Armena katedralo de la Sankta Kruco

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Salti al navigilo Salti al serĉilo
Armena katedralo de la Sankta Kruco
Սուրբ Խաչ
Aghtamar NW.jpg

Ŝtatobordo Turkio
Koordinatoj38° 20′ 30″ N, 43° 2′ 7″ O (mapo)38.34166743.035278Koordinatoj: 38° 20′ 30″ N, 43° 2′ 7″ O (mapo) [+]
Commons-logo.svgVikimedia Komunejo:  Akdamar Church [+]
Wikidata-logo.svg
Information icon.svg
vdr

La Preĝejo de la Sankta Kruco (armene Սուրբ Խաչ, Surb Ĥaĉ) sur la insulo Aĥtamar ĉe lago Van, en Okcidenta Armenio, nuna orienta Turkio, estis katedralo de la Armena Apostola Eklezio, konstruita kiel palaco-preĝejo por la reĝoj de la Vaspurakana reĝlando kaj poste ĝi funkciis kiel sidejo de la Armena Katolikosejo de Aĥtamar.

Inter 1116 kaj 1895 la insulo Aĥtamar estis la loko kie seĝis la Armena Katolikosejo de Aĥtamar. Ĥaĉatur la 3-a, mortinta en 1895, estis la lasta Katolikoso de Aĥtamar. En 1915, dum la Armena Genocido, la monaĥoj de Aĥtamar estis masakritaj, la katedralo forrabita kaj la monaĥaj konstruaĵoj detruitaj[1] .

Post tiuj okazintaĵoj la katedralo ne plu estis uzata. Kiam la verkisto kaj ĵurnalisto Yaşar Kemal vizitis la insulon en 1951, li diris ke la katedralo ekdetruiĝis. Li uzis siajn kontaktojn kun la publiko kaj helpis la haltigon de la detruado. Malgraŭ tio, ĝi restis en la forgeso ĝis 2005, kiam la restaŭrado kiel sekulara muzeo estis entreprenita de la turka registaro.

Historio[redakti | redakti fonton]

La katedralo ĉe la insulo de la Lago Van.

Dum lia regado, reĝo Gagiko la 1-a Arcruni (ĉ. 908-943/944) de la armena reĝlando Vaspurakano elektis la insulon Aĥtamar kiel unu el siaj loĝejoj, fondante tie setlejon. La nura strukturo staranta de tiu periodo estas la Katedralo. Ĝi estis konstruita el rozkolora vulkana tofo de la arkitekto-monaĥo Manuel dum la jaroj 915-921, kun interno mezuranta 14.80 m per 11.5m kaj la kupolo atinganta 20.40 m. En postaj jarcentoj, kaj ĝis 1915, ĝi formis parton de monaĥeja komplekso, kies ruinoj ankoraŭ videblas sude de la preĝejo[2].

Inter 1116 kaj 1895 Aĥtamar estis la loko de la Armena Katolikosejo de Aĥtamar. Ĥaĉatur la 3-a, kiu mortis en 1895, estis la lasta Katolikoso de Aĥtamar. En 1915, dum la Armena genocido, la katedralo estis prirabita, kaj la monaĥejaj konstruaĵoj detruiĝis kaj en julio 1916 la Katolikosejo estis aboliciita de la Otomana Imperio[3].

La kirko restis neuzata tra la jardekoj post 1915. Kiam la verkisto kaj ĵurnalisto Yaşar Kemal vizitis la insulon Aĥtamar en 1951, li malkovris ke ĝi estis malkonstruota. Per siaj kontaktoj li helpis ĉesigi la planitan detruon. La kirko fariĝis konata vidindaĵo en la venontaj jardekoj. En 2005 la strukturo estis fermita al vizitantoj ĉar ĝi suferis profundan restarigon, estante malfermita kiel muzeo fare de la turka registaro unu jaron poste[4].

Arkitekturo[redakti | redakti fonton]

Detalo pri Davido kaj Goljato en la katedralo.

La arkitekturo de la preĝejo baziĝas sur formo, kiu estis disvolvita en Armenio plurajn jarcentojn antaŭe; la plej konata ekzemplo estas tiu de la preĝejo Sankta Ripsime de la sepa jarcento en Eĉmiadzin.

La unika graveco de la Katedralo de la Sankta Kruco devenas de la vasta aro da reliefaj skulptaĵoj de plejparte bibliaj scenoj, kiuj ornamas ĝiajn eksterajn murojn. La signifoj de ĉi tiuj reliefoj estis temo de multa kaj diversa interpretado. Kelkaj estas spekulado, ekzemple, kelkaj fontoj interpretas islamajn kaj turklingvajn influojn malantaŭ la arta bildigo de la reliefoj, sinkretigitaj kun armenaj influoj. Kelkaj erudiciuloj  asertas, ke la frisoj paralelaj nuntempaj motivoj trovitaj en umajada arto, kiel ekzemple, princo kun turbano, arabstilaj vestoj, vinaj bildoj; aludoj al reĝaj sasanidaj bildoj ankaŭ ĉeestas (Grifoj, ekzemple).

Vandalismo kaj dekadenco[redakti | redakti fonton]

Post la 1920-aj jaroj, post la armena genocido, la kirko estis elmetita al vasta vandalismo. La ornamita ŝtona balustaro de la reĝa galerio malaperis, kaj komparoj kun fotoj antaŭ 1914 montras kazojn de damaĝo al la reliefaj ĉizadoj. La ĥaĉkaro de Katolikoso Stepanos, datita 1340, estis, antaŭ 1956, malbone mutilita kun grandaj sekcioj de ĝiaj ĉizadoj hakitaj. En 1956 restis nur la suba triono de alia ornamita ĥaĉkaro, datita en 1444, ĝi estis sendamaĝa kiam fotis ĝin Bachmann en 1911. La tomboŝtono de la 19a jarcento de Ĥaĉatur Mokaci, ankoraŭ nerompita en 1956, estis poste frakasita.  En la 1950-aj jaroj la insulo estis uzata kiel milita trejnejo[5].

Restarigo[redakti | redakti fonton]

La Preĝejo de la Sankta Kruco en 2013
Orienta muro de la kirko.

Inter la 20-a de majo 2005 kaj 21-a de julio 2006[6], la kirko spertis profundan restarigan programon. La restarigo havis fiksitan buĝeton de 2 milionoj da turkaj liroj (ĉirkaŭ 1,4 milionoj da usonaj dolaroj) kaj estis financita de la Turka Ministerio pri Kulturo. Ĝi oficiale remalfermiĝis kiel muzeo la 29-an de marto 2007 en ceremonio ĉeestita de la turka ministro pri kulturo, registaraj oficialuloj, ambasadoroj de pluraj landoj, patriarko Mesrob la 2-a (spirita gvidanto de la armena komunumo de Turkio), delegacio de Armenio estrata de la deputito al la armena ministerio pri kulturo, kaj granda grupo de invititaj ĵurnalistoj de multaj novaĵ-agentejoj tra la mondo.[7] .

Özdemir Çakacak, la Guberniestro de Van, priskribis la restarigon kiel "elmontron de la respekto de Turkio al historio kaj kulturo". Turka ŝtata departementa muzea ficialulo aldonis, "Ni ne povus ignori la heredaĵojn de niaj armenaj civitanoj, kaj ni ne faris." Signoj anoncantaj la remalfermon de la kirko deklaris "Tarihe saygı, kültüre saygı" ("Respekto al historio, respekto al kulturo"[8]).

Laŭ Maksimiliano Hartmuth akademiano ĉe Sabanci-Universitato, "la kirko fariĝis muzeo anstataŭ remalfermita, ĉar didomo post la restarigo, ekzemple, estis asertita esti kojno apartiganta la monumenton de la armena komunumo de Turkio. La kritikistoj, skribo por rimedoj kiel Radikal, Milliyet , aŭ Turkish Daily News, krome priploris ke permeson munti krucon sur la preĝejo ne estis donita. Krome, ili nomis la muzeon per la turka Akdamar (tradukado de "Blanka vejno") anstataŭ la originala armena Aĥtamar, la nomo de la insulo en Lago Van sur kiu staras la preĝejo kaj Sankta Kruco por la kirko mem sugestus, ke tio estas turka monumento. Samtempe nur ŝparema uzo estis farita de la vorto "armena" en oficialaj deklaroj, ĉar la armena komunumo de Turkio ne akceptis sian peton aranĝi diservojn en la kirko kaj granda turka flago muntita en la loko, kelkaj argumentis ke ĉi tiu projekto vere anoncis la "turkigon" de ĉi tiu monumento[9].

Religia vivo[redakti | redakti fonton]

Preĝejo kaj lago Van.

La kirko nun estas klasifikita kiel laika muzeo. Dum la ceremonio okazigita por marki la restarigon estis bildoj de Mustafa Kemal Atatürk elstare montritaj. Armenaj religiestroj invititaj partopreni la malfermfeston elektis bojkoti la eventon, ĉar la kirko estis remalfermita kiel laika muzeo. Ĝi havas la rajton aranĝi unu religian diservon jare de la Ministerio pri Kulturo kaj Turismo[10].

La turka registaro anoncis permeson por liturgio la 19-an de septembro 2010, kaj la diservo okazis laŭplane[11] .

Ia disputo ĉirkaŭis la temon ĉu la kruco sur la kupolo ĝis 1915 devus esti anstataŭigita. Kelkaj armenoj diris, ke la renovigo estis nefinita ĝis la kruco estu anstataŭigita, kaj ke preĝo devas esti permesata interne almenaŭ unufoje jare. Kruco estis preparita preskaŭ jaron antaŭ la malfermo, kaj Mesrob la 2-a petis la ĉefministron kaj ministron pri kulturo meti la krucon sur la kupolon de la katedralo. Turkaj oficialuloj diris, ke la bazo ne taŭgas por la kruco alportita de la Patriarkejo, ĉar ĝi estis farita por subteni la originalan krucon. Poste la afero estis solvita. Ekde la 2-a de oktobro 2010 la kruco sidas ĉe la supro de la preĝejo.

La 8-an de septembro 2013, la rito de bapto estis aranĝita por grupo de armenaj knaboj ene de la Katedralo. Ĉi tiu estis la unua fojo post la Armena genocido, ke oni baptis en Van[12] .

Diskutadoj[redakti | redakti fonton]

Detalo de la enirejo al la kirko.

Nomumado[redakti | redakti fonton]

Cengiz Çandar, verkisto por Hürriyet karakterizis la manieron kiel la turka registaro traktis la malfermon kiel etendaĵon de daŭranta "kultura genocido" de la armenoj. Li karakterizas la renomadon de la kirko de la armena ĝis turka kiel parto de pli larĝa programo renomi armenajn historiajn ejojn en Turkio kaj atribuas la rifuzon meti krucon sur la preĝejon kiel simpton de religia maltoleremo en turka socio[13].

Çandar rimarkas, ke la numero de la turk-armena gazeto Agos publikigita en la tago de la murdo de Hrant Dink prezentis komentaron de Dink pri la pritraktado de la turka registaro pri la afero Aĥtamar, kiun la forpasinta ĵurnalisto karakterizis kiel "Vera komedio ... Vera tragedio ..." Laŭ Dink,

La registaro ankoraŭ ne povis formuli ĝustan aliron al la "armena demando". Ĝia vera celo estas ne solvi la problemon, sed gajni poentojn kiel luktisto en konkurso. Kiel kaj kiam ĝi faros la ĝustan movon kaj venkos sian kontraŭulon. Tio estas la sola zorgo. Ĉi tio ne estas seriozeco. La ŝtato alvokas armenajn historiistojn diskuti historion, sed ne timas provi siajn proprajn intelektulojn, kiuj havas neortodoksan retorikon pri la armena genocido. Ĝi restarigas armenan preĝejon en la sudoriento, sed nur pensas: "Kiel mi povas uzi ĉi tion por politikaj gajnoj en la mondo, kiel mi povas vendi ĝin?"

Naciismaj protestoj[redakti | redakti fonton]

La malfermo estis polemika inter kelkaj turkaj grupoj, kiuj protestis ĉeen la insulo kaj en aparta manifestacio en Ankaro. Polico arestis kvin turkajn ŝtatanojn protestantajn kontraŭ la restarigo de la preĝejo ĉe Lago Van, kiu portis standardon deklarantan "La turka popolo estas nobla. Ili neniam farus genocidon."  Manifestaciantoj ekster la Enlanda Ministerio en Ankaro ripetis sloganojn kontraŭ la ebleco starigi krucon sur la preĝejo, deklarante "Vi ĉiuj estas armenoj, ni ĉiuj estas turkoj kaj islamanoj".

Respondante al kritiko[redakti | redakti fonton]

Historiisto Ara Sarafian respondis iujn kritikojn pri la projekto Aĥtamar, dirante, ke male, la projekto reprezentas respondon al akuzoj pri kultura genocido. Li deklaris, ke la revigligo de la loko estas "grava pacofero" de la turka registaro.

Vidu ankaŭ[redakti | redakti fonton]

Referencoj[redakti | redakti fonton]

  1. Kieser, Hans-Lukas. (2020-04-07) Talaat Pasha: Father of Modern Turkey, Architect of Genocide (angle). Princeton University Press, p. 262. ISBN 978-0-691-20258-7.
  2. Ŝablono:In lang Harutyunyan, Varazdat M. "Ճարտարապետություն" ("Architecture"). History of the Armenian People. vol. iii. Yerevan: Armenian Academy of Sciences, 1976, pp. 381-384.
  3. Hewsen, Robert H.. (2001) Armenia: A Historical Atlas. Chicago: University of Chicago Press. ISBN 0-226-33228-4.
  4. Asbarez, 1st October 2010: The Mass at Akhtamar, and What’s Next
  5. Restoration Process. Bianet.org.
  6. "Van yatırımların karşılığını alıyor", 25 April 2014. (turke)
  7. Ziflioğlu, Vercihan, "Koç: Turkey has undertaken its cultural, historical responsibility", Turkish Daily News, March 30, 2007.
  8. "Ankara restores Armenian church." BBC News. March 29, 2007.
  9. Doğan, Ibrahim. "Restored Armenian church reopened with prayers as museum[rompita ligilo]." Today's Zaman. March 30, 2007.
  10. Multicultural Pasts as a Problem in the Construction of National Programs of Cultural Heritage in Modern Southeast Europe,Paper read at the 10th Annual Kokkalis Program Workshop at Harvard University, February 7–8, 2007 (PDF).[rompita ligilo]
  11. . Dormition in Turkey. Liturgy on the Black Mountain.
  12. Anadolu Agency. Alirita 2020-04-21.
  13. . Armenian mass a sign of growing tolerance. Europe. The Financial Times (September 19, 2010). Alirita September 20, 2010.