Almanzoro

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Salti al navigilo Salti al serĉilo
Almanzoro
Busto de Almanzor (26 de marzo de 2016, Calatañazor) 01.jpg
Persona informo
Naskiĝo 13-an de januaro 930 (0930-01-13)
en Algeciras
Morto 11-an de aŭgusto 1002 (1002-08-11) (72-jara)
en Medinaceli
Tombo Medinaceli
Lingvoj araba lingvo
Loĝloko Al-Madinat al-Zahira
Ŝtataneco Al-Andalus
Familio
Edz(in)o Urraka Sanoitz
Infanoj Abd al-Rahman Sanchuelo • Abd al-Malik al-Muzaffar
Profesio
Profesio politikistomilitisto
v  d  r
Information icon.svg

Abu'Amir'Amir Muhammad bin Abi al-Ma'afirí (arabe أبو عامر محمد بن أبي عامر ابن عبد الله المعافري), nomita al-Mansur (المنصور), "la Venkinta" pli konata kiel Almanzor (ĉ. 939-Medinaceli, 9-an de aŭgusto 1002), estis milita kaj politika alandalusano, Kanceliero de la kaliflando de Kordovo kaj ĉambelano de la kalifo Hiŝamo la 2-a.

Naskiĝis en farmdomo en la ĉirkaŭaĵo de Torrox ene de familio de araba el Jemeno kun iuj prapatroj advokatoj marŝis junaĝe al Kordovo por edukiĝis kiel alfakio. Post humilaj komencoj, li aliĝis al la Administrado kaj baldaŭ gajnis la konfidon de la favoritino de la kalifo, Subh, la patrino de liaj filoj. Pro tia protekto kaj efikeco, rapide amasiĝis multnombraj postenoj.

Dum la kalifado de Alhakeno la 2-a, li okupis gravajn postenojn administrajn, kiel direktoro de la monfarejo (967), administranto de la favorato de la kalifo kaj liaj filoj kaj intendento de la armeo de Generalo Galib (973 ). Post la morto de la kalifo en 976 markiĝis la komenco de la Kalifejo dominata de lia persono, kiu daŭrigis preter sia morto kun la registaro de du el liaj filoj, unue Abd al la-Malik-Muzaffar kaj tiam Ibn Abd al la-Rahman Sanchul ĝis 1009. Kiel ĉambelano de la kalifejo (de 978), ekzercis eksterordinaran potencon en la andalusa ŝtato tra la Iberia duoninsulo kaj parto de la Magrebo, dum la kalifo Hiŝamo estis formetita de Almanzoro.

Lia "mirinda" ascendo al potenco estis klarigita de "nesatigebla" soifo je potenco "sed la historiisto Eduardo Manzano Moreno avertas ke li devus esti komprenita en la kunteksto de kompleksaj internaj luktoj kiuj disvolviĝis ene de la Umajiada administrado".

Li ricevis la pragmatisman subtenon de religiaj aŭtoritatoj por kontroli la politikan potencon, sd tio ne evitis oftajn streĉiĝojn inter ĉefgvidantoj kaj tiuj aŭtoritatoj. Lia potenca bazo estis en la defendo de ĝihado kiun, ne estante mem kalifo, li devis proklami ĝin anstataŭ kalifo. Lia bildo kiel paladino (ĉampiono) de Islamo servis por pravigi lian supozon de aŭtoritato registara. Post akaparado de la politika povo en la kaliflando, efektivigis profundajn reformojn en ambaŭ ekstera politiko kaj interna.

Li entreprenis multnombrajn sukcesajn kampanjojn en la Magrebo kaj en la Iberia duoninsulo. Dum liaj atakoj kontraŭ la kristanaj regnoj, li nur sukcesis provizore haltigi la avancon suden de la kristanoj. Malgraŭ liaj abundaj militaj triumfoj, apenaŭ reakiris teritoriojn.