Preĝo sub la verda standardo

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Saltu al: navigado, serĉo
Citaĵo
 El ĉiuj poemoj de Zamenhof [ĝi] estigas la plej ampleksan sentadon. [...] Estas pulsado de la tuta mondo, kiu donas vivon al ĉi tiu poemo, kaj la koloron de l' vivo 
— Arnold BehrendtKongresa jubilea libro, 1933

Preĝo sub la verda standardo estas la titolo de konata poeziaĵo en Esperanto verkita de la iniciatinto de la lingvo, Ludwik Lejzer Zamenhof, en 1905, okaze de la unua Universala Kongreso de Esperanto kiu disvolviĝis tiujare en Boulogne-sur-Mer (Bulonjo-sur-Maro), en Francujo. Zamenhof deklamis la poeziaĵon ferme de sia parolado antaŭ la kunvenintoj.

En la poeziaĵo estas anticipita la paso de Hilelismo al Homaranismo: Zamenhof fakte turniĝis al ĉiuj ĉeestantoj, kristanoj, hebreoj kaj muzulmanoj, invitante ilin superi ĉian integrismon kaj rekoni la komunajn valorojn preter la diferencaj ritoj. Li preferis, tamen, ne eldiri la lastan strofon, kiu memorigas la parabolon de la tri ringoj de Lessing, pro la insisto de liaj amikoj: estis ankoraŭ forta la antisemitismo ligita kun la afero Dreyfus (Ĉi tiu memcenzuro daŭros longe: ankaŭ en la unua kolekto de fundamenta literaturo en Esperanto, la Fundamenta Krestomatio, ĝi ne aperas).

La titolo de la poeziaĵo estas klara rilatigo al la verda flago de Esperanto, kies ĉefa koloro estas verdo. La flago, elpensita de la esperantista grupo de Bulonjo-sur-Maro, estis adoptita dum tiu sama kongreso de 1905 kiel universala simbolo de esperantismo.

Pro ĝia rimarkinda emocia ŝarĝo, la verko estas taksata ankoraŭ hodiaŭ unu el la plej puraj ekzemploj de poezio en Esperanto. Pro ĝiaj enhavoj forte programaj, ĝi estas universale rekonata kiel kompendio de la idealoj de la frua esperantista movado, kaj tial fundamenta parto de la historio de Esperanto de la komenco de la dudeka jarcento.


Strukturo[redakti | redakti fonton]

La poeziaĵo konsistas el ses strofoj kun po ok versoj, je kies interno sinsekvas dekdusilaba verso, naŭsilaba verso, dekdusilaba verso, naŭsilaba verso, tri dekdusilabaj versoj kaj unu sessilaba verso (duonverso de dekdusilaba verso). Ĉiuj versoj finiĝas per vorto akcentita sur la antaŭlasta silabo.

Unua strofo[redakti | redakti fonton]

« Al Vi, ho potenca senkorpa mistero,
fortego, la mondon reganta,
al Vi, granda fonto de l'amo kaj vero
kaj fonto de vivo konstanta,
al Vi, kiun ĉiuj malsame prezentas,
sed ĉiuj egale en koro Vin sentas,
al Vi, kiu kreas, al Vi, kiu reĝas,
hodiaŭ ni preĝas. »

Dua strofo[redakti | redakti fonton]

«Al Vi ni ne venas kun kredo nacia,
kun dogmoj de blinda fervoro:
silentas nun ĉiu disput' religia
kaj regas nun kredo de koro.
Kun ĝi, kiu estas ĉe ĉiuj egala,
kun ĝi, la plej vera, sen trudo batala,
ni staras nun, filoj de l'tuta homaro
ĉe Via altaro.»

Tria strofo[redakti | redakti fonton]

«Homaron Vi kreis perfekte kaj bele,
sed ĝi sin dividis batale;
popolo popolon atakas kruele,
frat' fraton atakas ŝakale.
Ho, kiu ajn estas Vi, forto mistera,
aŭskultu la voĉon de l' preĝo sincera,
redonu la pacon al la infanaro
de l' granda homaro!»

Kvara strofo[redakti | redakti fonton]

«Ni ĵuris labori, ni ĵuris batali,
por reunuigi l' homaron.
Subtenu nin Forto, ne lasu nin fali,
sed lasu nin venki la baron;
donacu Vi benon al nia laboro,
donacu Vi forton al nia fervoro,
ke ĉiam ni kontraŭ atakoj sovaĝaj
nin tenu kuraĝaj.»

Kvina strofo[redakti | redakti fonton]

«La verdan standardon tre alte ni tenos;
ĝi signas la bonon kaj belon.
La Forto mistera de l' mondo nin benos,
kaj nian atingos ni celon.
Ni inter popoloj la murojn detruos,
kaj ili ekkrakos kaj ili ekbruos
kaj falos por ĉiam, kaj amo kaj vero
ekregos sur tero.»

La kvina strofo estas tiu kiu pli ol la aliaj esprimas la emocian ŝarĝon de la verko. Malferme estas citita, por la unua fojo, la flago de Esperanto, kies centra rolo en la poeziaĵo estas substrekita de la mencio ĉeestanta en la titolo mem.

La apudmeto de versoj n. 5-8 plirapidigas la ritmon, naskante la impreson de la tumulta kaj nehaltigebla disfalo de la muroj kaj de la alveno de la regno de "amo kaj vero"; pluraj verboj estas karakterizitaj de la komencesprima prefikso ek-, kiu evidentigas la rapidecon de la priskribitaj ŝanĝoj.

Sesa strofo[redakti | redakti fonton]

«Kuniĝu la fratoj, plektiĝu la manoj,
antaŭen kun pacaj armiloj!
Kristanoj, hebreoj aŭ mahometanoj
ni ĉiuj de Di' estas filoj.
Ni ĉiam memoru pri bon' de l' homaro,
kaj malgraŭ malhelpoj, sen halto kaj staro
al frata la celo ni iru obstine
antaŭen, senfine.»

La sesa kaj lasta strofo ekiras de la emocia kaj ritma ŝarĝo esprimita de tiu antaŭa por ripeti plurfoje energian inviton al la agado, substrekitan de la ripeto (dufoje) de la termino "antaŭen!". Denove Zamenhof utiligas la metaforon de la milito por priskribi la ofensivon al kiu estas vokataj la esperantistoj ("pacaj armiloj").

La fina duonverso resumas la tutan signifon de la strofo, instigante la esperantistojn antaŭenigi obstine kaj "senfine" la postulojn de la esperantista movado.