Klorokino

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Salti al navigilo Salti al serĉilo
Klorokino

Klorokino estas kuracilo uzata por la kuracado de malario, kiun Hans Andersag malkovris en 1934. Ĝi estas sur la listo de esencaj medikamentoj de la Monda Organizaĵo pri Sano[1]. Kiam ĝi estis malkovrita, oni retrovis progreson, ĉar ĝi estis malmultekosta kaj efika. Oni multe uzis ĝin, sed la kvar Plasmodium-specioj, kiuj kaŭzas malarion en homoj, tamen disvolvis rezistojn[2].

Kemia priskribo[redakti | redakti fonton]

La formulo kruda de klorokino estas: C18H26N3Cl.

Ĝi entenas du kunligatajn ringojn de karbonatomoj, en unu el kiuj estas ankaŭ atomo de nitrogeno; ili estas la samaj de kinolino. Aldone, estas atomo de kloro kaj ĉeno de karbonatomoj kun nitrogenoj.

Pura klorokino je ordinara temperaturo estas solida, senkolora aŭ malforte flaveta, kaj senodora. Ĝin preskaŭ ne solvas akvo, krom se oni aldonas ankaŭ acidon. Pli facile solveblas en akvo la fosfato kaj la sulfato de klorokino, kiuj estas la plej kutimaj formoj de klorokino uzataj kiel kuraciloj.

Klorokino estas malforta bazo.

Referencoj[redakti | redakti fonton]

  1. World Health Organization Model List of Essential Medicines. 21st List. 2019 (angle). apps.who.int. Alirita 2020-3-22.
  2. Roa Zubia, Guillermo. Malariaren errudunen genomak agerian (eŭske). Elhuyar aldizkaria, 2002ko azaroak 1, CC-BY-SA-3.0, aldizkaria.elhuyar.eus. Alirita 2020-3-22.

Vidu ankaŭ[redakti | redakti fonton]

Fonto[redakti | redakti fonton]

En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo Klorokina en la eŭska Vikipedio.