Rusia revolucio de 1917

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Saltu al: navigado, serĉo
Revoluciaj trupoj atakantaj la caran policon en februaro (marto) de 1917.
Ruĝa Gvardio de fabriko Vulkan. 1917.
Lenin, ĉefo de la rusia Oktobra Revolucio

La Rusia revolucio de 1917 estas la kolektiva esprimo por serio de revolucioj kiuj okazis en Rusio en 1917, kiu malmuntis la carisman aŭtokration kaj kaŭzis la kreadon de la Rusa SFSR. La imperiestro estis devigita abdiki kaj la malnova reĝimo estis anstataŭigita per provizora registaro dum la unua revolucio de februaro 1917 (marto en la gregoria kalendaro; la pli malnova julia kalendaro estis en uzo en Rusio tiutempe). En la dua revolucio, dum oktobro, la Provizora Registaro estis forigita kaj anstataŭigita per bolŝevika (komunisma) registaro.

La Februara revolucio (marto 1917) estis revolucio enfokusigita ĉirkaŭ Petrogrado (nun Sankt-Peterburgo). En la kaoso, membroj de la imperia parlamento aŭ Dumao prenis kontrolon de la lando, formante la Rusan Provizoran Registaron. La armeestraro sentis ke ili ne havis la rimedojn por subpremi la revolucion kaj Nikolao la 2-a, nome la lasta Imperiestro de Rusio, abdikis. La sovetanoj (la konsilioj de laboristoj), kiuj estis gviditaj fare de pli radikalaj socialismaj frakcioj, komence permesis la Provizoran Registaron regadi, sed insistis pri prerogativo por influi la registaron kaj kontroli diversajn milicojn. La Februara revolucio okazis en la kunteksto de pezaj armeaj malsukcesoj dum la Unua Mondmilito (1914-18), kiuj forlasis multon da la rusa armeo en stato de ribelo.

Periodo de duobla povo rezultiĝis, dum kiu la Provizora Registaro tenis ŝtaton dum la nacia reto de sovetanoj, gviditaj fare de socialistoj, havis la fidelecon de la malsuperaj klasoj kaj de la politika maldekstro. Dum tiu kaosa periodo ekzistis oftaj ribeloj, protestoj kaj multaj strikoj. Kiam la Provizora Registaro elektis daŭrigi bataladi la militon kontraŭ Germanio, la bolŝevikoj kaj aliaj socialismaj frakcioj kampanjis por ĉesigado de la konflikto. La bolŝevikoj metis laboristajn milicojn sub sia kontrolo kiel la Ruĝa Gvardio (poste la Ruĝa Armeo) super kiu ili penis grandan kontrolon.

En la Oktobra Revolucio (novembro en la gregoria kalendaro), la bolŝevika partio, gvidita fare de Vladimir Lenin, kaj la sovetanoj de la laboristoj, faligis la Provizoran Registaron en Petrogrado. La bolŝevikoj nomumis sin kiel gvidantoj de diversaj registaraj ministerioj kaj konfiskis kontrolon de la kamparo, establante la Ĉeka sekretservon por sufoki malkonsenton. Por fini la partoprenon de Rusio en la Unua Mondmilito, la bolŝevikaj gvidantoj subskribis la Traktaton de Brest-Litovsk kun Germanio en marto 1918.

Enlanda milito erupciis inter la "ruĝaj" (bolŝevikoj) kaj "blankaj" (kontraŭbolŝevikaj) frakcioj, kio devis daŭri dum pluraj jaroj, kun la bolŝevikoj daŭre finfine venkaj. Laŭ tiu maniero, la Revolucio pavimis la vojon por la kreado de Sovet-Unio (Sovetunio) en 1922. Dume multaj rimarkindaj historiaj okazaĵoj okazis en Moskvo kaj Petrogrado, ekzistis ankaŭ videbla movado en grandurboj ĉie en la ŝtato, inter naciaj malplimultoj ĉie en la imperio kaj en la kamparaj lokoj, kie kamparanoj transprenis kaj redistribuis teron.

Fono[redakti | redakti fonton]

Soldatoj blokante la Narvan Pordegon dum la Sanga Dimanĉo

La Rusia revolucio de 1905 laŭdire estis grava faktoro al la Februara revolucio de 1917. La okazaĵoj de la Sanga Dimanĉo ekigis vicon de protestoj. Konsilio de laboristoj vokis ke la Sanktapetersburga Soveto estu kreita en ĉiu tiu kaoso, kaj la komenco de komunisma politika protesto komenciĝis.

La Unua Mondmilito ekigis rusan protestegon direktitan kontraŭ caro Nikolao la 2-a. Ĝi estis alia grava faktoro kontribuanta al la reprezalio de la rusaj komunistoj kontraŭ iliaj reĝaj kontraŭuloj. Post la eniro de la Otomana Regno sur la flanko de la Centraj Potencoj en oktobro 1914, Rusio estis senigita je grava komercvojo tra Otomana Imperio, kiu sekvis kun negrava ekonomia krizo, en kiu Rusio iĝis malkapabla disponigadi municion al ilia armeo en la jaroj kondukantaj al 1917. Tamen, la problemoj estis simple administraj, kaj ne industriaj ĉar Germanio produktis grandajn kvantojn da pafaĵoj dum konstanta batalado sur du gravaj frontoj.[1]

La milito ankaŭ evoluigis lacecon en la grandurbo, pro manko de manĝaĵo en respondo al la interrompo de agrikulturo. Manĝmalabundeco fariĝis konsiderinda problemo en Rusio, sed la kialo de tio ne kuŝis en iu fiasko de la rikoltoj, kiuj ne estis signife ŝanĝitaj dum milittempo. La nerekta kialo estis ke la registaro, por financi la militon, presis milionojn da rublo-biletoj, kaj antaŭ 1917 inflacio plialtigis prezojn ĝis kvar fojojn de kio ili estis en 1914. La kamparana klaso estis sekve alfrontita kun la pli alta kosto de aĉetoj, sed faris neniun ekvivalentan gajnon en la vendado de sia propra produktaĵaro, ĉar tio estis plejparte prenita fare de la perantoj de kiuj ili dependis. Kiel rezulto ili tendencis stoki sian grenon kaj reveni al porviva terkultivado. Tiel la grandurboj estis konstante mankaj de manĝaĵo. En la sama tempo altiĝantaj prezoj kondukis al postuloj por pli altaj salajroj en la fabrikoj, kaj en januaro kaj februaro de 1916 revolucia propagando, eble helpita de germana financo, kaŭzis ĝeneraligitajn strikojn. La rezulto de ĉiu tio, aliflanke, estis kreskanta kritiko kontraŭ la registaro prefere ol iu milito-laceco. La origina febro de patriota ekscito, kiu igis la nomon de Sankta Petersburgo esti ŝanĝita al la malpli germana belsona "Petrograd", eble trankviliĝis iomete en la postaj jaroj, sed ĝi ne turnis al defetismo kaj dum la komencaj leviĝoj en Petrogrado en februaro 1917, la homamasoj sur la stratoj evidente protestis per la standarda proklamado "malsupren kun la milito." Gravaj perdoj dum la milito ankaŭ fortigis pensojn ke caro Nilolao la 2-a estis netaŭga regadi.[1]

La liberaluloj nun estis pli bone poziciigitaj por esprimi siajn plendojn, ĉar ili estis partoprenantaj pli plene tra gamo da libervolaj organizoj. Lokaj industriaj komisionoj multiĝis. En julio 1915, Centra Militindustria Komisiono estis establita sub la prezido de elstara oktobristo, Guchkov, kaj inkluzive de dek reprezentantoj de la laboristoj. La Petrogradaj Menŝevikoj jesis interligi malgraŭ la obĵetoj de siaj gvidantoj eksterlande. Ĉiu tiu agado donis renoviĝintan instigon al politikaj ambicioj, kaj, en septembro 1915, kombinaĵo de Oktobristoj kaj Kadetoj en la Dumao postulis la formadon de respondeca registaro. La caro malaprobis tiujn proponojn. Li nun transprenis la pozicion de ĉefkomandanto de la armetrupoj kaj, dum sia foresto de Petrogrado dum ĉe lia armea ĉefsidejo ĉe Mahiljoŭ, li forlasis la plej grandan parton de la daŭra registaro en la manoj de la Imperiestrino, kiu estis intense nepopulara pro sia germana origino kaj pro la influo kiun Rasputin, malestetika "monaĥo", praktikis super ŝi.[2]

Ĉiuj tiuj faktoroj kaŭzis akran perdon de fido je la registaro antaŭ 1916. Frue en tiu jaro, Guchkov prenis sondadojn inter altrangaj armeoficiroj kaj membroj de la Centra Militindustria Komisiono koncerne eblan puĉon devigi la abdikon de la caro. En novembro, Pavel Miljukov en la Dumao malkaŝe akuzis la registaron je pripensado de pacnegocadoj kun Germanio. En decembro, grupeto de nobeluloj murdis Rasputin, kaj en januaro 1917 la onklo de la caro, Granda Duko Nikolao, estis demandita nerekte fare de Princo Lvov ĉu li estus preta transpreni la tronon el sia nevo, caro Nikolao la 2-a. Neniu el tiuj okazaĵoj estis en ili mem la tuja kialo de la Februara revolucio, sed ili helpas klarigi kial la monarkio pluvivis nur kelkajn tagojn post kiam ĝi krevis.[2]

Rusiaj soldatoj marŝantaj en Petrogrado en Februaro de 1917

Dume, la socialdemokrataj gvidantoj en ekzilo, plejparte en Svislando, estis la malgajaj spektantoj de la kolapso de internacia socialisma solidareco. Francaj kaj germanaj socialdemokratoj voĉdonis en favoro de siaj respektivaj registaroj. Georgij Pleĥanov en Parizo adoptis furioze kontraŭ-germanan sintenon, dum Parvus apogis la germanan militinveston kiel la plej bonaj rimedoj de certigado de revolucio en Rusio. La Menŝevikoj plejparte asertis ke Rusio havis la rajton defendi sin kontraŭ Germanio, kvankam Martov (eminenta nenŝeviko), tiam maldekstre de lia grupo, postulis finon al la milito kaj kompromiso surbaze de nacia mem-determinado, kun neniuj aneksadoj aŭ kompensaĵoj.[2]

Estis tiuj vidoj de Martov kiuj dominis en manifesto desegnita fare de Lev Trockij (grava bolŝevika revoluciulo) ĉe konferenco en Zimmerwald, sekvita fare de tridek kvin socialistaj gvidantoj en septembro 1915. Neeviteble Vladimir Lenin, apogita fare de Zinoviev kaj Radek, forte kontraŭis ilin. Iliaj sintenoj iĝis konataj kiel la Zimmerwald Maldekstro. Lenin malaprobis kaj la defendon de Rusio kaj la krion por paco. Ekde la aŭtuno de 1914, li insistis ke "de la starpunkto de la laborista klaso kaj de la laboraj amasoj de la pli malgranda malico estus la malvenko de la Carista Monarkio"; la milito devas esti igita enlanda milito de la proletaj soldatoj kontraŭ siaj propraj registaroj, kaj se proleta venko devus eliri el tio en Rusio, tiam ilia devo devus konduki revolucian lukton por la liberigo de la amasoj ĉie en Eŭropo. Tiel, Lenin restis la terura infano de la Rusia Socialdemokratia Laborpartio, kvankam ĉe tiu punkto en la milito ties sekvantoj en Rusio estis tiom malabundaj kiom 10,000 kaj li ŝajnus ne pli ol la gvidanto de ekstremisma frakcio de bankrotinta organizo. Lenin, aliflanke, tiam efektivigis la protestojn de Petrogrado kiu komencis la Rusian revolucion de 1917.[3]

Ekonomiaj kaj sociaj ŝanĝoj[redakti | redakti fonton]

Fazoj[redakti | redakti fonton]

La rusa revolucio de 1917 pasis trifaze :

  • La Februara Revolucio de 1917 (Marto 1917 de la Gregoria kalendaro), kiu kondukis nerekte al la falo de la aŭtokratio de Nikolao la 2-a, la fina Caro de Rusio. Vladimir Lenin dekretis bolŝevan politikon, inter ili "Aboli ĉiujn ŝtatajn ŝuldojn". Tiu signifis ke iu ajn internacia ŝuldo, kiun la lando havis antaŭe, tiam estis konsiderata kiel eliminita.
  • La tempo de duobla potenco, en kiu la Provizora Registaro tenadis ŝtatan potencon, kaj la nacia reto de sovetaj gvidantoj, gvidita de socialistoj, havis la aliĝon de la pli malaltaj klasoj kaj de la politika maldekstrularo.
  • La Oktobra Revolucio (Novembro de la Gregoria kalendaro), en kiu la Partio de bolŝevikoj, gvidita de Vladimir Lenin, kaj de la laboristaj sovetaj gvidantoj, demisiis la Provizoran Registaron kaj estigis tre drastan ŝanĝon de la socia strukturo de Rusio. Tiu malfermis la vojon por la Sovetunio.

Notoj[redakti | redakti fonton]

  1. 1,0 1,1 Wood, 1979. p. 24
  2. 2,0 2,1 2,2 Wood, 1979. p. 25
  3. Wood, 1979. p. 26

Bibliografio[redakti | redakti fonton]

  • Acton, Edward, Vladimir Cherniaev, and William G. Rosenberg, eds. A Critical Companion to the Russian Revolution, 1914–1921 (Bloomington, 1997).
  • Ascher, Abraham. The Russian Revolution: A Beginner's Guide (Oneworld Publications, 2014)
  • (2007) The Great war, 2, Longman. ISBN 1-4058-1252-4. 
  • Cambridge History of Russia, vol. 2–3, England: Cambridge University Press. ISBN 0-521-81529-0 (vol. 2) ISBN 0-521-81144-9 (vol. 3).
  • Chamberlin, William Henry. The Russian Revolution, Volume I: 1917-1918: From the Overthrow of the Tsar to the Assumption of Power by the Bolsheviks; The Russian Revolution, Volume II: 1918-1921: From the Civil War to the Consolidation of Power (1935)
  • (1996) A People's Tragedy: The Russian Revolution: 1891-1924. Pimlico. 
  • Fitzpatrick, Sheila. The Russian Revolution. 199 pages. Oxford University Press; (2nd ed. 2001). ISBN 0-19-280204-6.
  • Lincoln, W. Bruce. Passage Through Armageddon: The Russians in War and Revolution, 1914–1918. (New York, 1986).
  • (2004) Analysing the Russian Revolution. Australia: Cambridge University Press. ISBN 0-521-54141-7. 
  • Mawdsley, Evan. Russian Civil War(2007). 400 p.
  • Pipes, Richard. The Russian Revolution (New York, 1990)
  • Pipes, Richard. (1997). Three "whys" of the Russian Revolution. Vintage Books. ISBN 978-0-679-77646-8. 
  • Service, Robert. Lenin: A Biography (2000);
  • Robert Service. (2005). A history of modern Russia from Nicholas II to Vladimir Putin. Harvard University Press. ISBN 978-0-674-01801-3. 
  • Shukman, Harold, eld. The Blackwell Encyclopedia of the Russian Revolution' (1998) artikoloj de ĉirkaŭ 40 fakuloj
  • Swain, Geoffrey. Trotsky and the Russian Revolution (Routledge, 2014)
  • Steinberg, Mark, Voices of Revolution, 1917. Yale University Press, 2001
  • Stoff, Laurie S. They Fought for the Motherland: Russia's Women Soldiers in World War I & the Revolution (2006) 294pp
  • (1972) Last of the Tsars. London: Pan Books Ltd. ISBN 978-0-330-02902-5. 
  • (2005) The Russian Revolution, 1917. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-84155-9. 
  • White, James D. Lenin: The Practice & Theory of Revolution (2001) 262 pp

Eksteraj ligiloj[redakti | redakti fonton]