To Xipnima (La Vekiĝo) kovras la eventojn ekde 1895 al 1907, la dua parto  I Lavra (La Varmaj) kovras ekde 1907 al 1909 kaj la fina parto,  To Souroupo (La Krepusko), kovras ekde 1914 al 1920. La politikaj eventoj de ĉi tiu tumulta epoko estas donitaj unue-mana trakto en ĉi tiu libro, kiel ŝi spertis ilin en la plej propra nivelo: ŝia patro estis preskaŭ ekzekutita pro perfido fare de la Reĝa Partio, dum Ion Dragoumis estis efektive murdita fare de frakcioj de Venizelos en 1920. Delto portis nenion sed nigrajn vestaĵojn post tio.

Dume ŝi eldonis siajn tri gravajn romanojn: Trellantonis (Freneza Anthony; 1932), kiu detalis Antonis pri sia petola pli aĝa frato Benakis infanaĝaj aventuroj en la lastaj jardekoj de la 19a jarcento en Aleksandria, Mangas (1935), kiu estis pri la ne malsimilaj aventuroj de la vulpohundo de la familio terrier kaj Ta Mystika tou Valtou (La Sekretoj de la Marĉo; 1937), kiu estis fiksita ĉirkaŭ Giannitsa Lago en la komenco de la 20a jarcento, kiam elvolviĝis la greka lukto por Makedonio.

Kiam Penelope Delto akiris la krediton por transkribi la memorojn de ĉi tiu milito, la realaj rakontoj estis kolektitaj en 1932–1935 de sia sekretariino Antigone Bellou Threpsiadi kiu estis ŝi mem filino de makedona batalanto.[5]

Ŝi volus malpermesi siajn genepojn viziti ŝin dum la tago, kiam ŝi estis skribanta, sed tiam elspezus la tutan vesperon kun ili, leganta al ili kion ŝi skribis tiun ĉi tagon, en loko de dormtempaj rakontoj.

Malfrua vivo[redakti | redakti fonton]

Dum la lasta jaro de sia vivo kaj kiel ŝia paralizo estis antaŭeniranta, ŝi ricevis la taglibrojn kaj arkivojn de ŝia nerevenigebla amo, Jono Dragoumis, konfidita al ŝi de lia frato Filipo. Ŝi administris postuli 1000 paĝojn de manuskriptaj rimarkoj pri lia laboro, antaŭ ol decidi preni ŝian propran vivon. Ŝi faris memmortigon per englutado de veneno la 27an de aprilo 1941, nome la saman tagon kiam vermaĥtaj trupoj eniris Atenon.[1] Ŝi mortis post pluraj tagoj la 2an de Majo 1941. Laŭ sia peto ŝi estis enterigita en la ĝardeno de la majesta Delta domego en Kifissia. Chrysanthos, de tiam la Ĉefepiskopo de Ateno, kondukis dum la enterigo. Sur ŝia tombo, en la ĝardeno de ŝia domo, estis gravurita la vorto σιωπή, siōpē ("silento").

Posteuloj[redakti | redakti fonton]

La Delta domego estis heredita al siaj tri filinoj, Sophia, Virginio kaj Alexandra, kiuj aldonis gastodomon kiun ili nomis "Sovirale", laŭ la komencaj leteroj de iliaj unuaj nomoj. Virginio edziĝis al la politikisto Alexandro Zannas kaj ilia filino Lena estis la patrino de nuntempa politikisto Antonis Samaras; ilia filo, Pavlos (Paul) Zannas (1929–1989) estis eminenta arta kritikanto kaj la tradukisto en la greka de la romano de Marcel Proust "À la recherche du temps perdu". En 1989 Alexandra, tiam la lasta viva Delta filino, testamentis la domegon al la Benaki Muzeo. Ĝi nun gastigas la Historian Arkivon de la muzeo.

Verkoj en la angla traduko[redakti | redakti fonton]

Vidu ankaŭ[redakti | redakti fonton]

  • Lukto por Makedonio

Notoj kaj referencoj[redakti | redakti fonton]

  1. 1,0 1,1 Modern library of Alexandria (BA), Cairo.
  2. Biography of Penelope Delta. Benaki Museum. Alirita 2009-05-25.
  3. By Roderick Beaton. (1999) An introduction to modern Greek literature. Oxford University Press.
  4. Paul Stephenson, The Legend of Basil the Bulgar-Slayer, Cambridge University Press, 2003, paĝo 120
  5. Marii︠a︡ Nikolaeva Todorova. Balkan identities. C. Hurst & Co. Publishers.

Eksteraj ligiloj[redakti | redakti fonton]

Fonto[redakti | redakti fonton]

En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Penelope Delta en la angla Vikipedio.