Sankta Romia Imperio

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Saltu al: navigado, serĉo
Sankta Romia Imperio
Origina nomo Sacrum Romanum Imperium
Heiliges Römisches Reich
 Orientfranka imperio 8001806 Rejna Konfederacio 
Aŭstra imperio 
Reĝlando Prusio 
Banner of the Holy Roman Emperor (after 1400).svg
flago
Quaterionenadler David de Negker.jpg
blazono
Geografio
HRR 10Jh.jpg
Sankta Imperio en la jaroj 972–1032, en la tempo de sia plej granda gloro kaj floro
Ĉefurbo:
neunueca
Loĝantaro
latina, germana, ĉeĥa, itala kaj pluaj
Ŝtat-strukturo
Reichstag
neunueca
Estiĝo:
Karolo la Granda renovigis imperion en okcidento en la jaro 800
Otto la 1-a firmigis tiun ĉi formon
Pereo:
pluraj membro-ŝtatoj de la Sankta Romia Imperio forlasas ĝin kaj formas la Rejnan Konfederacion, aliancon kun Napoleono, en 1806
Antaŭaj ŝtatoj:
Orientfranka imperio Orientfranka imperio
Postsekvaj ŝtatoj:
Rejna Konfederacio Rejna Konfederacio
Aŭstra imperio Aŭstra imperio
Reĝlando Prusio Reĝlando Prusio
Historio
v  d  r
Information icon.svg

La Sankta Romia ImperioSankta Romia Regno, ekde ĉirkaŭ 1450 la Sankta Romia imperio de Germana Nacieco (germane: Heiliges Römisches Reich Deutscher Nation, latine: Sacrum Romanum Imperium Nationis Germanicae), en Skandinavio ofte nomata "German-Romia Imperio", en Germanio mem "la unua" aŭ "malnova imperio" estis la plejparte ĝermana, okcidenteŭropa imperio kreita, kiam la papo kronis Karolon la Grandan en la jaro 800. Post divido inter liaj filoj, fondis la Sanktan Romian Imperion Oto la 1-a en 961. La imperio ĉesis ekzisti en 1806 pro premo de Napoleono, kiam la imperiestro Francisko la 2-a rezignis sian pozicion (iom kompensitan per la fakto, ke li estis ekde 1804, imperiestro Francisko la 1-a de Aŭstrio).

Imperiestroj[redakti | redakti fonton]

Loupe.svg Pli detalaj informoj troveblas en la artikolo Imperiestroj de la Sankta Romia Imperio.

La imperiestroj estis elektitaj de 7 princoj-elektistoj.

Heredaĵo[redakti | redakti fonton]

La nomo esprimis la aserton, ke tiu imperio estis la heredanto de la siatempa Romia imperio; la saman aserton faris, ĝis la falo de Konstantinopolo en 1453, ankaŭ la Bizanca imperio. Ironie, neniu el tiuj du imperioj inkluzivis la urbon Romo mem, regata rekte de la papo kaj, dum la jaroj 756 ĝis 1870, ĉefurbo de la Eklezia ŝtato.

Strukturo[redakti | redakti fonton]

La imperio estis strukturo sufiĉe loza, precipe post 1648. Ĝi havis nek centran registaron, nek ĉefurbon, kaj Voltaire diris, ke la "Sankta Romia imperio" estas "nek sankta, nek romia, nek imperio". Kvankam la reĝoj de la unuopaj germanaj landoj estis, oficiale, subuloj de la imperiestro, kiu estis samtempe reĝo de Aŭstrio, tio neniel malhelpis militojn inter, ekzemple, Prusio kaj Aŭstrio. Kiam Svedio dum la 17-a jarcento konkeris kelkajn nord-germanajn urbojn, tiuj urboj tamen ne eliris el la imperio; ili havis do duoblan jurisdikcion.

Bibliografio[redakti | redakti fonton]

  • James Bryce, The Holy Roman Empire, 1863.
  • Friedrich Heer, ( Das Heilige Römische Reich), 1967.
  • Alois Dempf, Sacrum Imperium. Geschichtsschreibung und Staatsphilosophie des Mittelalters und der politischen), 1988.


Bildaro[redakti | redakti fonton]


Vidu ankaŭ[redakti | redakti fonton]

Eksteraj ligiloj[redakti | redakti fonton]