La Espero

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Saltu al: navigado, serĉo
Disambig.svg Por samtitolaj artikoloj vidu la paĝojn La Espero el Koreio, La Espero (Svedio) kaj historie post la Dua Mondmilito estis ankaŭ Esperanto-periodaĵo ''La Espero'' en Ĉinio, kies unua redaktoro estis Tikos.
La Espero
“La Espero”
nacia himno
lando Esperantujo Esperantujo
kantoteksto L. L. Zamenhof
muziko Félicien Menu de Ménil
ekde 1891
muzika ekzemplo
"La Espero"
Ĉu la aŭdigo ne funkcias? Eble helpos la paĝo "media help" (en la angla).
v  d  r
Information icon.svg

La Espero estas la himno de la esperanta movado.

Himno Esperantista[redakti | redakti fonton]

EdE-H Himno Esperantista . Ĝi konsistas el la vortoj de Zamenhof: La Espero - poemeto 24 versa kaj de la muziko de Félicien Menu de Ménil. La muziko estas tre marŝiga, veka. Io kvazaŭ meza inter la Marseljezo kaj la Internacio. Sentiĝas en ĝi la franca temperamento, malgraŭ ke la vortoj tute tion ne esprimas. Tiu himno, kiun ni nun konas kaj ne forlasas eĉ unu Kongreson sen ĝia kantado (kaj partoprenas en tiu kantado ne nur ĥoro, aŭ piano, aŭ orkestro, sed kutime la tuta ĉeestantaro), ne estas la sola muzikaĵo komponita por La Espero. Ĝi ankaŭ ne estas la unua. La unua, kiu komponis muzikon por La Espero estis Cl. Adelsköld, membro de la Reĝa Akademio de Sciencoj en Stokholmo. Li dediĉis ĝin al la Kongreso de la Paco en Roma en 1891 kaj disdonis je memoro al ĉiu kongresano. La januara numero de "La Esperantisto" 1892 ĝoje salutis tiun fakton kaj substrekis, ke tio estas nia unua originala muzika verko "en nia lingvo." Longan tempon tiu muziko estis la oficiala himno de Esperanto. Ankoraŭ en 1903 Zamenhof en respondo al prof. R. Deshayes proponis (je ties proponita muziko por La Espero) prefere krei muzikon por La vojo, por kiu ĝis nun "ankoraŭ neniu faris muzikon" (Zamenhof pli ŝatis "La Vojo"n ol "La Espero"n). Tamen ne unu ankoraŭ komponaĵo estis kreita poste je la temo de la Espero. Multaj ankaŭ adaptis jam ekzistantajn melodiojn (Gavoton de Lulli), aliaj kreis diversajn melodiojn por ĥoroj, solkantoj, piano ktp. Dum la 1-a UK en 1905 estis proponitaj du himnoj: tiu de Adelsköld kaj tiu de Ménil. Neniu el ili estis definitive akceptita kiel oficiala. La koncerna decido estis jena: ". . . la demando pri la universala himno estas prokrastata ĝis la venonta kongreso." Tamen en la protokoloj de la 2-a UK nenio estas menciita pri la himno. Dum la 3-a UK okazas jam ia diskutado kaj estas akceptita, ke la "Kongreso konsilu al niaj Germanaj amikoj organizi, por la proksima Kongreso, feston en kiu oni ludos ĉiujn muzikojn, verkitajn sur "La Espero" de Z." En la decidaroj de la postaj UK-j nenio estas trovebla pri tiu materialo. Tiel do tradicie la muziko de Ménil fariĝis la oficiala himno. E. WIESENFELD

Ekesto kaj statuso[redakti | redakti fonton]

L. L. Zamenhof (1859-1917) skribis la vortojn kaj, inter dek-duo da arioj, tiu komponita de la franco Félicien Menu de Ménil, marŝa venkmelodio iĝis la plej fama, kvankam neniam oficiale aprobita fare de Universala Kongreso. Tiu preskaŭ militisma melodio ne estis la ario, per kiu la poemo unue kantiĝis. La unuan, nemarŝan melodion, komponis jam en 1891 la svedo Cl. Adelsköld. Dum la 1-a UK 1905 estis proponitaj du himnoj: tiu de Adelsköld kaj tiu de Ménil. Neniu el ili estis definitive akceptita kiel oficiala. La koncerna decido estis jena: ". . . la demando pri la universala himno estas prokrastata ĝis la venonta kongreso".

La Konstitucio de la Esperanta Civito oficialigis ĝin (tamen kun alia partituro: arĉoj kaj flutoj, anstataŭ tamburoj kaj trumpetoj).

Kantado[redakti | redakti fonton]

La Espero estas ofte kantata komence aŭ fine de Esperanto-aranĝoj, plej fame la Universalaj Kongresoj (UK). Ĝia teksto kun notoj tradicie aperas en la lasta paĝo de la kongreslibro de la UK, por faciligi la kunkantadon al tiuj ĉeestantoj, kiuj ne scias la himnon kanti parkere. Por antaŭenigi parkeran scion de La Espero kaj plifortigi per tio la Esperanto-identecon ĉe la esperantistoj, Hori Jasuo fondis en 2009 neformalan Societon por parkere kanti la himnon Espero kiu akceptas membrojn baze de ilia ekzameniĝo fare de iu alia membro.

Kontraŭuloj[redakti | redakti fonton]

Ĉefe en Eŭropo kelkaj homoj kontraŭas al uzo de "La Espero" kiel himno. Al nuntempaj eŭropanoj himnoj estas signoj de nacioj, sed en aliaj lokoj, tiu ligo ne estas tiel klara. En Brazilo, ekzemple, ĉiuj sportaj kluboj havas siajn proprajn himnojn, kiujn oni kantas, ekzemple, dum futbalaj ludoj.

La Espero[redakti | redakti fonton]

Tonsilabe, melodio de Adelsköld (1896)[redakti | redakti fonton]

# Espero. Himno Esperanta: <&: Komponis Cf Adelsköld.> <[Do]=D, 1,2:>
(MiiSo /dooTi reedo /SooMi FaalMi /Re ehh; /LaaLa TiiTi /DooDo TIILA /Mi iih; /FaaTI TiiLa /SooFa MiiRe /Do do; /TiiLa LaaTI /LaaDo SooTI /Do Do; /dooTi TiiMi /MilFiSi dooTi /Ti La /TiiLa SooDo /MiiSo LaaTi /do do;)
+ (&: En la /mondon venis /nova se2n/to ; /tra la mondo /iras forta /voko ; /per flugiloj /de facila /vento ; /nun de loko /flugu ĝi al /loko ; /per flugiloj /de2 facila /vento ; /nun de loko /flugu ĝi al /loko ....)

Tonsilabe, melodio de Menil[redakti | redakti fonton]

# La Espero: <&: La himno de Esperanto. Teksto de L. L. Zamenhof. Komponis F. de Menil.> <Tempo de marso, 1,75: [do]=g>

(#A: 3* ;SoooSo /So Mih doooSo miiido /so o mih; Sooodo /mi doh sooomi miiire /re e doh; SoooSo /So Mih doooSo miiido /so o mih; Tiiimi /so mih sooofi miiiri /fi i mih; miiimi /fa La TiTi dore /So o Lah; LaaaLa /Ti do reeere riiiri /mi i fah; SoooSo /So Mi doooSo miiido /so o fah; faaafa /mi Soh miiire '1,2 faaaTi /re e doh; '3 faaala /so o doh;)

+ (#B: 3* ;SoooSo /So Mih doooSo miiido /Ti i doh; Sooodo /mi doh TiiiTi dooodo /Ti i doh; SoooSo /So Mih doooSo miiido /Ti i doh; TiiiTi /Ta Tih TiiiLa SoooFi /La a Soh; miiimi /fa La TiTi dore /So o Lah; LaaaLa /Ti do reeedo TiiiLa /Si i Soh; SoooSo /So Mi doooSo miiido /La a reh; reeeTi /do Soh '1,2 SoooFa LaaaSo /Fa a Mi; '3 doooTi LaaaFa /So o doh;)

+ (&:

'1 En la /mondon venis nova /sento ; tra la /mondo iras forta /voko ; per flu/giloj de facila /vento ; nun de /loko flugu ĝi al /loko ; Ne al /glavo sangon soi/fanta ; ĝi la /homan tiras fami/lion ; al la /mond' eterna mili/tanta ; ĝi pro/mesas sanktan harmo/nion.

'2 Sub la /sankta signo de l' e/spero ; kolek/tiĝas pacaj bata/lantoj ; kaj ra/pide kreskas la a/fero ; per la/boro de la espe/rantoj ; Forte /staras muroj de mil/jaroj ; inter /la popoloj divi/ditaj ; sed dis/saltos la obstinaj /baroj ; per la /sankta amo disba/titaj.

'3 Sur neŭ/trala lingva funda/mento ; kompre/nante unu la a/lian ; la po/poloj faros en kon/sento ; unu /grandan rondon fami/lian ; Nia /diligenta kole/garo ; en la/boro paca ne la/ciĝos ; ĝis la /bela sonĝo de l' ho/maro ; por e/terna ben' efekti/viĝos.)

Muziknote[redakti | redakti fonton]

La Espero

Tekste (vortopece)[redakti | redakti fonton]

'1 En la mondon venis nova sento,
Tra la mondo iras forta voko;
Per flugiloj de facila vento
Nun de loko flugu ĝi al loko.
Ne al glavo sangon soifanta
Ĝi la homan tiras familion:
Al la mond' eterne militanta
Ĝi promesas sanktan harmonion.


'2 Sub la sankta signo de l' espero
Kolektiĝas pacaj batalantoj,
Kaj rapide kreskas la afero
Per laboro de la esperantoj.
Forte staras muroj de miljaroj
Inter la popoloj dividitaj;
Sed dissaltos la obstinaj baroj,
Per la sankta amo disbatitaj.


'3 Sur neŭtrala lingva fundamento,
Komprenante unu la alian,
La popoloj faros en konsento
Unu grandan rondon familian.
Nia diligenta kolegaro
En laboro paca ne laciĝos,
Ĝis la bela sonĝo de l' homaro
Por eterna ben' efektiviĝos.

Sondokumentoj[redakti | redakti fonton]

Videoregistraĵoj[redakti | redakti fonton]

Eksteraj ligiloj[redakti | redakti fonton]


Enciklopedio de Esperanto Enciklopedio de Esperanto

Flago de Esperanto
Ĉi tiu teksto estas prenita el la Enciklopedio de Esperanto 1934. Vi povas plibonigi ĝin per vikiigo kaj aktualigo de la enhavo. Kiam la origina teksto estos sufiĉe vikiigita kaj aktualigita, forigu ĉi tiun kadron, kaj anstataŭe enmetu la ŝablonon EdE en la artikolon.

Enciklopedio de Esperanto

Enciklopedio de Esperanto

La Espero. Poemo de Z. „La gvidanto parolas al siaj adeptoj kaj ankaŭ al tiuj, kiuj ne jam sekvas lian standardon, kaj montras al ili la logan bildon de l' estonteco.“ (Artikolo de Behrendt en „Kongresa Jubilea Libro“ 1933.) v. Himno E-ista.