Giorgio Silfer

Giorgio Silfer
Persona informo
Naskonomo	Valerio Ari
Naskiĝo	13-an de septembro 1949; en Milano
Lingvoj	Esperanto • itala
Ŝtataneco	Italio
Familio
Edz(in)o	Perla Martinelli
Okupo
Okupo	verkisto ; esperantisto
	v • d • r

Giorgio SILFER (elp. Ĝorĝo Silfer, naskiĝis la 13-an de septembro 1949 en Milano, Italio) estas pseŭdonimo de Valerio ARI, doktoro pri modernaj lingvoj (1982) kaj beletristiko (1987). Li estas lingvoinstruisto, organiza konsilisto, verkisto kaj publicisto, kaj unu el la ĉefaj iniciatintoj de la Esperanta Civito.

Lia individua kontribuo al la Esperanta literaturo ne nur temas pri dramaturgio, sed ankaŭ pri la fondo de Literatura Foiro, LF-koop kaj Esperanta PEN-Centro. Li estis aldone unu el la kunaŭtoroj de la Manifesto de Raŭmo, iniciatinto de la ideologio nomata raŭmismo.

Interalie, Giorgio Silfer estas nuntempe sekretario de Kultura Centro Esperantista, prezidanto de Interlingvistika Centro kaj redakciano de Heroldo de Esperanto.

Dum sia politika partopreno en la itala medio, li estis membro de la progresema Itala Respublikana Partio^[1].

Biografio

Esperantisteco

Naskiĝinta en Milano en 1949, Silfer kunfondis en 1970 la revuon Literatura Foiro, kiam li estis ankoraŭ 19-jaraĝa. En 1980 li kunfondis la kooperativon de Literatura Foiro, kiu posedas kaj eldonas la menciitan revuon, kaj ekde 1997 ankaŭ la gazeton Heroldo de Esperanto.

Ĉe la 36a Internacia Junulara Kongreso de TEJO en 1980 Silfer, kune kun Jouko Lindstedt kaj Amri Wandel lanĉis la Manifeston de Raŭmo:

«[...] la serĉado de propra identeco igis nin koncepti esperantistecon kvazaŭ la aparteno al mem elektita diaspora lingva minoritato» (Manifesto de Raŭmo, 1980)

En 1985 li kunfondis la staĝejon La Kvinpetalo, en Francio, kiel franca filio de LF-koop. En 1991 li kunfondis la Esperanto-Centron de PEN-Klubo Internacia, en kies mondkongreso 1993 li sukcesis, kun sia edzino Perla Martinelli, atingi la agnoskon pri Esperanto kiel literatura lingvo, kio laŭ William Auld estis tiom grava kiom la sukceso de Ivo Lapenna en Montevideo (1954).

Kun aliaj en 1995 li transprenis la gvidadon de Kultura Centro Esperantista en Ĉaŭdefono, Svislando, kies civitano intertempe li fariĝis. En 1996 li estis inter la ĉefaj subskribintoj de la Universala Deklaracio pri la Lingvaj Rajtoj en Barcelono.

La Esperanta Civito

Kun la fondo de la Esperanta Civito, li fariĝis proponinto de la manifesto Por nova maldekstro en Esperantio^[2]. Silfer estis elektita senatano kaj Konsulo (prezidanto) en la dua mandato (2007-2011)^[3], post kiu li oficis kiel vickonsulo pri financoj en la Kapitulo (registaro) gvidita de Marie France Conde-Rey.

Post la demisio de la tiama Konsulino, Chamberline Nguefack Zedong, ŝin li anstataŭis kiel Unua Vickonsulo (2017). Komence simpla senatano, li fariĝis denove Unua Vickonsulo en 2023, post la misfarto de Julio Herrero, laŭ la art. 20.4 de la Civita konstitucio^[4].

Nuntemple, Silfer estas forumano por Heroldo de Esperanto kaj vickonsulo pri financoj. Kiel forumano de la plej antikva establo, li rajtas prezidi la Forumon kiel dojeno^[5].

Galerio

Giorgio Silfer kun György Nanovfszky (1983).
La fondintoj de Esperanta PEN.
Giorgio Silfer kaj Gaston Waringhien (1985).
Civitanoj en KCE-aranĝo (2024).

Verkaro

Giorgio Silfer verkis tri poemarojn, multajn teatraĵojn, romanon, plurajn literatursciencajn kaj interlingvistikajn librojn. Li gajnis interalie Premion "La Verko de la Jaro" en 1977 kaj estis proklamita en 1984 Florluda Majstro, pro la multaj sukcesoj ĉe Internaciaj Floraj Ludoj.

Kanzonoj

Li ankaŭ verkis aŭ tradukis kelkdekon da kanzonoj, precipe por Gianfranco Molle, Nikolin' kaj Anjo Amika.

Libroj

"Historio de la esperanta literaturo" (eldonita en 2015), kune kun kolego Carlo Minnaja. Tiu libro ricevis la premion OSIEK kaj la premion Grabowski en julio 2016.

"Konciza kultura historio de la esperantlingva komunumo" (2019) en pluraj naciaj lingvoj, unuavice en la hispana (eldono de Grañen Porrúa en Meksiko), poste en la franca kaj sveda^[6]. Tiu verko baziĝas sur "Historio de la esperanta literaturo".

Dramoj

Doktoro Rosales, 1973. Premiero en Sarajevo, 1973: Teatra Stabo de La Patrolo, reĝisoro Emo Marconi. Eldonita libroforme ĉe Literatura Foiro.
Unu persono serĉanta epilogon, 1974. En manuskripto.
Triptiko, 1993. Premiero en Prago, 1996: Bulgara Esperanto-Teatro, reĝisoro Teo Jurukov. Eldonita en la revuo Literatura Foiro kaj en Esperanta Songazeto
La dimanĉa brokantisto, 1996. Eldonita en la revuo Literatura Foiro.
La vorta klaso, 1997. Premiero en Sofio, 1997: Teatrofako de LF-koop, reĝisoro Teo Jurukov. Eldonita en la revuo Literatura Foiro, en Esperanta Songazeto kaj kiel aparta vidbendo ĉe LF-koop.
Dialogo kun la glotologo, 2002. Eldonita en la revuo Literatura Foiro.
La familio de Anto Speri, 2003. Premiero en Ĉaŭdefono, 2003: Nova Torina Teatro, reĝisoro Jordan Slavejkov. Eldonita en la revuo Literatura Foiro.
Parolago pri polaj eventoj, 2004. En manuskripto. Longe restis anonima. Premiero en Ĉaŭdefono, 2004: reĝisoris Bertil Nilsson.
Tre camminate in cima al colle, 2008. Eldonita en la politika blogo de la aŭtoro.
Kvarteto (Bella figlia dell'amore), 2010. Traduko el Ronald Harwood. Eldonita en la revuo Literatura Foiro.
La butiketo de la juvelisto, 2011. Eldonita en la revuo Literatura Foiro.
La njorin' de l' malaperinto, 2012. Eldonita en la revuo Literatura Foiro.
Varma lineo, 2012. Eldonita en la revuo Literatura Foiro.
Albaniva kaj ŝiaj sep nanoj, januaro 2013. Eldonita kiel kamiŝibajo.
Karmezina renkontis Lupon, aprilo 2013. Eldonita kiel kamiŝibajo.
Gvendolena la blanke-brova, majo 2013. Eldonita kiel kamiŝibajo.
Njugatesko, junio 2016. Premiero en Budapeŝto, 2 aŭgusto 2016. Monologo, kun deklamado, muziko, kantoj, filmoj, pupoj.
Mira, Jusefo kaj la gardeloj, decembro 2018. La unua dramo originale en esperanto komplete inspirita de Afriko.
Sur la fina benko, majo 2023. Premiero en Ĉaŭdefono, 2 aŭgusto 2025. Eldonita en la revuo Literatura Foiro.

Kritiko

Dum la 1990-aj jaroj, la hispano Jorge Camacho karikaturis Giorgio Silfer en la pamfleto La Majstro kaj Martinelli (1993) kaj kritikis liajn ideojn en La liturgio de l' foiro. Silfer neniam donis publikan atenton al Jorge Camacho.

Jouko Lindstedt, la alia verkinto de la Manifesto de Raŭmo, opinias ke Silfer predikas sub la nomo "Raŭmismo" ideologion kun malmulta rilato al tiu Manifesto. Tamen en julio 2006 Lindstedt publike distanciĝis de la Manifesto mem, kondamnante en ĝi du "erarojn". Tial Giorgio Silfer komentariis en HeKo n-ro 306: "Ne estas vere, ke kolego Lindstedt interpretas alimaniere la Manifeston: simple li ne plu konsentas pri ĝia enhavo".

Referencoj

Eksteraj ligiloj

Verkoj de kaj pri Giorgio Silfer^{[rompita ligilo]} en la Kolekto por Planlingvoj kaj Esperantomuzeo Arkivigite je 2016-08-02 per la retarkivo Wayback Machine
Recenzoj de Enkonduko al literatura kritiko
La kultura historio de la esperanta popolo, prelego de Giorgio Silfer dum Studotago en Malago, 15-an de decembro 2013

Bibliotekoj

[1] ttps://www.radioradicale.it/scheda/32048/xxxvii-congresso-del-partito-repubblicano-italiano?i=2644829

[2] ttps://esperanto-ondo.ru/Ondo/124-lode.htm#124-27

[3] ttps://esperanto-ondo.ru/H205silf.htm

[4] ttps://www.esperantio.net/konstitucia-%C4%89arto

[5] ttps://www.esperantio.net/foruma-reglamento

[6] Pozitiva jaro por Esperanta PEN-Centro, HeKo 742 6-B, 25-an de aŭgusto 2020

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]