Sankta Romia Imperio

El Vikipedio

Saltu al: navigado, serĉo

Sankta Romia Imperio
Sacrum Romanum Imperium
Heiliges Römisches Reich

←

800 – 1806

→

flago

blazono

geografio

Sankta Imperio en la jaroj 972–1032, en la tempo de sia plej granda gloro kaj floro

ĉefurbo:

neunueca

loĝantaro

lingvoj:

latina, germana, ĉeĥa, itala kaj pluaj

ŝtata formacio

Reichstag

neunueca

estiĝo:

Karolo la Granda renovigis imperion en okcidento en la jaro 800
Oto la 1-a firmigis tiun ĉi formon

pereo:

pluraj membro-ŝtatoj de la Sankta Romia Imperio forlasas ĝin kaj formas la Rejnan Konfederacion, aliancon kun Napoleono, en 1806

antaŭaj ŝtatoj:

Orientfranka imperio

sekvantulaj ŝtatoj:

	Rejna Konfederacio
	Aŭstra imperio
	Prusio

La Sankta Romia Imperio aŭ Sankta Romia Regno, ekde ĉirkaŭ 1450 Sankta Romia imperio de Germana Nacieco (germane Heiliges Römisches Reich Deutscher Nation, latine Sacrum Romanum Imperium Nationis Germanicae), en Skandinavio ofte nomata "German-Romia Imperio", en Germanio mem "la unua" aŭ "malnova imperio" estis la plejparte ĝermana, okcidenteŭropa imperio kreita kiam la papo kronis Karolon la Grandan en la jaro 800. Post partigo inter liaj filoj, fondis la Sanktan Romian Imperion Oto la 1-a en 961. La Imperio ĉesis en 1806 pro premo de Napoleono, kiam la imperiestro Francisko la 2-a rezignis sian pozicion (iom kompensita per la fakto ke li estis, ekde 1804, imperiestro Francisko la 1-a de Aŭstrio).

La imperiestroj estis elektitaj de 7 Princoj-elektistoj.

vidu artikolon: Princo-elektisto

La nomo esprimis la aserton de tiu imperio esti la heredanto de la siatempa Romia imperio; la saman aserton faris, ĝis la falo de Konstantinopolo en 1453, ankaŭ la Bizanca imperio. Ironie, neniu el tiuj du imperioj inkluzivis la urbon Romo mem, regata rekte de la papo kaj, dum la jaroj 756 ĝis 1870, ĉefurbo de la Eklezia ŝtato.

La imperio estis strukturo sufiĉe loza, precipe post 1648. Ĝi havis nek centran registaron, nek ĉefurbon, kaj Voltaire diris ke la "Sankta Romia imperio" estas "nek sankta, nek romia, nek imperio". Kvankam la reĝoj de la unuopaj germanaj landoj estis, oficiale, subuloj de la imperiestro (kiu estis samtempe reĝo de Aŭstrio), tio neniel malhelpis militojn inter, ekzemple, Prusio kaj Aŭstrio. Kiam Svedio dum la 17-a jarcento konkeris kelkajn nord-germanajn urbojn, tiuj urboj tamen ne eliris el la imperio; do ili havis duoblan jurisdikcion.

Vidu liston de la Imperiestroj de la Sankta Romia Imperio.