Karlomano la 1-a (Aŭstrazio)

Karlomano la 1-a
Persona informo
Carloman
Naskiĝo	ĉ. 710 en Metz, Aŭstrazio, Imperium Francorum
Morto	17-an de aŭgusto aŭ 4-an de decembro 754 en Vienne, Imperium Francorum
Mortis pro	naturaj kialoj vd
Mortis per	malsano vd
Tombo	Montokasino 41.49 °N, 13.8139 °O / 41.49; 13.8139 (mapo) vd
Ŝtataneco	Franka imperio vd
Familio
Dinastio	Arnulfidoj vd
Patro	Karolo Martelo vd
Patrino	Rotrude de Treviro vd
Gefratoj	Bernardo, Grifo, Pipino la pli juna, Remiĝo de Rueno, Hieronimo, Hiltrud de Bavario, Auda of France (en) kaj Landrada (en) vd
Infanoj	Drogo (en) , Chrothrudis (en) vd
Profesio
Okupo	politikisto vd
Postenoj Postenoj Majordomo (741–747) vd
vd	Fonto: Vikidatumoj

Karlomano la 1-a aŭ Karlomano de Aŭstrazio estis naskita ĉirkaŭ 710, laŭ diversaj fontoj, li mortis la 17-an de aŭgusto aŭ la 4-an de decembro 754 en Vieno, estis franka aristokrato de la karolida dinastio, filo de Karolo Martelo kaj frato de Pepino la Malalta, urbestro de la palaco de 741 ĝis 747.

Biografio

Li estis la plej aĝa filo de Karolo Martelo kaj Rotruda (690-725). Kvankam la legitima franka dinastio ankoraŭ estis la merovidoj, Karolo Martelo tenis la veran potencon kiel la sola urbestro de la palaco de ĉiuj frankaj regnoj, kaj efektive, ekde la morto de Teodoriko la 4-a, en 737, la trono estis vaka.

Post la morto de Karolo Martelo, en 741, liaj povoj estis dividitaj inter Karlomano kaj Pepino la juna: Karlomano fariĝis urbestro de la palaco de Aŭstrazio kaj ankaŭ ricevis Alemanion, Turingion kaj nordan Alzacon.

Pepino kaj Karlomano devis lukti kontraŭ sia tria frato, Grifono, kiu postulis sian parton de la heredaĵo kaj estis subtenata de Hunaldo, Duko de Akvitanio, kaj Odilo, Duko de Bavario. La du fratoj komencis per malliberigo de sia duonfrato. Por solidigi sian legitimecon, ili reenpostenigis la merovidan, Ĉilderiko la 3-a, al la trono, revenigante lin el la monaĥejo de Sankta Bertino, kie li estis monaĥo. Ili poste submetis la Akvitanion; Karlomano poste gvidis kampanjon kontraŭ la Bavaroj, poste la Alemanoj, ĉe kies estro li instalis membron de la familio Welf.

Karolo Martelo dividas la regnon inter Pepino kaj Karlomano. Ilustrita manuskripto el la Grandaj Kronikoj de Francio de la Majstro de Fauvel, 14-a jarcento. Franca Nacia Biblioteko.

Karlomano iniciatis eklezian reformon sub la instigo de la Episkopo Bonifacio, kies protektanto li estis, kaj al kiu li donis teritorion en 744, sur kiu la Abatejo de Fulda estis fondita, en 747. Ekde la Germana Koncilio de 742 pluen, li persekutis ambician politikon de morala reformo inter la sacerdotaro, respekto por eklezia posedaĵo, kaj la episkopaj sidejoj, kiuj tro ofte estis en la manoj de laikoj.

En 745, lia frato Pepino la Malalta submetis Alemanion kaj okupis la landon, ignorante la dividon de 741, kiu donis ĉi tiun regionon al lia frato. La sekvan jaron, Karlomano organizis ekspedicion kaj masakris la frankajn kaj alemanajn gvidantojn, kiuj aliĝis al sia frato.

Laŭ tradicio, Karlomano tiam rezignis la sekularan mondon kaj eniris religian vivon por kompensi pro ĉi tiu masakro, sed historiistoj Jörg Jarnut (1942-2023) kaj Gunther Wolf kredas, ke post ĉi tiu masakro, la sekvantoj de Karlomano forlasis sian gvidanton, kiu, izolita, havis neniun alian elekton ol retiriĝi al monaĥejo. Aliaj emfazas lian profundan piecon.

Dum vizito al Romo, Karlomano petis de papo Zakario permeson fariĝi kleriko. Tiele, li persone rezignis politikan potencon, lasante sian fraton Pepino la Malalta regi sola, sen ke la rajtoj de liaj infanoj estu nuligitaj. Li fondis la monaĥejon de Monto Sorakto en Italio kaj poste retiriĝis al la Abatejo de Monto Kasino. Sendita al Francio, en 754, de la lombarda reĝo Astulfo por pacmisio, li mortis en Vienne. Lia frato Pepino transportigis lian korpon al la benediktana monaĥejo ĉe Monto Kasino.

Lia filo Drogono sukcedis lin, sed fine li estis flankenlasita de sia onklo Pepino la Malalta .

Karlomano estis kanonizita kiel "Sankta Karlomano".

Geedzeco kaj posteuloj

La identeco de lia edzino estas nekonata. El lia geedzeco naskiĝis:

• Drogon (710-753), Urbestro de la Palaco de Aŭstrazio, forigita de la povo en 753 de sia onklo Pepino la Malalta ;

• unu aŭ pluraj filoj, kiu povas esti iu Karlomano;

• eble du filinoj menciitaj en alia nekrologio:

• Rotruda, edzino de Gerardo la 1-a de Parizo

• Rotilda

Literaturo

• Fouracre, Paul. "The Long Shadow of the Merovingians" in: Charlemagne: Empire and Society, ed. Joanna Story. Manchester University Press, 2005. ISBN 0-7190-7089-9.
• Heinrich Hahn: Karlmann (fränkischer Hausmeier). In: Allgemeine Deutsche Biographie (ADB). Band 15, Duncker & Humblot, Leipzig 1882, S. 393–395.
• Frank Reiniger: KARLMANN. In: Biographisch-Bibliographisches Kirchenlexikon (BBKL). Band 3. Bautz, Herzberg 1992, ISBN 3-88309-035-2, Sp. 1165–1167.