Karl Dönitz

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Saltu al: navigado, serĉo
Karl Dönitz
Karl Dönitz

En funkcio:
30-a de aprilo 1945 – 23-a de majo 1945
Antaŭulo Adolf Hitler
(Führer kaj Regna Kanceliero)
Sekvanto Okupaciaj zonoj en Germanio 1945-1949
Theodor Heuss (FRG)
Wilhelm Pieck (GDR)

En funkcio:
30-a de januaro 1943 – 1-a de majo 1945
Antaŭulo Erich Raeder
Sekvanto Hans-Georg von Friedeburg

En funkcio:
30-a de aprilo 1945 – 5-a de junio 1945
(eksigo de strukturoj)
Antaŭulo Adolf Hitler

Naskiĝo 16-an de septembro 1891
en Flag of the German Empire.svg Berlino, Germana Imperiestra Regno
Morto 22-an de decembro 1980
en Flago de Germanio Aumühle, FRG
Nacieco germano
Politika partio senpartia
v  d  r
Information icon.svg
Karl Dönitz
Dönitz.jpg

Naskiĝo: 16-an de septembro 1891
en
Morto: 22-an de decembro 1980
en
Soldata kariero
Rango: Grandadmiralo de Germanio
Komandis al: Ĉefkomandanto de Germana mararmeo
Militoj: Unua mondmilito, dua mondmilito
v  d  r
Information icon.svg

Karl DÖNITZ (16-an de septembro 1891, Grünau apud Berlino, Germanio22-an de decembro 1980, Germanio) estis germana maroficiro, kreinto de la germana submarŝipa floto dum la dua mondmilito, kelkajn tagojn ŝtatestro post morto de Adolf Hitler.

Dum la unua mondmilito, Dönitz estis oficiro en submarŝipo kaj servis kun la ŝipo en la Nigra maro kaj en la Mediteraneo. Kvankam la Versajla traktato malpermesis konstruon de submarŝipoj, post enpotenciĝo de Hitler, Dönitz direktis sekrete la establon de nova submarŝipa floto. Hitler nomumis Dönitz-on en 1936 la komandanto de la floto en 1936.

Dum la dua mondmilito, en januaro de 1943, oni nomumis - anstataŭ admiralo Erich Raeder - Dönitz al ĉefkomandanto de la germana mararmeo. Li akiris konfidon de Hitler per sia fideleco kaj kapableco.

Hitler nomumis lin en sia politika testamento al prezidento de la Germana Imperio, militministro kaj ĉefo de la militfortoj. Dönitz enoficiĝis la 2-an de majo 1945 kaj regis nur kelkajn tagojn.

La Nurenberga proceso en 1946 juĝis lin je 10-jara prizono. Li liberiĝis en 1956 kaj ricevis ŝtatan pension.

Lia memorverko aperis en 1958.