Nova Muziko

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Saltu al: navigado, serĉo

La supernocio Nova MuzikoKlasika muziko de la 20-a jarcento entenas variajn kompontendencojn de la arta aŭ "serioza" muziko de la 20-a kaj 21-a jarcentoj. Muzikĵurnalisto Paul Bekker surmontris en sia prelego "Neue Musik" (1919) tendencojn de la tiam aktuala muzika kreado kaj en la germanlingva sfero do elformiĝis la termino Nova Muziko. Sekvatempe la nocio plifirmiĝis per sia uzado en ĵurnalismo, muzikscienca diskuto samkiel per akceptado deflanke de komponistoj, interpretistoj kaj laste de la publiko. La nocio konforme al tio plilarĝigis sian signifoamplekson.

Literaturo[redakti | redakti fonton]

  • Theodor W. Adorno: Philosophie der neuen Musik. Tübingen 1949; Suhrkamp, Frankfurt a.M. 2003, ISBN 3-518-29312-5
  • Paul Bekker: Das deutsche Musikleben. 1916
  • Christoph von Blumröder: Der Begriff „neue Musik“ im 20. Jahrhundert. Freiburger Schriften zur Musikwissenschaft, Bd. 12. Musikverlag Emil Katzbichler, München u. Salzburg 1981, ISBN 3-87397-059-7
  • Paul Griffiths: Modern Music and after. Oxford University Press, 1995, ISBN 0-19-816511-0
  • Ulrich Dibelius: Moderne Musik nach 1945. Erweiterte Neuauflage. Piper, München 1998, ISBN 3-492-04037-3
  • Handbuch der Musik im 20. Jahrhundert. 13 Bände, Laaber 1999–2007, ISBN 3-89007-420-0
  • Hans-Werner Heister, Walter-Wolfgang Sparrer (Hrsg.): Komponisten der Gegenwart (KDG). Loseblatt-Lexikon, edition text+kritik, München 1992 ff., ISBN 3-88377-799-4
  • Hans Heinz Stuckenschmidt: Neue Musik zwischen den Weltkriegen. 2. Auflage. Suhrkamp, Frankfurt am Main 1986, ISBN 3-518-37157-6
  • Martin Thrun: Neue Musik im deutschen Musikleben bis 1933. Orpheus, Bonn 1995, ISBN 3-922626-75-0