Armeo de Armenio

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Salti al navigilo Salti al serĉilo
Logoo de la Armeo de Armenio.

La Armena Armeo (armene: Հայկական բանակ, Hajkakan Banak) estas branĉo de la Armitaj Fortoj de Armenio kaj konsistas el la terarmeoj respondecaj pri la teraj operacoj de la lando. Ĝi estis establita kune kun la aliaj komponaĵoj de Armenio la 28-an de januaro 1992, kelkajn monatojn post kiam la respubliko deklaris sian sendependecon disde Sovetunio. La unua estro de la armeo estis la eksa ĉefkomandanto de la ĉefa stabo de la sovetaj teraj fortoj, Norat Ter-Grigorjanc[1].

Ekde la fino de la milito en Monatara Karabaĥo, Armenio devige enhospitaligis multajn elementojn de la armeo por helpi plifortigi la defendon kaj defendi la nerekonatan Arcaĥan Respublikon de ebla renovigo de malamikecoj kun najbara Azerbajĝano. Jane's World Armies raportas ke kaj soldatservantoj kaj oficiroj de Armenio estas rutine senditaj al Arcaĥo, ofte metitaj en la fronto inter arcaĥaj armenoj kaj azeraj trupoj[2].

La Armeo de Armenio konsistas el du servoj: la armeo, kaj la aerarmeo kaj aerdefendo (unuigita branĉo). Kvankam ĝi estis parte formita el la antaŭaj sovetaj armeaj trupoj postenigitaj en la Armena SSR (plejparte unuoj de la 7-a Armea Gardistaro de la Transkaŭkaza Armea Distrikto), la militistaro de Armenio povas esti spurita al la fondo de la Unua Armena Respubliko en 1918. Ĉar Armenio ne havas maraliron ĝi ne posedas mararmeon.

La ĉefkomandanto de la militistaro estas la ĉefministro de Armenio, Nikol Paŝinjan. La Ministerio pri Defendo zorgas pri politika gvidado, estrita de Davit Tonojan, dum milita komando restas en la manoj de la ĝenerala stabo, estrata de la Ĉefa stabo, kiu estas la generala leŭtenanto Onik Gasparjan. Armenio establis la Ministerion de Milito la 28-an de januaro 1992. Limgardistoj submetitaj al la Ministerio patrolas la limojn de Armenio kun Kartvelio kaj Azerbajĝano, dum rusaj trupoj daŭre prizorgas ĝiajn limojn kun Irano kaj Turkio. Ekde 2002, Armenio estas membro de la Organizo de la Traktato de Kolektiva Sekureco. Armenio subskribis militan kunlaboran planon kun Libano la 27-an de novembro 2015[3].

Historio[redakti | redakti fonton]

Grupo de armenaj fidajoj militante sub la gvido de la Armena Revolucia Federacio, dum la 1890-aj jaroj.
Tovmas Nazarbekajn en franza gazeto komence de la 20a jarcento.

La frua militista historio de Armenio estas difinita per la situo de la Armena Altebenaĵo inter la helenismaj ŝtatoj, kaj poste la Orientromia Imperio, en la okcidento kaj la Persa Imperio en la oriento. La Reĝlando Armenio havis serion de ripetaj luktoj por sendependeco disde IranoRomio, sekvitaj per renovigitaj konkeroj en ĉiu el ambaŭ de la najbaraj imperioj. La periodo post la islamaj konkeroj en la 7-a jarcento, ĝis la malfrua 15-a jarcento, estis plejparte markita per dominado de aliaj imperioj, kiel ekzemple de tio estis la sinsekvaj arabaj kaliflandoj, la Selĝuka Imperio, la Ilĥanlando, la Timurida Imperio kaj la tjurkaj triboj ak-kojunloj kaj kara-kojunloj, inter aliaj. Kelkaj periodoj de pli granda milita sendependeco estis realigitaj sub la Bagratidoj kaj, kvankam situantaj ekster la Armena Altebenaĵo, la Armena reĝlando en Kilikio.

Ekde la frua 16-a jarcento, Orienta Armenio subregis la sinsekvajn dinastiojn de Irano, nome safavidoj, sekvataj de la afŝaridoj kaj la kaĝaroj. En la kurso de la 16-a jarcento, kaj decide per la Traktato de Zuhab (1639) Okcidenta Armenio submetiĝis al otomana regado. Inter la 16-a jarcento kaj meza 17-a jarcento, tamen, multaj el la oftaj otoman-persaj militoj detruis ambaŭ partojn de Armenio ĉar ambaŭ rivaloj provis vastigi siajn teritoriojn. Multaj armenoj batalis en la otoman-iranaj armeoj dum jarcentoj.

Perdinte la militon en 1828 Kaĝara Irano cedis Orientan Armenion al la Rusa Imperio. Tiel, ekde 1828 kaj poste, historia Armenio denove situis inter du imperioj, ĉi-foje la Otomana Imperio kontraŭ la Rusa Imperio. Dum la eventoj de la Armena genocido, multaj armenoj rezistis la agojn de la turka registaro kaj prenis armilojn.

En 1991, kiam, post la dissolvo de Sovetunio la Armena Respubliko estis fondita, malamikaj rilatoj kun apuda Azerbajĝano kaj la milito en Montara Karabaĥo estas markitaj kiel esti la plej grava milita afero en Armenio.

La historio de la moderna armena armeo estas priskribita kiel travivinta tri stadiojn de evoluo. Ĝi eniris la unuan etapon en februaro 1988, de la komenco de la konflikto en Montara Karabaĥo, kiam armenaj milicoj formiĝis por kontraŭbatali azerajn unuojn en Arcaĥo. La 20-an de septembro 1990, la unua armeunuo estis kreita, la Erevana Speciala Regimento, kun la unua ĵuro aranĝita en la Respublikana Kunvenejo kaj partoprenis la unua prezidanto de Armenio Levon Ter-Petrosjan, ĉefministro Vazgen Manukjan, Vazgen Sargsjan. La dua fazo de la disvolviĝo de la armeo komenciĝis en 1992, kelkajn monatojn post kiam Armenio deklaris sian sendependecon de Sovetunio. Ter-Grigorjanc kaj civilaj oficialuloj en la Armena Ministerio pri Defendo, inkluzive de Vazgen Manukjan kaj Vazgen Sargsjan , serĉis establi "malgrandan, ekvilibran, batalpretan defendotrupon." La tria fazo komenciĝis post la fino de la milito kaj daŭras ĝis hodiaŭ[4].

Armenaj soldatoj dum la milito en Montara Karabaĥo

La plej multaj el la staboficiroj de la armeo estis membroj de la antaŭa sovetia militistaro. Laŭtaksaj 5,000 armenoj funkciis kiel altnivelaj oficiroj en la militistaro dum la kolapso de Sovetunio. Preskaŭ tuj post sia sendependiĝo, Armenio estis implikita en la milito de Montara Karabaĥo kun najbara Azerbajĝano. Intencante establi forton de 30,000 viroj, la konstanta forto de la armeo kreskis al 50,000 komence de 1994. Dum la milito, la militistaro restis tre atentema kaj plifortigis defendojn en la regiono Zangezuro, kontraŭ la azera eksklavo de Naĥiĉevano. Laŭdira artileribombardo en majo 1992 de la regiono kaŭzis bataletojn inter la du flankoj, inkluzive de la trudeniro de la armena armeo en plurajn vilaĝojn en Naĥiĉevano[5].

Ekde 1994, la armeo prenis aktivan rolon certigante la defendon de la Arcaĥa Respubliko kune kun la Arcaĥa Defenda Armeo .

Plenumo de traktato[redakti | redakti fonton]

Restaĵoj de transportilo de azeraj trupoj MT-LB en Karabaĥo.

La Traktato pri Konvenciaj Armitaj Fortoj en Eŭropo estis ratifita de la armena parlamento en julio 1992. La traktato establas ampleksajn limojn por ŝlosilaj kategorioj de milita ekipaĵo, kiel tankoj, artilerio, kirasaj batalveturiloj, batalaviadiloj kaj batalaj helikopteroj, kaj zorgas pri la detruo de armilaro pli ol tiuj limoj. Armenaj oficialuloj konstante esprimis decidon observi ĝiajn provizaĵojn kaj tiel Armenio disponigis datenojn pri armilaroj kiel postulite laŭ la Traktato. Malgraŭ tio, Azerbajĝano akuzas Armenion, ke ĝi deturnis grandan parton de siaj militaj fortoj al Montara Karabaĥo tiel evitante ĉi tiujn internaciajn regularojn. Armenio ne estas signifa eksportanto de konvenciaj armiloj, sed ĝi donis subtenon, inkluzive materialon, al la armenoj de Montara Karabaĥo dum la milito en Montara Karabaĥo[6].

En marto 1993, Armenio subskribis la plurflankan Konvencion pri Ĥemiaj Armiloj , kiu postulas la finan eliminon de ĥemiaj armiloj. Armenio aliĝis al la nNuklea Traktato pri Ne-Proliferado kiel ne-nuklea armila ŝtato en julio 1993. Usono kaj aliaj okcidentaj registaroj diskutis klopodojn establi efikajn nukleajn eksport-kontrolajn sistemojn kun Armenio kaj esprimis kontenton pri la plena kunlaboro de Armenio.

Internaciaj deplojoj[redakti | redakti fonton]

Armenaj fortoj en Montara Karabaĥo dum la milito
Armenaj soldatoj en Irako

La armena armeo kunlaboris en pluraj internaciaj misioj kun Okcidento. La 12-an de februaro, 2004, Armenio deplojis taĉment-grandan unuon (tri taĉmentoj) al Kosovo kiel parto de la greka pacbataliono. La unuo, konata kiel la Pactrupoj de Armenio, havas sian ĉefsidejon en Tendaro "REGAS FEREOS" kiel parto de la Multnacia Specialtrupo Orienta kaj havas la taskon prizorgi veturilajn kontrolpunktojn, provizante sekurecon por la bazo sed ankaŭ funkcias kiel rapida reagforto kaj homamaso kaj tumultkontrolo. En 2008, la KFOR-trupo estis vastigita, aldonante duan taĉmenton kaj plie firmaostabon (alportante la kontingenton de Armenio al proksimume 85 homoj)[7].

En la aŭtuno de 2004, la armena registaro aprobis la forsendon de 46-vira kontingento de la armeo konsistanta el ministoj, inĝenieroj kaj kuracistoj sub pola komando kiel parto de la Multnacia Forto-Irako. La 10-an de novembro 2006, ĉefleŭtenanto Georgij Nalbandjan estis vundita pro mineja eksplodo en Irako sed postvivis post operacio kaj kirurgio en hospitalo de Landstuhl, Germanio, proksime de la aera bazo Ramstein. La 6-an de oktobro 2008, pro plibonigado de sekurecaj kondiĉoj, la devoj de la kontingento finiĝis[8].

En julio 2009, la Ministro de Defendo de Armenio, Sejran Ohanjan, anoncis, ke Armenio sendos forton por partopreni kun la Internacia Sekureca Helpa Forto (ISAF) la Militon en Afganio antaŭ la fino de la jaro. Li ne menciis, kiom granda estos la forto, sed rimarkis, ke ĝi probable inkluzivos spertulojn pri municioj kaj oficirojn pri komunikado. Proparolantoj de MOD ankaŭ deklaris, ke la forto inkluzivos ankaŭ medicinajn specialistojn kaj tradukistojn. Ohanjan aldonis, ke armenaj oficiroj, kiuj servis en la sovetia militistaro dum la sovetia-afgana milito, ankaŭ esprimis la deziron reveni tien kiel membroj de la nova forto. En novembro 2009, NATO-oficialulo asertis ke armena kontingento kun 30 soldatoj aliĝos al la ISAF iam frue en 2010. Tiu nombro estis reviziita ĝis 40 komence de decembro, kiam la armena parlamento plimulte voĉdonis favore al la aprobo de la deplojo de la kontingento. La militistoj alvenis en Afganio en februaro 2010, kie, sub germana komando, ili havas la taskon defendi la regionan flughavenon en Kunduz. Nuntempe estas 126 armenaj soldatoj en Afganio[9].

Lige kun ĝiaj strategiaj aliancanoj, Armenio sendis pli ol 1500 oficirojn por esti trejnitaj en Grekio kaj Rusio. La Armena Ministerio de Milito ankaŭ establis en 2004 komunan partnerecon kun la Kansasa Nacigvardio por interŝanĝi sciojn kaj faciligi kunlaboron en nacia sekureco kaj civilaj aferoj. Ĝi ankaŭ subskribis militan kunlaboran planon kun Libano la 27-an de novembro 2015[10].

Organizo[redakti | redakti fonton]

Trejnado de armenaj soldatoj en la Militista Instituto Vazgen Sergsjan.

La Armena Armeo havas sian sidejon en Erevano, kie la plej granda parto de la ĝenerala stabo baziĝas. Gvidita de stabestro Onnik Gasparjan, la ĝenerala stabo respondecas pri funkcia komando de la Armena Militistaro kaj ĝiaj du ĉefaj filioj. Aldone al la supre listigitaj servoj, Armenio establis siajn proprajn Internajn Trupojn de la antaŭaj sovetiaj Internaj Trupoj post la malfondo de Sovetunio. Ĝis decembro 2002, Armenio konservis Ministerion de Polickrimenketo, sed kune kun la Ministerio de Nacia Sekureco, ĝi estis reorganizita kiel neministeria institucio. La du organizaĵoj fariĝis la Polico de Armenio kaj la Servo de Nacia Sekureco. En februaro 1999 la vicministro pri internaj aferoj kaj komandanto de la internaj trupoj, general-majoro Arcrun Makarjan, estis trovita pafmortigita. En 2013 la Internacia Instituto por Strategiaj Studoj atribuis la forton al kvar milicaj batalionoj, 55 AIFV inkluzive de 44 BMP-1, kaj 24 radaj kirasaj trupveturiloj[11].

Specialaj Fortoj[redakti | redakti fonton]

Regimento de specialaj fortoj dum militista parado en 2011

La specialaj trupoj de la armena militistaro inkluzivas norman armeon specialtrupan regimenton (nun kreskigita en brigado), kaj 3+ sciigbatalionoj. La funkcia historio ĉirkaŭ ĉiuj menciitaj grupoj ne estas konata. La operacoj konataj kaj ekster normaj devoj kiel spionado inkluzivas:

  • Nekonata nombro da translimaj atakoj.
  • La sekurigo de la armenaj pilotoj restas kaj helikopteraj partoj post la pafado de arcaĥa helikoptero.

Al la specialaj fortoj de ambaŭ respublikoj rajtas rapidatakaj veturiloj fari kelkajn operacojn kaj ekzercojn. Speciala Tago estas festata la 5-an de novembro[12].

Ekipaĵoj[redakti | redakti fonton]

La sistemo Iskander-M, posedata nur de Rusio kaj Armenio.

La Armena Armeo funkciigas vastan gamon de pli aĝaj ekipaĵoj, plejparte de sovetia origino. Estas ankaŭ iuj pli novaj ekipaĵoj el Rusio. En 2015, prunto de 200 milionoj da usonaj dolaroj estis ratifita de Rusio por aĉeto de modernaj armiloj inter 2015 kaj 2017. Armenio produktas batalajn kaskojn kaj korpokirasojn danke al la kunproduktado de komuna armena-pola kompanio. Kelkaj personaj ekipaĵoj uzataj de specialaj unuoj estas importitaj, plejparte el Usono. Armenio ankaŭ produktas la plej multon el siaj manpafiloj, kun nur specialigitaj unuoj estas importataj.

Post la kolizioj de Montara Karabaĥo en 2016, la Civila Asembleo de Helsinko publikigis raporton, kiu detaligis la cirkonstancojn de morto de armenaj soldatoj. Inter la kontribuantaj faktoroj laŭdire estis panea ekipaĵo kaj manko de necesa materialo, precipe municio. Sekvis planoj pliigi armenajn defendelspezojn por aĉeti pli da armiloj kaj municioj.

Kiel rezulto de la daŭranta konflikto en Montara Karabaĥo en 2020, antaŭ la 27-a de septembro, Armenio perdis signifan ekipaĵon inkluzive de almenaŭ 49 ĉefaj tankoj T-72A, 28 kirasaj batalveturiloj, 72 trenitaj artileriarmiloj, kaj almenaŭ 342 diversaj aliaj veturiloj kiel kamionoj kaj ĵipoj.

Internacia milita kunlaboro[redakti | redakti fonton]

Rusio[redakti | redakti fonton]

Vladimir Putin kaj Serĵ Sargsjan dum vizito al la 102 rusa militista bazo en Armenio.
Rusaj trupoj de la gjumria militbazo dum parado en Erevano.

Rusio estas la plej proksima aliancano de Armenio. La rusa 102-a Milita Bazo, la antaŭa 127-a Motora Fusila Divizio, situas en Gjumri, la dua plej granda urbo de Armenio, nordoriente de Erevano. La milita alianco de la du nacioj kaj, precipe, la ĉeesto de rusaj trupoj sur armena tero estis ŝlosila elemento de la nacia sekureca doktrino de Armenio ekde kiam Armenio akiris sendependecon en 1991. Rusio starigas ĉirkaŭ 5.000 soldatojn de ĉiuj specoj en Armenio, inkluzive de 3.000 oficiale raportitaj esti bazitaj en la 102-a Milita Bazo. En 1997, la du landoj subskribis profundan amikecan traktaton, kiu postulas reciprokan helpon en la okazo de milita minaco al ambaŭ partoj kaj permesas al rusaj limgardistoj patroli la limojn de Armenio kun Turkio kaj Irano. Komence de 2005, la 102-a Milita Bazo havis 74 tankojn, 17 batalajn infanteriajn veturilojn, 148 kirasitajn trupveturilojn, 84 artileriarmilojn, 18 MiG-29- batalantojn, unu baterion de SA-6 kaj du bateriojn de kontraŭaviadilaj misiloj S-300. Tamen, en 2005-2007, post interkonsento pri la retiriĝo de du rusaj armeaj bazoj de Kartvelio, multe da armea aparataro estis translokigita al la 102-a Bazo de la rusa 12-a Milita Bazo en Batumo kaj la 62-a Milita Bazo en Aĥalkalako, Kartvelio. Rusio ankaŭ provizas armilojn je relative pli malaltaj prezoj de la rusa enlanda merkato kadre de kolektiva sekureca interkonsento ekde januaro 2004.

Laŭ nekonfirmitaj raportoj de la azeraj amaskomunikiloj, Rusio liveris 1 miliardon da dolaroj da armiloj kaj municioj al Armenio en 1996; kaj transdonis pliajn 800 milionojn USD da armiloj al Armenio en 2008-2009. Laŭ AzerNews, la armiloj en ĉi tiu plej nova transdono inkluzivas 21 tankojn, 12 blenditajn veturilojn, kvin aliajn batalmaŝinojn, grandan nombron da raketlanĉiloj, pli ol 1,050 kazoj de grenatoj, preskaŭ 7,900 specoj de municioj, 120 bombardiloj, pli ol 4,000 sub- maŝinpafiloj, TNT-fuzeoj, diversspecaj minoj, 14 minlanĉiloj, 9 Grad-lanĉiloj, kvin kanonoj kaj aliaj armiloj.

Oficira trejnado estas alia sfero de rusa-armena milita kunlaboro. En la unuaj jaroj de suvereneco, kiam al Armenio mankis propra armea eduka institucio, oficiroj de ĝia armeo estis trejnitaj en Rusio. Eĉ nun kiam Armenio havas armean kolegion sur sia propra teritorio, la armenaj oficiraj korpusoj honoras la tradicion kaj estas trejnitaj en rusaj armeaj instruejoj. En 1997, 600 armenaj soldatoj estis trejnitaj ĉe rusaj armeaj akademioj: la trejnado estis farita fare de la Trejna Brigado Marŝalo Bagramjan.

Rusa-armena defenda interkonsento subskribita en aŭgusto 2010 plilongigas la militan ĉeeston de Rusio en Armenio ĝis 2044 kaj devigas Rusion provizi Armenion per moderna kaj kongrua armilaro kaj speciala milita aparataro je reduktitaj prezoj.

Komence de 2009, azeraj amaskomunikiloj publikigis akuzojn, ke Rusio faris ampleksajn armilajn translokigojn al Armenio tra 2008 kostante ĉirkaŭ 800 milionojn da dolaroj. La 12-an de januaro 2009, la rusa ambasadoro estis invitita al la azera ministerio pri eksterlandaj aferoj kaj demandis pri ĉi tiuj informoj. La 21-an de januaro 2009, rusa ministerio pri eksterlandaj rilatoj oficiale rifuzis la translokigojn. Laŭ la materialoj publikigitaj de WikiLeaks en decembro 2010, azera defenda ministro Safar Abiyev asertis, ke en januaro 2009 dum sia vizito en Moskvo, lia rusa samrangulo Anatolij Serdjukovne oficiale akceptis armilajn transdonojn "post la dua botelo da vodko" tiun vesperon, kvankam oficiale ĝi estis rifuzita.

En junio 2013 estis malkaŝite, ke Rusio disfaldis en Armenio plurajn balistikajn misilojn Iskander-M, kiuj situas en sekretaj lokoj de Armenio.

Organizo de la Traktato pri Kolektiva Sekureco[redakti | redakti fonton]

Flago de la Organizo de la Traktato pri Kolektiva Sekureco.
La prezidentoj de la membroŝtatoj de la OTKS en Nursultano, Kazaĥio, 8-an de novembro 2018

La 7-an de oktobro 2002, la Prezidentoj de Armenio, Belorusio, Kazaĥio, Kirgizio, Rusio kaj Taĝikio subskribis ĉarton en Taŝkento, fondante la Organizon de la Traktato pri Kolektiva Sekureco (ruse Организация Договора о Коллективной Безопасности, simple ruse Ташкентский договор (La Taŝkenta Traktato). Nikolaj Bordjuĵa estis nomumita ĝenerala sekretario de la nova organizo. La 23-an de junio 2006, Uzbekio fariĝis plenrajta partoprenanto kaj ĝia membraro estis formale ratifita de sia parlamento la 28-an de marto 2008. Krome, la Traktato estas observa organizo ĉe la Ĝenerala Asembleo de Unuiĝintaj Nacioj.

La ĉarto reasertis la deziron de ĉiuj partoprenantaj ŝtatoj sindeteni de la uzo aŭ minaco de forto. Subskribintoj ne povus aliĝi al aliaj militaj aliancoj aŭ al aliaj ŝtataj grupoj, dum agreso kontraŭ unu subskribinto estus perceptita kiel agreso kontraŭ ĉiuj. Tiucele la OTKS okazigas ĉiujarajn militajn komandajn ekzercojn por ke la membroŝtatoj havu okazon plibonigi interorganizan kunlaboron. La plej grandskala milita ekzercado de OTKS okazinta ĝis nun estis la ekzercoj "Rubeĵ 2008" (Limo) aranĝitaj en Armenio kie kombinita totalo de 4.000 soldatoj de ĉiuj 7 konsistigaj OTKS-membrolandoj faris funkcian, strategian kaj taktikan trejnadon kun emfazo por antaŭenigi la efikecon de la kolektiva sekureca elemento de la partnereco.

La Ministerio pri Defendo de Armenio plurfoje deklaris, ke ĝi atendus rektan militan helpon de la OTKS kaze de komenco de milito kun Azerbajĝano, same lastatempe kiel decembro 2009, Ministro de Defendo Ohanjan faris la saman deklaron. En aŭgusto 2009, Nikolaj Bordjuĵa, ĝenerala sekretario de la OTKS, konfirmis, ke Erevano povas fidi je tia subteno.

La 4-an de februaro 2009, interkonsento por krei la Kolektivan Rapidan Reagan Forton (KSOR) atingis kvin el la sep membroj de OTKS, kun planoj finitaj la 14-an de junio 2009. Armenio estas unu el la kvin membroŝtatoj. La forto estas uzata por forpuŝi militan agreson, fari kontraŭterorismajn operacojn, batali transnacian krimon kaj drogokontrabandon kaj neŭtraligi la efikojn de naturaj katastrofoj.

NATO[redakti | redakti fonton]

Kontingento de Armitaj Fortoj de Armenio en la Ruĝa Placo en 2015.
Armenaj trupoj antaŭ helikoptero UH-60 Black Hawk de usona armeo dum trejna ekzercado.

Armenio partoprenas la programon de NATO pri Partnereco por Paco (PiP) kaj ĝi estas en NATO-organizo nomata Eŭro-Atlantika Partnereca Konsilio (EAPC). Armenio estas en la procezo de efektivigo de Individua Partnera Ago-Plano (IPAP), kiu estas programo por tiuj landoj, kiuj havas la politikan volon kaj kapablon profundigi sian rilaton kun NATO. Kunlabora Plej Bona Klopoda ekzercado (la unua, kie Rusio estis reprezentita) estis efektivigita sur armena teritorio en 2003.

Grekio[redakti | redakti fonton]

Grekio estas la plej proksima aliancano de Armenio en NATO kaj la du kunlaboras pri multaj aferoj. Kelkaj armenaj oficiroj estas trejnitaj en Grekio ĉiujare, kaj milita helpo kaj materiala helpo estis donita al Armenio. En 2003, la du landoj subskribis interkonsenton pri milita kunlaboro, laŭ kiu Grekio pliigos la nombron de armenaj soldatoj trejnitaj ĉe la militaj kaj milit-medicinaj akademioj en Ateno. En februaro 2003, Armenio sendis 34 pacigistojn al Kosovo, kie ili fariĝis parto de la greka kontingento. Oficialuloj en Erevano diris, ke la armenaj militistoj planas konsiderinde pliigi la grandecon de ĝia paca taĉmento kaj dependas de greka helpo al la penado. En junio 2008, Armenio sendis 72 pacistojn al Kosovo por entute 106 pacigistoj.

Baltaj Ŝtatoj[redakti | redakti fonton]

Litovio dividas sperton kaj donas konsultojn al la Armena Ministerio de Defendo en la kampo de demokrata kontrolo de armetrupoj, armeaj kaj defendaj konceptoj kaj publikaj rilatoj ekde 2002. Komencita en 2004, armenaj oficiroj estis invititaj studi ĉe la Litova Milita Akademio kaj la Balta Defenda Kolegio en Tartu, Estonio. Litovio kovras ĉiujn studelspezojn. Komence de 2007, du armenaj oficiroj unuafoje partoprenis en balta fulma internacia ekzerco, Amber Hope, kiu okazis en Litovio.

Usono[redakti | redakti fonton]

Usono konstante pliigis sian militan povon en la regiono. Komence de 2003, Usona Sekcio pri Defendo anoncis plurajn gravajn militajn programojn en Kaŭkazio. La armea helpo de Vaŝingtono al Armenio en 2005 sumiĝis al 5 milionoj da dolaroj, kaj en aprilo 2004 la du flankoj subskribis interkonsenton pri milita-teknika kunlaboro. Malfrue en 2004, Armenio deplojis unuon de 46 soldatoj, kiuj inkludis fakulojn pri bombofarado, kuracistojn kaj specialistojn pri transporto, al Irako kiel parto de la Usona-gvidita Multi-Nacia Forto Irako. En 2005 Usono asignis 7 milionojn da dolaroj por modernigi la militajn komunikadojn de la Armena Armeo.

Ekde 2003, Armenio kaj la Kansasa Nacigvardio interŝanĝis armeajn delegaciojn kadre de programo de la Nacigvardia Buroo por antaŭenigi pli bonajn rilatojn inter Usono kaj evoluantaj nacioj. La programo plejparte konsistis el reciprokaj vizitoj al la landoj de unu la alia por dividi "ideojn kaj [la] plej bonajn praktikojn por milita kaj kriz-administrado."

Pacaj operacoj[redakti | redakti fonton]

Adiaŭo.

En 2020, Armenio partoprenas pacajn operacojn en Kosovo, Afganio, Libano kaj Malio.

Kosovo[redakti | redakti fonton]

Ekzistas 70 armenaj soldatoj servantaj en Kosovo kiel pacigistoj. Armenio aliĝis al la KFOR en Kosovo en 2004. Armenaj "blukaskuloj" servas ene de la bataliono de la Greka Armeo. La koncerna memorando estis subskribita la 3-an de septembro 2003, en Erevano kaj ratifita de la Armena Parlamento la 13-an de decembro 2003. La sesa deplojo de armenaj pacigistoj foriris al Kosovo la 14-an de novembro 2006. En 2008, la Nacia Asembleo de Armenio voĉdonis unuanime pri duobligi la pactrupon en Kosovo per sendado de kromaj 34 pacigistoj al la regiono, pliigante la tutan nombron de pacigistoj en la regiono ĝis 68. Armenio provizore retiris siajn pacigistojn de Kosovo en februaro 2012 kiel rezulto de la redukto de la grekaj subdivizioj. Armenio redistribuis ilin en julio por servi kune kun usonaj soldatoj en Kosovo.

Irako[redakti | redakti fonton]

Post la fino de la invado de Irako, Armenio deplojis unuon de 46 pacigistoj sub pola komando. Armenaj pacigistoj baziĝis en Al-Kut, 100 km ekde la ĉefurbo Bagdado. La 23-an de julio 2006, la kvara deĵoro de armenaj pacigistoj foriris al Irako. La ŝanĝo inkluzivis 3 stabestrojn, 2 kuracistajn oficirojn, 10 batalinĝenierojn kaj 31 ŝoforojn. Dum la daŭro de la deplojo, estis unu armena vundito kaj neniu morto. La armena registaro plilongigis la etan ĉeeston de trupoj en Irako je unu jaro fine de 2005 kaj 2006. La 7-an de oktobro 2008, Armenio retiris sian kontingenton de 46 pacigistoj. Ĉi tio koincidis kun la retiriĝo de la pola kontingento en Irako.

Afganio[redakti | redakti fonton]

Armenaj soldatoj en la Militista Instituto Vazgen Sargsjan.

Armenio deplojas 130 soldatojn en Afganio kiel parto de la Internacia Sekurec-Asista Forto (ISAF) gvidata de NATO. Ili servas sub germana komando protektante flughavenon en Konduz.

Libano[redakti | redakti fonton]

En 2014, Armenio deplojis 33 pacigistojn al Libano kiel parto de UNIFIL. Ili nuntempe servas sub la itala kontingento kaj plenumas ĉefsidejajn sekurecajn funkciojn.

Malio[redakti | redakti fonton]

En 2015, unu pacigisto estis sendita al Malio en monitora pacmisio.

Galerio[redakti | redakti fonton]

Surtera armilaro[redakti | redakti fonton]

Aera armilaro[redakti | redakti fonton]

Vidu ankaŭ[redakti | redakti fonton]

Eksteraj ligiloj[redakti | redakti fonton]

Referencoj[redakti | redakti fonton]

  1. "Military Balance in Europe 2011"., March 07, 2011.
  2. . LEGEND OF THE SPECIAL REGIMENT (angle). Alirita 2020-05-15.
  3. Curtis, Glenn E. and Ronald G. Suny. "Armenia," in Armenia, Azerbaijan, and Georgia Country Studies, ed. Glenn E. Curtis. Washington D.C.: Federal Research Division Library of Congress, 1995, p. 72.
  4. Mirsky, Georgiy I. On Ruins of Empire: Ethnicity and Nationalism in the Former Soviet Union. Westport, CT: Greenwood Press, 1997, p. 63. (ISBN 0-313-30044-5).
  5. Kosovo Force. KFOR Contingent: Armenia. KFOR. Last updated January 24, 2006. Accessed February 9, 2007.
  6. NATO’s relations with Armenia. NATO. Retrieved November 29, 2009.
  7. "Armenian peacekeeper to undergo two more surgeries Archived 2007-09-27 at the Wayback Machine." Public Radio of Armenia. November 20, 2006. Retrieved February 1, 2007.
  8. Glassey, Eric. "Armenians Complete Successful Mission." Multinational Force in Iraq. October 7, 2008. Accessed September 6, 2009.
  9. "Armenia To Send Troops To Afghanistan." RFE/RL. November 09, 2009. Retrieved November 29, 2009.
  10. "Armenian Parliament Endorses Troop Deployment To Afghanistan." RFE/RL. December 8, 2009. Retrieved January 3, 2010.
  11. Reconnaissance Scouts on Karabakh Frontline Tight-Lipped About Themselves, Their Actions. Hetq.am. Alirita 24 December 2014.
  12. "Bodies of Armenian pilots removed from helicopter crash site", 2014-11-22. Kontrolita 24 December 2014.