Marie Hankel

Marie Hankel

Hermann Hankel, edzino de Marie Hankel

Marie Hankel (naskiĝis je la 2-a de februaro 1844 en Schwerin kiel Marie Dippe, mortis je la 15-a de decembro 1929 en Dresdeno) famiĝis kiel la unua Esperanto-poetino de la mondo. Ŝi eklernis la lingvon en 1905 kaj tuj dediĉis sin kun multe da energio al la Esperanto-movado, kunfondis ekzemple la unuan Dresdenan Esperanto-grupon kaj kunorganizis en 1908 la 4-an Universalan Kongreson de Esperanto (UK) en Dresdeno.

Ŝia literatura verkaro konsistas ĉefe el poeziaĵoj, publikigitaj en diversaj revuoj. En 1909 Marie Hankel en la beletra festo "Internaciaj Floraj Ludoj " dum la UK en Barcelona gajnis la unuan premion pro sia poemo "La simbolo de l'amo".

Verkoj (elekto)

• La renkonto : komedieto originale verkita / de Marie Hankel. En: Tri unuaktaj komedioj: ludataj dum la 4a Internacia Esperantista Kongreso en Dresden, aŭgusto 1908; p. [87] - 96
• Tie ĉi oni parolas Esperante: unuakta komedio / de T. Williams. Trad. kaj aranĝita de M. Hankel. En: Tri unuaktaj komedioj: ludataj dum la 4a Internacia Esperantista Kongreso en Dresden, aŭgusto 1908; p. [55] - 86
• La simbolo de l' amo / Marie Hankel. En: Unuaj Internaciaj Floraj Ludoj: Barcelono, Septembro 1909; p. [3]

   La simbolo de l' amo
   Rozujo sovaĝa, simbolo de l' amo,
   En vintro vi staras sen ia ornamo!
   En kampo vi nuda ĉagrenas dezerte,
   Rozujo, malvarmo mortigos vin certe.
   Mallaŭte tre dolĉa voĉeto elsonas:
   „Silentu, silentu, mi dormon bezonas,
   Min nutras denove patrino la tero.
   Trankvile atendas mi ĝis la somero.“
   Dormantan rozujon printempo vekigis,
   Somero ĝin riĉe kaj bele florigis.
   Ho, donu al mi nun kroneton belfloran,
   Girlandan, balancan kaj brile koloran!
   „Ne tuŝu, ne ŝiru floraron, la mian.
   Mi pikos, mi vundos la manon, la vian,
   Pro amo mi miajn floretojn defendos,
   Pro amo mi miajn pikilojn forsendos.“
   Al vento ĝi florofoliojn oferis,
   Aŭtune la fruktoj fiere aperis:
   Rozujo, simbolo de l' amo vi estas,
   Trankvila, alloga, kuraĝa vi estas. 

• Sableroj / de Marie Hankel. Leipzig: Germana Esperanto-Librejo, 1911, 91 p. : muziknotoj. - (Internacia Librotrezoro 2-4)

Eksteraj ligiloj

• Detala biografio kaj verko-listo (en la germana)
• Libroj de kaj pri Marie Hankel en la Kolekto por Planlingvoj kaj Esperantomuzeo
• Artikoloj de kaj pri Marie Hankel en Elektronika Bibliografio de Esperantaj Artikoloj (EBEA)

Citaĵo

		Ĉi tiu teksto estas prenita el la Enciklopedio de Esperanto 1934. Vi povas plibonigi ĝin per vikiigo kaj aktualigo de la enhavo. Kiam la origina teksto estos sufiĉe vikiigita kaj aktualigita, forigu ĉi tiun kadron, kaj anstataŭe enmetu la ŝablonon EdE en la artikolon.
Marie HANKEL, germanino. Nask. 2 febr. 1844 en Schwerin, mortis 15 dec. 1929 en Dresden. En 1868 ŝi edziniĝis je universitata prof. H. Hankel en Tübingen kaj vivis en plej feliĉa edzeco kvin jarojn, post kio la edzo mortis. En 1903 [ĝuste 1905] lernis E-n kaj transloĝiĝante en Dresdenon, tute sin dediĉis al la movado. De 1909 ĝis la morto ĉiulunde ŝi gvidis la orientan grupon de la loka E[speranta] S[ocieto]. Kunorganizanto de la UK en Dresden. "Reĝino" de la Int. Floraj Ludoj, en 1904, fond. kaj prez. de la E-ista Literatura Asocio. LK. Al ŝia plumo apartenas multaj versaĵoj en la E gazetaro. En apartaj eldonoj aperis ŝiaj verkoj: La simbolo de l' amo; kaj Sableroj (poezio kaj prozo). 1911. H. estas la unua E.poetino, portinta siajn modestajn sablerojn en la trezorujon de la originala poezio. Ŝiaj poemoj respegulas amon kaj entuziasmon al la verda stelo, same atestas pri idealismo kaj meditemo. Hilda Dresen.