Carl Reinecke

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Saltu al: navigado, serĉo
Carl Reinecke (ĉ. 1890)
Subskribo

Carl Heinrich Carsten Reinecke (* 23-an de junio 1824 en Altona, nuntempe Hamburgo; † 10-an de marto 1910 en Lepsiko) estis germana komponisto, pianisto kaj dirigento.

Komponaĵoj[redakti | redakti fonton]

Dramaj verkoj[redakti | redakti fonton]

  • Der vierjährige Posten (op. 45). Unuakta opereto. Libreto: Theodor Körner. Unua prezentado 1855 Barmen
  • König Manfred (op. 93). Kvinakta opero. Libreto: Friedrich Röber (1819-1901). Unua prezentado 26-an de julio 1867 Wiesbaden (Hoftheater)
  • Drama muziko (op. 102; 1871) pri Wilhelm Tell de Friedrich Schiller
  • Kathleen und Charlie. Kantoteatraĵo. Libreto: H. Grams. Unua prezentado 12-an de novembro 1870 Lepsiko
    • Nova versio: Ein Abenteuer Händels oder Die Macht des Liedes (op. 104). Kantoteatraĵo unuakta. Libreto: Carl Reinecke (sub la kaŝnomo W. te Grove). Unua prezentado 18-an de marto 1874 Schwerin
  • Glückskind und Pechvogel (op. 177; 1883). Fabelopero duakta por infanoj. Libreto: Carl Reinecke (sub la kaŝnomo Heinrich Carsten) kaj Richard von Volkmann (kaŝnomo Richard Leander)
  • Auf hohen Befehl (op. 184). Komika opero triakta. Libreto: laŭ la rakontaĵo de Wilhelm Heinrich Riehl, Ovid bei Hofe (1855). Unua prezentado 1886 Hamburgo
  • Der Gouverneur von Tours. Opero triakta. Libreto: ?. Unua prezentado 1891 Schwerin

Voĉkantaj komponaĵoj[redakti | redakti fonton]

Orkestroverkoj[redakti | redakti fonton]

Simfonioj[redakti | redakti fonton]

  • Simfonio n-o 1 A-maĵora (op. 79; 1858, revidiert 1863). Unua prezentado (1-a versio) 2-an de decembro 1858 Lepsiko; (2-a versio) 22-an de oktobro 1863 Lepsiko
  • Simfonio n-o 2 c-minora („Håkon Jarl“) (op. 134)
1. Allegro – 2. Andante – 3. Intermezzo. Allegretto moderato – 4. Finale. Allegro / Allegro molto
  • Simfonio n-o 3 g-minora (op. 227)
  • Infansimfonio (op. 329)

Konĉertoj kaj aliaj orkestroverkoj[redakti | redakti fonton]

  • Pianokonĉerto n-o 1 f#-minora (op. 72)
  • Violonĉelokonĉerto (op. 82; 1866)
  • Romanco (op. 93) por violono kaj orkestro
  • Klavierkonzert Nr. 2 e-minora (op. 120; 1872)
  • Pianokonĉerto (op. 141; 1876; dediĉite alJoseph Joachim)
  • Pianokonĉerto n-o 3 C-maĵora (op. 144; 1877)
  • Romanco (op. 155) por violono kaj orkestro
  • Harpokonĉerto e-minora (op. 182)
  • Bibliaj bildoj (op. 220)
  • Serenado g-Moll (op. 242; 1898) por arĉorkestro
  • Pianokonĉerto n-o 4 b-minora (op. 254; 1900)
  • Romancero forme de konĉertaĵo (op. 263; ~1900) por violonĉelo kaj orkestro kun harpo (laŭplaĉe)
  • Flutkonĉerto D-maĵora (op. 283; 1908)

Piano- kaj ĉambromuziko[redakti | redakti fonton]

  • Andanto kaj varicacioj (op. 6) por du pianoj
  • Fantazipecoj (op. 22) por klarneto kaj piano
  • Pianokvarteto (op. 23)
  • Pianokvarteto (op. 34; 1853)
  • Pianotrio (op. 38; dediĉite al Robert Schumann)
  • Violonĉelosonato n-o 1 a-minora (op. 42; 1855; dediĉite al Andreas Grabau [1808-1884])
    • Versioj ankaŭ por violonoj aŭ vjolo kaj piano
  • Tri fantazipecoj (op. 43) por vjolo kaj piano
  • Impromptuo (op. 66) por du pianoj
  • Pianokvarteto A-maĵora (op. 83; 1866)
  • Violonĉelosonato n-o 2 D-maĵora (op. 89; 1866)
  • La belle Griseldis (op. 94) por du pianoj
  • Tri Sonatetoj (op. 108) por fluto kaj piano
  • Drei Stücke (op. 146) por violonĉelo kaj piano
  • Undine (op. 167). Sonate e-minora por fluto kaj piano
  • Von der Wiege bis zum Grabe (op. 202; 1888). 16 pecoj por piano
    • Originala aranĝaĵo por fluto kaj piano (perdiĝinta); parta rekonstruaĵo (1902) de Ernesto Köhler
    • Aranĝaĵoj por simfoniorkestro kaj por harmonimuziko (blovorkestro)
  • Okteto Bb-maĵora (op. 216; 1892) por fluto, hobojo, 2 klarnetoj, 2 kornoj kaj 2 fagotoj
  • Violonĉelosonato n-o 3 G-maĵora (op. 238; 1898; dediĉite al Johannes Brahms)
  • Arĉtrio c-minora (op. 249; 1898)
  • Seksteto Bb-Dur (op. 271; 1905) por fluto, hobojo, klarneto, 2 kornoj kaj fagoto
  • Pianokvarteto D-maĵora (op. 272; 1905)
  • Trio (op. 264) por klarneto, vjolo kaj piano
  • Trio (op. 274) por klarneto, korno kaj piano
  • Orgensonato g-minora (op. 284)
  • Balado (op. 288) por fluto kaj piano

Literaturo[redakti | redakti fonton]

  • Carl Reinecke: Erlebnisse und Bekenntnisse. Lehmstedt, Leipzig 2005, ISBN 3-937146-27-X (Autobiografie).
  • Wilhelm Joseph von Wasielewski: Carl Reinecke. Sein Leben, Wirken und Schaffen. Zimmermann, Frankfurt 1997, ISBN 3-921729-68-8 (Nachdruck der Ausgabe von 1892).
  • Katrin Seidel: Carl Reinecke und das Leipziger Gewandhaus. Von Bockel, Hamburg 1998, ISBN 3-928770-84-5.
  • Max Steinitzer: Das Leipziger Gewandhaus im neuen Heim unter Carl Reinecke. In: Beiträge zur Stadtgeschichte. Leipzig 1924.

Eksteraj ligiloj[redakti | redakti fonton]