Itaboraí

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Salti al navigilo Salti al serĉilo
Itaboraí
Vista parcial de Itaboraí RJ.JPG

Flago

Blazono

Flago Blazono
Administrado
Poŝtkodo 24800 [+]
Retpaĝaro www.itaborai.rj.gov.br [+]
Demografio
Loĝantaro 218 008  (2010) [+]
Loĝdenso 507 loĝ./km²
Geografio
Geografia situo 22° 45′ S, 42° 51′ U (mapo)-22.7475-42.855833333333Koordinatoj: 22° 45′ S, 42° 51′ U (mapo) [+]
Alto 17 m [+]
Areo 430,375 km² (4 303 7.5 ha) [+]
Situo de Itaboraí
Alia projekto
Commons-logo.svg Vikimedia Komunejo Itaboraí [+]
Information icon.svg
vdr

Itaboraí estas municipo kaj grandurbo de la brazila subŝtato Rio-de-Ĵanejrio. Ĝi apartenas al urbaro de Rio-de-Ĵanejro.

Bazaj informoj[redakti | redakti fonton]

En la subŝtato (ruĝe).

Geografio[redakti | redakti fonton]

Panoramo de Itaboraí
Vojo en Itaboraí

Itaboraí kuŝas la oriente de Guanabara Golfo de Atlantiko en sudorienta parto de la lando. Rio-de-Ĵanejro troviĝas 41, Nova Iguaçu 60, Belo Horizonte 334, Guarulhos 383, San-Paŭlo (urbo) 393, Campinas 433, Curitiba 713, Braziljo 939, Goiânia 952, Porto Alegre 1159, Salvador de Bahio 1180, Campo Grande 1241, Maceió 1642, Recife 1843, Teresina 1965, Natalo (Brazilo) 2058, São Luís 2256, Belém 2446, Manaus 2862 km.

Historio[redakti | redakti fonton]

En la 16-a jarcento - kiam alvenis portugaloj - indianoj vivis en tiu ĉi loko. La portugaloj komencis kulturi sukerkanojn bazitajn sur la laboroj de sklavoj de indianoj kaj nigruloj. En 1612 estis konstruita kapelo Sankta Antonio, en 1672 kapelo Johano Baptisto. En 1696 fondiĝis la paroĥo Johano Baptisto de Itaboraí. En la sekva jaro vilaĝo formiĝis. En 1759 la jezuitoj estis forpelitaj kaj la vilaĝa administrado okazis en alia vilaĝo. En 1778 la paroĥo de Itaboraí estis grava agrikultura centro. En 1780 multe de la sukeroj estis produktitaj helpe de mueliloj. Komenciĝis ankaŭ produktadoj de ceramikaj objektoj. En 1829 en Itaboraí estis granda epidemio pri malario. En 1833 Itaboraí urbiĝis. En 1850 alvenis la unua trajno, la unua stabila vojo pretiĝis en 1874. En 1888 la sklavoj liberiĝis, tial multe da kamparanoj falis al bankrotoj. En la 20-a jarcento grandparte oni produktis oranĝojn, eĉ en la 21-a jarcento Itaboraí restis agrikultura urbo. [[Dosiero:Centro comercial de Pacheco.jpg|eta|Komercejo en Itaboraí]

Kirko en Itaboraí

Klimato[redakti | redakti fonton]

Itaboraí havas tropikan klimaton.

Referencoj[redakti | redakti fonton]

Vidu ankaŭ[redakti | redakti fonton]

Eksteraj ligiloj[redakti | redakti fonton]