Pink Floyd

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Saltu al: navigado, serĉo
Pink Floyd
Pink Floyd koncertanta en Earls Court, Londono la 18an de majo 1973. De maldekstre: tri ĥoraninoj, David Gilmour (Gitaro), Nick Mason (Drumo), Roger Waters (Basgitaro) kaj Richard Wright (Klavaro)
Pink Floyd koncertanta en Earls Court, Londono la 18an de majo 1973. De maldekstre: tri ĥoraninoj, David Gilmour (Gitaro), Nick Mason (Drumo), Roger Waters (Basgitaro) kaj Richard Wright (Klavaro)
Bazaj informoj
Deveno Unuiĝinta Reĝlando Kembriĝo, Britio
Ĝenroj Arta roko
Progresiva roko
Psikedela roko
Spaca roko
Aktivaj jaroj 19651996
Reunion: 2005
Eldoninto Tower (Usono: 1967–69)
Harvest (Usono: 1969–73; Eŭropo: 1969–84)
Columbia (Usono: 1974–2000)
Capitol (Usono: 2001–ĝis nun)
Retejo www.pinkfloyd.co.uk
Membroj

Nick Mason David Gilmour

Antaŭaj membroj

Syd Barrett (1964–68; 2006)
Roger Waters (1964–85)

Richard Wright (1964–2008)
Bob Klose (1964)

v  d  r
Information icon.svg

Pink Floyd (esperantigite Pink-FlojdPink-Flojdoj) estas angla rokgrupo, kiu famiĝis pro sia psikedela kaj progresiva rok-muziko. Ilia verko markiĝas pro uzado de filozofiaj tekstoj, sona eksperimentado, noviga aspekto de la albumoj kaj prilaboritaj koncertoj. Pink Floyd estas unu el la rokgrupoj plej aplaŭdataj de la kritiko kaj plej sukcesaj laŭ la vendoj de ĉiutempo. Oni opinias ke tutmonde pli ol 200 milionoj da albumoj estas venditaj.

La grupo formiĝis en 1965, kreita de la universitataj studentoj Roger Waters, Nick Mason, Richard Wright and Syd Barrett. Ili unue famiĝis ludante en la ekstercirkvita muzika scenejo de Londono dum la lastaj jaroj de la 1960-oj. Sub la gvidado de Barrett, Pink Floyd eldonis du unuopojn, Arnold Layne kaj See Emily Play, aldone al sukcesan debutan albumon, "The Piper at the Gates of Dawn" (1967). La kantisto kaj gitaristo David Gilmour aliĝis Pink Floyd iuj monatoj antaŭ ol Barrett forlasus ilin pro sia malboniĝanta mensa sano. Post la perdo de la ĉefa kanzonverkisto de la grupo, la basgitaristo kaj kantisto Roger Waters alprenis tiun rolon, krom la intelektan komandon de Pink Floyd, dume Gilmour iĝis gvida gitaristo kaj kunpartigis la rolon de kantisto kune kun Waters. Kaj per tiu ĉi formacio Pink Floyd akiris tutmondan sukceson, kaj pri kritiko kaj pri komerco, pere de The Dark Side of the Moon, Wish You Were Here, Animals kaj The Wall.

Wright forlasis la grupon en 1979, kaj Waters en 1985, sed Gilmour kaj Mason pludaŭris fari diskojn kaj turneojn (kune, poste, kun la realiĝinta ilin Wright). Waters adiris tribunalon klopodante malebligi ilin pluteni la nomon Pink Floyd, sed la disputo iĝis solvita per eksterjuĝa kompromiso, kiu permesis Gilmour kaj Mason daŭriĝi kaj malligis ankaŭ Waters de liaj kontraktaj devoj al la bando. Du pluaj albumoj postvenis, A Momentary Lapse of Reason kaj The Division Bell. Malgraŭ preskaŭ jardudeko de akreco, la grupo rekuniĝis en 2005 por prezenti ĝin al la bonfara manifestacio Live 8.

Syd Barrett mortiĝis en 2006 kaj Richard Wright en 2008. En 2014 estis eldonata lasta albumo The Endless River, kombinata de komponaĵoj datataj de la tempo de The Division Bell, kaj estis dediĉata al Richard Wright.

Biografio[redakti | redakti fonton]

Formado kaj fruaj jaroj[redakti | redakti fonton]

La komenco[redakti | redakti fonton]

Roger Waters kaj Nick Mason renkontiĝis dum studado de arĥitekturo ĉe la strata Reĝent Politeknika Universitato en Londono [1]. Komence la duopo ludis kune ĉe grupo kreiĝita de Keith Noble kaj Clive Metcalfe, kun ankaŭ la fratino de Noble, Sheilagh. Poste, lerneja kamarado Richard Wright aliĝis ilin, kaj la grupo iĝis sesopo, alprenante nomon Sigma 6, la unua bando kiu prezentis Waters kiel "rudimentan" gvidan gitaron, Wright kiel ritman gitaron[2], kaj Mason ĉe la frapinstrumentaro. La fratino de Wright estis stabila gasto. La bando komence prezentiĝis dum privataj festoj, utiligante tesalonon en la subetaĝo de l'universitato kiel provludejo. Ili ludis kanzonojn de la bando The Searchers, kaj ankaŭ kreecojn de la memlernejano Ken Chapman, kiu fariĝis ilia agento kaj kanzonverkisto. Septembre en 1963 Waters kaj Mason transloĝiĝis en la pli malkaran apartamenton de strato Stanhope Gardens, propraĵon de Mike Leonard, partatempa guvernisto ĉe la strata Reĝent Politekniko. Leonard estis dezajnisto de maŝinoj leĝeraj (traboritaj diskoj turnigitaj de motoroj elektraj por projekcii lumajn formojn sur la murojn) [nb 1] kaj iutempe ludis klavinstrumenton kun ili utiligante antaŭan ĉambron de la apartamento por provludoj. Pli poste Mason forlasis l'apartamenton, dum male la lerta gitaristo Bob Klose ekloĝiĝis tie. La nomo de la grupo de "Sigma 6" estis ŝanĝita por multaj aliaj, ĉiuj mallongdaŭraj, el kiuj "The Meggadeaths",[nb 2] The (Screaming) Abdabs,[nb 3] "Leonard's Lodgers", kaj "The Spectrum Five", antaŭ ol halti per "The Tea Set".[nb 4] Dum Metcalfe kaj Noble forlasis por krei sian propran bandon, en 1964 Syd Barrett aliĝis Klose kaj Waters ĉe Stanhope Gardens. Tiam deksepjaraĝa, Barrett estis alveninta en Londonon aŭtune dum 1963 por lernadi ĉe la Kolegio d'Arto de Camberwell. Waters kaj Barrett estis amikoj de la infanaĝo; la basinstrumentisto ofte vizitis Barrett tial, ke li ludis gitaron ĉe la domo de lia patrino. En sia aŭtobiografio, Mason diris tion ĉi pri Barrett: "Dum tempo dum kiu ĉiu estis malvarma laŭ vere adoleska kaj malaplomba maniero, Syd estis kontraŭmode elmontrema; tio estas kion mi plej memoras pri nia unua renkonto, ke li zorgis alproksimiĝi kaj sin prezenti al mi."

Citaĵo
 Ĉe l'inaŭguro de la nova gazeto IT  la pasintan nokton pop-grupo nomita the Pink Floyd ludis pulsantan muzikon dum aro de strangaj koloraj formoj estis fulmantaj sur grandega ekrano malantaŭ ili. Iu estis farinta amason da gumaj bombonoj, kiujn la homoj manĝis je noktomezo, kaj alia persono estis parkinta sian motorciklon je la mezon de la ĉambro. Ĉio sendube tre psikedela. 
— The Sunday

Post kiam The Tea Set perdis la voĉaj lertecoj de Noble kaj Metcalfe, Klose enkondukis la bandon al Chris Dennis, ekspertizisto de la Royal Air Force. Dum Dennis-a epoko unue la bando estis referencita kiel "The Pink Floyd Sound", nomo kreita tute abrupte fare de Barrett, kiam li eltrovis, ke alia grupo, ankaŭ nomita The Tea Set, estis prezentiĝonta dum unu el iliaj konĉertoj. (La nomo devenas de la baptonomo de du blusaj muzikistoj kies diskojn Barrett havis en sia kolekto, Pink Anderson kaj Floyd Council.); pli malpli dum la sama periodo, Dennis ekspedatis en Barejnon por militservo, devigante Barrett iĝi gvidanto de l'grupo.

Ili ludis unuafoje en reĝistrostudio Decembre en 1964, sen la ĉeesto de Wright, kiu estis paŭzanta de siaj studadoj. Per unu el siaj amikoj, kiu lasis ilin profiti senpage de iom da neaktiva tempo, ili sukcesis sekurigi al si registradan kunsidon ĉe studio en Okcidenta Hampstead. Ĉi tiu kvarkanzona sesio iĝis unua montra registrado de The Tea Set, kaj entenis la songojn "I'm A King Bee", klasikan de l'ĝenro ritmenbluso, du originalajn de Syd Barrett: "Butterfly" kaj "Lucy Leave", kaj "Double O Bo", grupan komponaĵon kiu-laŭ Mason-estis "Boo Diddley renkontanta temon de filmo de 007".

The Pink Floyd Sound iĝis stabile la gasta bando ĉe la Countdown Klubo apud Kensington Avenuo en Londono, kie ekde malfrua nokto ĝis frumatene ludadis tri prezentojn de 90 minutoj. Laŭ Mason, ĉi epoko "... estis la komenco de plena elpercepto, ke kanzonoj povis esti plivastigitaj per longaj soloj." Aŭskultado por programo de ITV Ready Steady Go! postvenis frue (la produktanto de l'programo petis ilin reveni sekvasemajne), kiel alia klubo, kaj ankaŭ du rokaj konkursoj. Pro insistado de sia patro, kaj konsilo de siaj kolegiaj tutoroj, Bob Klose forlasis Pink Floyd en 1966, kaj Barrett substituiĝis al li kiel gvida gitaro. Ludante plejmulte ritmenblusajn songojn, ili komencis ricevi pagitajn dungojn, el kiuj unu por elmontrado ĉe la Marquee Klubo dum Marto en 1966, kie ili estis viditaj de Peter Jenner. Asistanto ĉe la London School of Economics, Jenner impresatis de la sonaj efikoj kiujn Barrett kaj Wright kreadis, kaj kune kun sia negockunulo kaj amiko Andrew King li iĝis lia agento. Kvankam duopo ne estis longasperta pri muzika industrio, ili utiligis hereditan monon por fondi societon Blackhill Enterprises, kaj aĉetis novajn instrumentojn kaj ekipaĵon por la bando, inkluzive al amplifa instalaĵo Silmer. Sub ilia gvido, ĉe lokoj el kiuj All Saints Hall kaj The Marquee, la bando iĝis parto de la londona ekstercirkvita scenejo. Elmontrante sin ĉe la Countdown Klubo, la bando estis eksperimentinta longajn instrumentajn deflankiĝojn, kaj komencis etendiĝis pri tiuj per rudimentaj sed vide tre efikaj lumaj spetakloj, projekciataj de koloraj diapozitivoj kaj hejmaj lumoj. Por soleni la lanĉon je la London Free School-a gazeto International Times, ili prezentiĝis antaŭ publiko da 2,000 personoj je l'aperturo de la Roundhouse, ĉeeste de famuloj kiel Alexander Trocchi, Paul McCartney, kaj Marianne Faithfull. La aro da malsamaj sociaj rilatoj de Jenner kaj King helpis la bandon gajni gravan amaskomunikilan kovron en The Financial Times kaj The Sunday Times.

Iliaj rilatoj kun Blackhill Enterprises estis plifortigitaj kiam ili iĝis plenaj partneroj, ĉiu posedante "senprecedencan" sesonan porcion, kaj ekde Oktobro en 1966 ilia instrumentaro enhavis pli ol kiom ilia propra.

La unua albumo: The piper at the gate of Dawn[redakti | redakti fonton]

La 6-an  de marto 1967, la grupo televidiĝis unuafoje sur angla televidaĵo, sur Granada TV, en Manchester, kaj interpretis Interstellar Overdrive.

La grupo subskribis kontrakton kun la diskeldonejo EMI kaj publikigis du 45-turniĝaĵojn: Arnold Layne la 11-an de aprilo kaj See Emily Play la 16-an de juno. Arnold layne estis malpermesata por radiosendaĵoj pro siaj paroloj supoze malkaŝaj pri seksa alivestado, sed tamen atingis la 20-an rangon en la angla muzikaĵrangolistoj[3].

Eldonita la 5an aŭgusto 1967, ilia unua albumo The Piper at the Gates of Dawn (nomo eltirita de libro de Kenneth Grahame) estas konsiderata kiel karakteriza ekzemplo de brita psikedela rokmuziko. Ĝi estis surbendigita en la Abbey Road studioj, samloke kaj samtempe de la Beatles, kiuj estis surbendigantaj  Seargent Pepper’s Lonely Hearts Club Band.[4] Ok kantoj estas verkitaj de Syd Barret, unu de Roger Waters kaj estas du kolektivaj komponaĵoj. La albumo estis sukceso en Anglujo (ĝi atingis la 6-an rangon en muzikaĵrangolistoj) sed ne en Usono.

Dum la jaro 1967 la mensa sano de Syd Barrett kolapsis iom post iom. Pli kaj pli neprognozinda, pli kaj pli forestanta (eĉ se korpe ĉeestanta), li iĝis nekondukebla de la aliaj anoj de la grupo, ĉefe dum koncertoj. La 29-an de aprilo, dum koncerto en Alexandra Palace, Roger Waters kaj June Child, sekretario de Blakhill Enterprise, devis posttiri lin sur la scenejon kaj surpasigi sian gitaron, kiam la grupo komencis muziki, li nur staris, kun brakoj pendantaj[3]. En novembro, koncertante en Venice Beach, en mezo de kanto, li malagordis sian gitaron, poste forlasis la scenejon, lasante sian kunulojn helpi al si pri la cetero de la koncerto[5].

Klasika formacio[redakti | redakti fonton]

Gilmour anstataŭas Barrett[redakti | redakti fonton]

Por permesi al la grupo serene koncerti, Nick Mason proponis al David Gilmour, longtempa amiko de Syd Barrett ĵus reveninta en Anglion el Francio, koncerti kun ili. Gilmour oficiale aniĝis al la grupo je la 12-a de januaro 1968. Sed la koncertoj de la kvin muzikistoj kune daŭris nur dum kelkaj semajnoj: de la 26-a januaro Syd Barrett ne plu partoprenis la koncertojn. Gilmour rakontas: « Ni devis forkonduki lin aŭte (al koncerto), kaj ni ne faris tion. Tiele. Iu diris ‹ Ĉu ni estas irontaj serĉi Syd? › Iu alia respondis ‹ Ne. › Jene.»[6]

Sed eĉ en studio, kiam Pink Floyd surbendigis sian duan albumon A saucerfull of Secrets, Syd, kiu estis la kreemega gvidanto de la grupo, estis nur balasto kaj bremso. Gilmour rakontas: « La lastaj fojoj, kiam li estis kun la grupo, estis katastrofo… Li venis nur kun sia gitaro, sidiĝis, ne eĉ prenis tempon por meti sian maldekstran manon sur la kolon, kaj gratis ĝin dekstramane dum horoj. »[6].  La gazetaro estis oficiale informita pri la foriro de Syd Barrett el la grupo je la 6-a de aprilo 1968.

La malboniĝo de la mensa sano de Syd Barrett kaŭzis multajn hipotezojn por klarigi tiun falon. Ĉu profunda skizofrenia tempo? Ĉu ega deprimiĝo? Ĉu misuzo de narkotaĵo ? Ĉu ĉi ĉiuj kune? Laǔ Nick Mason: « Li havis tre kadukan psikologian ekvilibron. La kaŭzoj de tiu krizo? La acido, eble, la sukceso ? Neniu iam scios tion, mi kredas. »[7]

Spacoroka tempo[redakti | redakti fonton]

La forestantoj de Syd Barrett devigis la aliajn anonj engaĝiĝi pri la verko de komponaĵojn. Richard Wright sed ĉefe Roger Waters verkis kaj donis al la albumo sian stilon, pli malluman ol tiun de Syd, subskribanta maĵorajn komponaĵojn kiel Set the Control for the Heart of the Sun. La samnoma komponaĵo estas kolektiva kaj la albumo finiĝas per la lasta kanto de Syd Barrett por Pink Floyd: Jugband Blues. David Gilmour rakontas: « Fakte la albumo estis komencita sen mi kaj Jugband Blues estis jam surbendigita en alia studio. Syd gitaris sur Remember a day kaj ni ambaŭ aperas sur Set the control for the Heart of the Sun. Mi gitaris la ceteron. » [4]

A saucerfull of Secrets estis la unua albumo de Pink Floyd kies jaketo estis desegnata de Storm Thorgerson. Ĝi atingis la 9-an rangon en la angla muzikaĵrangolistoj.

La unua albumo de Pink Floyd sen Syd Barrett estis filmomuziko por la filmo More, de la kinisto Barbet Schroeder, prezentata al la festivalo de Cannes en 1969. Tiuokaze David Gilmour unuafoje verkis por Pink Floyd, subskribanta la kanton A Spanish Piece. Barbet Schroeder estis tre kontenta de la laboro de la grupo: « Pink Floyd faris al mi tute idealan muzikon. Mi estis montrinta al ili la filmon kaj petinta al ili fari muzikon, kiu estu laŭa, sen doni al ili alian direktivon (…) estas vere muziko, multe pli ol simplaj kantoj. Tiom mi devis mallaŭtigi ĝin ĉar la kvalito de la muziko laŭvorte detruis kelkajn scenojn (…) Por la surbendigo, ili verkis la komponojn dum la posttagmezo, rigardante la filmon, post surbendigis vespere,  dum kvin sekvantaj tagoj, inter noktomezo kaj la 9-a, sur 16-traka magnetofono. La ulo de la studio diris al mi, ke li neniam estis vidanta tiom diligentajn muzikistojn! »[8]

En 1969, Pink Floyd publikigis ĝian trian albumon: "Ummagumma", duopla albumon kies la unua duono estis surbendigata dum koncertoj en aprilo 1969 en Birmingham kaj majo 1969 en Manĉestro kaj la dua duono estis surbentigata en studio kaj enhavas komponaĵojn verkatajn de ĉiu muzikisto sole. Tiu estis ideo de Wright, kiu opinis ke tio estus formo de libereco se ĉiu muzikisto povus esprimi siajn proprajn ideonj, la unu post la alia[9]. "Ummagumma" atingis la 5an rangon en anglaj muzikaĵrangolistoj[10].

La grupo partoprenis al la filmomuziko De la filmo Michelangelo Antonioni Zabriskie Point, pasiganta du semajnojn en Romo por verki, sed Antonioni, malpli kontenta pri la komponaĵoj de la grupo, finfine uzis nur tri el ili.

Progresivroka tempo[redakti | redakti fonton]

De Atom Heart Mother al Meddle[redakti | redakti fonton]
Roger Waters dum koncerto en la universitato de Leeds en 1970

Pink Floyd trapasis grandan parton de la jaro 1970 por verki kaj surbendigi sian kvaran albumon Atom Heart Mother, kiu alportis ŝanĝojn en la stilo de la muziko de la grupo. Tiu albumo forlasas la psikedelajn eksperimentaĵojn por alproksimiĝi al progresiva roko, miksante klasikajn, popolajn kaj ĵazajn influojn. La jaketo, kreita de Storm Thorgerson, iĝis tre fama: ĝi bildigas bovinon fotita de Thorgerson en Essex. Thorgerson volis surprizi la admirantulojn de avangarda muziko per la malpli psikedela jaketo ebla[11].

Tiu albumo malfermiĝas kaj fermiĝas per du longaj komponaĵoj. La unua, "Atom Heart Mother", 23 minutoj longa, estis verkata de la grupo kun Ron Geesin (kun kiu Roger Waters estis partopreninta al la filmomuziko "The Body") kaj estas la sola orkestra komponaĵo de la grupo. Ĝia surbendigo iĝis malfacila provado por la grupo, kiu neniam volis reprovi tiun sperton. Geesin rakontas: "Ni trapasis sendormajn noktojn, tre angorajn (...) Mi ja ekvidis ke la grupo kaj la orkestro na estis samfazaj, sed mi ne estis orkestrestro. Tio malbone prognoziĝis, neniu sciis tion kion estis okazonta"[12]. Feliĉe la surbendigo povis finiĝi per la helpo de la ĥoralestro John Aldis. La dua, "Alan's psychedelic breakfast", enhavas sonojn surbendigitajn senpere en la kuirejo de Nick Mason. Ĝi omaĝas la koncertan intendanton de la grupo, Alan Stiles. Inter tiuj du komponaĵoj troviĝas tri kantoj: "If" de Roger Waters, "Summer'68" de Richard Wright, kaj "Fat old sun" de David Gilmour.

La anoj de Pink Floyd gardis malbonan memoron de tiu albumo. Waters pretendis li preferus ke la albumo estu "ĵetata en rubujon, kaj neniam ankoraǔ aŭskultata de iu."[13]. Malgraŭe, "Atom Heart mother" estis granda sukceso, kaj iĝis la unua numero unu por Pink Floyd en la anglaj muzikaĵrangolistoj[14].

La anoj de Pink Floyd en 1971. Tiu foto aperas en la jaketo de la albumo Meddle. De maldekstre: Waters, Mason, Gilmour, Wright.

Ekde januaro 1971, Pink Floyd reiris en Studio por labori al ĝia kvina albumo "Meddle". Ili kune verkas longan komponaĵon, formatan el multaj sonaj eroj, kaj komencantan kaj finantan per sola piana noto, sonanta kiel eĥolokalizilo: tio iĝis "Echoes", unu el la plej famaj komponaĵoj de la grupo. Por la cetero de la albumo, la grupo unue volis verki konkretan muzikon, efektivigata sen muzikilo, sed kun sonoj el ĉiutaga vivo, sed ili rapide forlasis tiun ideon, kaj reiris al iliaj muzikinstrumentoj. Ili finfine verkis kune instrumentan rokan komponaĵon: "One of these days", en kiu oni povas aǔdi la unuan kaj solan voĉan partoprenon de Nick Mason, kaj "Seamus", en kiu oni povas aǔdi Seamus, la hundon de amiko de Gilmour. Tri aliaj kantoj plenigas la albumon: "A pillow of winds" kaj "Fearless" subskribataj de Waters kaj Gilmour kaj "San Tropez" subskribata de Waters. "Meddle" markis novan ŝanĝon en la muziko de la grupo: pli roka, pli melodia, kaj Davis Gilmour trudiĝis pri la sono de la albumo per siaj ideoj kaj gitaraj solaĵoj. Ĝi atingis la trian rangon en la anglaj muzikaĵrangolistoj[14].

En oktobro 1971, Pink Floyd partoprenis al projekto de Adrian Maben, franca reĝisoro kiu volis filmi la grupon koncertante en la ruinoj de la antvika teatrejo de Pompejo. Nick Mason rakontas: "Komence, ni devis fari reprodukton, sed la cirkonstancoj estis tiaj, ke ni ludiĝis kaj muzikis reale. Kaj mi kredas ke la muzikon, en tiu areno plena da polvo, suno, poste da vento kaj tenebroj, estas de granda kvalito."[15]. Prezentata en la filmo festivalo de Edinburgo je la somero 1971, la filmo estis publikata en 1973. En 2003, DVD de tiu filmo estis eldonata.

En februaro kaj marto 1972, Pink Floyd retrovis la kiniston Barbet Schroeder, por verki kaj surbendigi la filmomuzikon de kia nova filmo "La vallée". Surbendigita en Hérouville (Francio), la filmomuziko estis eldonata antaǔ la filmo sub la nomo "Obscured by clouds"

De The Dark Side of the Moon al Animals[redakti | redakti fonton]
Pink Floyd koncertanta en julio 1973. De maldekstre: Gimour, Mason (malantau sia cimbalo), Waters, Wright.

La sesa albumo de Pink Floyd, "The dark side of the Moon", estis flekso en kariero de Pink Floyd. Surbendigita en studioj Abbey Road inter majo 1972 kaj januaro 1973 kun la soninĝeniero Alan Parson, tiu albumo estis kune komerca sukcesego, muzika majstroverko kaj, per siaj paroloj, konceptalbumo rilatanta inteligente ĉiuhomajn temojn. Komerce, "Dark side of the moon" estas la tria el la plej tutmonde venditaj albumoj. Pli ol 45 milionoj da ekzempleroj estas venditaj[16]. Numero unu en Usono, numero du en Britio, ĝi restis en la Billboard 200 dum pli ol 19 jaroj[17]. En aǔgusto 2006, la Wall Street Journal skribis ke la albumo estis vendiĝita po 7 milionoj da ekzempleroj de 1991, do inter dek-ok jaroj kaj tridek-tri jaroj post ĝia eldono[18].

Muzike, "Dark Side of the Moon" forlasis la longajn komponaĵojn por mallongaj kantoj ligataj unu al la aliaj, kunfarantaj grandan muzikan eron, koncerte muzikatan sen intermito. La verkoj estas pli kolektivaj, pli simplaj pri iliaj strukturoj sed pli riĉaj kaj plenaj da detaloj. Pink Floyd uzis unuafoje inan kantaĵon (ĉefe sur "The Great gig in the sky", kantata de Clare Torry), kaj saksofonon (sur "Money" kaj "Us and them", muzikata de Dick Parry). La grupo faris ankaǔe plie grandan uzadon de novan sintezilo, jam iom uzita sur "Obscured by Clouds": la EMS VCS3. La tuta albumo estas plenigata de diversaj ĉiutagaj bruoj (bruoj de paŝoj, de tiktako de koro, de kariljono, de monkesto, de aviadilo, ktp) kaj de parolataj frazoj, kiuj estas surbendigitaj respondoj de uloj de la studio al demandoj, kiujn Waters estis skribinta sur paperojn. Tekste, "Dark side of the moon" estas aludo al grandajn temojn kiel tempo (Time), laboro (Us and Them), mono (Money), mensa malsano (Brain damage). Ĉiuj tekstoj estis skribataj de Roger Waters, kaj aperis unuafoje en la jaketo de la albumo.

De tiu albumo, Pink Floyd iĝis mondfama rokgrupo, tio kio igis malbonajn postsekvojn pri la amikaj rilatoj en la grupo, kaj pri la disdono de la roloj en la grupo: la graveco de Waters, tiame la pli kreema ano, grandiĝis. La sukceso de la albumo estis eĉ kunsentata de la grupo kiel ia fino. Waters rakontas: "Ni estis kredantaj ke tial ke "Dark Side of the moon" estis tiom sukcesa, tio estis la fino. Ni estis atingantaj la celon kiun ni deziris de nia adolesko, kaj por ni, estis nenio alia plia farinda roke"[19]. Fakte, ili reprovis fari konkretan muzikon per projekto nomata "The household object", sed denove rapide forlasis tiun ideon.

Post "The dark side of the moon", la anoj konsediĝis kelkajn monatojn da ferioj. Nick Mason deprofitas por produkti albumon de Robert Wyatt kaj David Gilmour por malkovri la junan kantistinon Kate Bush.[20].

Post turneo, Pink Floud reeniris en studio en januaro 1975. La nova albumo, titolata "Wish you were here", estas konceptalbumo kies temo estas la foresteco. Ĝi enhavas tre longa komponaĵo aludanta Syd Barrett "Shine on you, crazy diamond", dividata je du partoj komencanta kaj finanta la albumon kaj kunsubskribata de Gilmour, Waters kaj Wright. La aliaj kantoj estas subskribata de Waters, ekcepte "Wish you here here" (la kanto) kunsubskribata kun Gilmour. Kvankam la surbendigo de la albumo estis okazanta en kondiĉoj de artaj konfliktoj, de malforta motivo kaj de malaperantaj amikecoj, Pink Floyd sukcesis naskiĝi albumon kiu estos la preferata de Gilmour kaj Wright[21][22], kaj ties etoso estas pli intima ol en "The dark side of the moon". Malgraǔ la dividata kritikistaro, la albumo ankoraǔ estis sukceso, atinganta 13 milionoj da ekzempleroj venditaj tutmonde[23].

David Gilmour koncertanta en Frankfurto ĉe Majno (Germanio) la 26an de januaro 1977, muzikanta per genuoŝtalgitaro.

La influo de Roger Waters kontinuis kreski dum la farado de la venonta albumo, titolata "Animals". Konceptalbumo inspirata de la libro de George Orwell "La Besto-Farmo", ĝi malgloras la sistemon de klasoj en Unuiĝinta Reĝlando per tri longaj komponaĵoj: "Dogs" (hundoj) kiu figuras la pragmatistojn kiuj serĉas la sekurecon kaj la komforton ĉiupere, "Pigs" (porkoj) figuras dictatoremajn moralistojn, kaj "Sheeps" (ŝafoj) figuras la pasivan aron trouzatan de la hundoj kaj de la porkoj[24]. Du malgrandaj kantoj de la stilo de Bob Dylan enkadrigas la albumon: "Pigs on the wings, Pt.1" kaj "Pigs on the wings, Pt.2". Ĉiuj komponaĵoj estas subskribitaj de Waters, ekcepte "Dogs", kunsubskribata kun Gilmour. Wright kaj Mason, malmulte inspirataj de tiu Waters-a projekto, malmulte partoprenis al la kreado de la albumo: sur la jaketo, la skribaĵo "Nick Mason" estas nur skribata ĉe la rubriko "Graphics" (grafikoj), kaj la nomo de Wright eĉ ne aperas. Wright komentis: ""Animals" ne estis agrabla farinda albumo... Estis kiam Roger vere komencis kredi ke li estis la sola verkisto de la grupo... ke estis nur pro li ke ni estis ankoraǔ kunlaborantaj... kiam li komencis havi siajn egocentrajn deliraĵojn, la homo kun kiu li estus havinta siajn konfliktojn estu estinta mi."[25].

"Animals" estis eldonata dum la alveno de tre moda nova muziko: la punko, kiu subite malmodigis la progresivrokajn grupojn kiel Pink Floyd. Sed la grupo, per tiu albumo, sukcesis pruvi sian kreemon, kaj malgraǔ ke la albumo estu sekvo de tri longaj mallumaj rokaj komponaĵoj, sen modkanto, ĝi estis komerca sukseco[26].

Roger Waters imagis la jaketon de la albumo: fluganta porko super la elektrocentralo Batttersea, apud Londono. Li trudas al Hipgnosis, la kontoro de Storm Thorgerson, foton de vera granda porkoforma ŝvelebla balono super la centralo. La fotado okazis en decembro 1976: la unuan tagon, la balono ne sukcesis altiĝi, la duan tagon, ĝi alte forflugis kaj haltigis la aviadilan trafikon de la flughaveno Heathrow! Retrovita en Kent, ĝi estis relanĉata trian tagon. Finfine, la foto de la jaketo estas kombinaĵo de fotoj de la unua kaj tria tago. Dum la sekvanta turneo, tiltolata "In the Flesh", dum koncerto en la stadio de Montrealo, Roger Waters, furioziĝata de la sinteno de spektantulo, kraĉis sur li. Tiu anekdoto donis al li la ideon pri rokfamulo kiu provas konstrui muron inter si kaj sia publiko, tion kion estis estonta la baza ideo de la venonta albumo "The Wall".

Waters-a tempo[redakti | redakti fonton]

Post la turneo, Davis Gilmour kaj Rick Wright laboris pri iliaj unuaj solaj albumoj. Nick Mason faradis la albumon "Green" de Steve Hillage. Roger Waters komencis verki du muzikajn projektojn: "The Wall" kaj "The Pros and Cons of Hitch Hiking". Fine de 1978, la grupo estis perdinta multajn monojn pro malbonaj financaj operacioj, kaj eldoni rapide novan albumon iĝis necesaĵo[27]. Roger proponis siajn du projektojn al la aliaj anoj, kiuj elektis "The Wall". "The Pros and Cons of Hitch Hiking" estis iĝonta la unua sola albumo de Roger Waters.

La surbendigo de la albumo iĝis la fino de Pink Floyd kiel kolektiva grupo. La kvar anoj estis tre malofte kune en la studioj (Studioj Miraval, en Francio, kaj aliaj studioj en Nov-Jorkio kaj Los-Anĝeleso). Nick Mason sinkontentis pri drumi, kaj Rick Wright, verkanta nenion, postulis kaj ekhavis la rolon de faradisto, sed laǔ Mason "La kontribuaĵo de Rick estis veni, sidi dum la seancoj, kaj fari nenion alian ol "esti faradisto""[28]. David Gilmour proponis komponaĵojn por plenigi la sonan maketon kiun Waters estis prezentinta al la grupo, sed Roger Waters, volanta kontroli ĉiujn aspektojn de la albumo, nur konsentis kunsubskribi tri kantojn kun Gilmour (por la dudek-ses kiujn la albumo enhavas). Unu el ili estas aǔ kunsubskribita kun la faradisto Bob Ezrin, kiu estis trudita de la diskeldonejo al la grupo, kiel la soninĝerio James Guthrie kaj la orkestestro Michael Kamen. La misamikeco inter Waters kaj Wright ege grandiĝis dum la surbendigo, kaj Waters finfine trudis al Wright forlasi la grupon. Sed Wright estis dungata kiel salajrula muzikisto por la sekvanta turneo, do tiu fakto restis nekonata ĝis la sekvanta albumo The final cut. [29].

Roger Waters koncertanta "The Wall" en Miamo, Florido en 2012

La albumo The wall estis grandega monda komercia sukceso: 30 milionoj da ekzempleroj estis vendataj[30].La kanto "Another brick in the wall, Pt 2" iĝis la plej fama modkanto de la grupo. Ĝi estas la duobla-albumo la plej venditaj en la mondo[31] La tekstoj, ankoraǔ plene skribitaj de Roger Waters, rakontas la vivo de "Pink", rokfamulo kiu, sekve de psikologiaj vundoj, konstruas mensan muron inter li kaj le cetero de la mondo. Waters enmetas membiogafiajn pecojn kiel la mortiĝo de la patro dum milito ("Another brick in the wall, Pt.1), la maledziĝo ("Don't leave me now"), kaj disvolvas kelkajn politikajn kaj filozofiajn temojn, kiel mensa perforto de plenkreskuloj al infanoj ("Another brick in the wall, Pt.2"), psikologiaj vundo kaǔzataj de milito al la sekvantaj generacioj ("The thin ice"), faŝismo ("Run like hell"). Muzike, Pink Floyd forlasas la longajn komponaĵojn por mallongaj kantoj. La sono estas plue malvarma ol en la antaǔaj albumoj, pro la forestanteco de Wright, kiu estis la kreanto de la glisanta kaj melodia sono de Pink Floyd[32]. La jaketo de The Wall estas la unua, de la albumo The piper at the gates of dawn, kiu ne estis desegnata de Storm Thorgerson. Waters elektis Gerald Scarfe, kiu verkis la faman blankan muron kaj la enajn desegnojn[33].

La sekvanta turneo okazigis sensaciajn koncertojn, kiuj okazis nur en kelkajn urbojn (Novjorko, Los-Anĝeleso, Londono kaj Dortmund) pro la grandeco de la aparataro bezonata por la enscenigo. Iliaj farado tiome multkostis, ke nur Richard Wright, kiu tiame muzikis salajrule, gajnis monon pro koncertoj[34].

Kina adapto de la albumo estis eldonata en 1986. Simple titolata The wall , ĝi estas bazata sur le historio kaj la muziko de la albumo. La kantisto Bob Geldof interpretis la rolon de Pink.

En 1982 ekokazis la Falklanda milito inter Unuiĝinta Reĝlando kaj Argentino. Tio inspiris novajn ideojn pri kantoj al Roger Waters, kiu decidis dediĉi la sekvantan albumon The final cut al kontraǔmilitismo. La albumo, surbendigita en ok malsamaj studioj, estis homa hida elprovo. Waters kaj Gilmour rapide decidis labori malkune, kuniĝantaj nur por bilanci. Sed post ioma konflikto, la nomo de Gilmour estis detirata de la faradistoj. Waters kontrolis ĉion, finfine konsideranta Gilmour kaj Mason kiel simplaj muzikistoj. Gilmour rakontas: "Roger eĉ ne volis priaǔdi pri la ebleco de inkludi niajn komponaĵojn. Iam, ni tre bone sukcesis labori kune, laǔ la principo de la kompromiso. Ĉiu devis konvinki la aliajn adopti sian vidpunkton, se si ne sukcesis, domaĝe por si. Tiele, "The Wall", kiu komence estis neaǔskultebla, iĝis poste genia albumo. Sed por "The final cut", Roger iĝis nemarĉandema. Mi finfine diris al li: "Se vi bezonas gitariston, vi telefonu al mi""[35]. Fakte, sur la jaketo estis skribota "Verkita de Roger Waters, muzikata de Pink Floyd", al kiu oni povas aldoni multajn studiajn muzikistojn, kies Andy Newmark kiu astantaǔis Mason por la kanto "Two suns in the Sunset", Waters ne estanta kontenta pri la drumado de Mason. La albumo ne havis grandan suksecon, estanta la malpli vendita albumo de Pink Floyd de Meddle. La kritikistaro estis ege dividata. Post la eldono, neniu turneo estis organizata, kaj la anoj de Pink Floyd dediĉiĝis al solaĵajn albumojn: About Face por David Gilmour, The pros and cons of hitch-hicking por Roger Waters kaj Profiles por Nick mason, kun Rick Fenn.

Fine de 1985, Waters anoncis sian foriron de Pink Floyd, konsideranta ĝin kiel "kreate foruzata forto"[36], kaj opiniis ke tio estis la fino de Pink Floyd. Sed Gilmour ne konsentis kaj decidis kun Nick Mason kontinui la grupon. Roger Waters pridisputis iliajn rajton uzi la nomon "Pink Floyd" sen li en juĝejo sed finfine Gilmour gajnis la juĝaferon kaj povis kontinuigi la grupon.

Gilmour-a tempo[redakti | redakti fonton]

De la fino de 1986, Gilmour kunigis Mason, Wright kaj aliaj studiajn muzikistojn inter kiuj Tony Levin (Chapman Stick-isto kaj basgitaristo de Peter Gabriel kaj King Crimson) kaj Scott Page (saksofonisto de Supertramp) por surbendigi la novan albumon de Pink Floyd. Por leĝaj kialoj, Wright ne povis esti konsiderata kiel ano de Pink Floyd, kaj eĉ se sia partopreno al la kreado de la albumo estis, kiel tiu de Mason, sufiĉe malgranda, sia ĉeestanteco donis al Gilmour pli da legitimeco: "Mi pensis ke tiu igis nin pli fortaj, leĝe kaj muzike" (Gimour al la ĵurnalisto Karl Dallas) [37]. Fakte, ĉiuj kantoj estis subskribitaj aŭ kunsubskribitaj de Gilmour, kun Pay Leonard, Antiny Moore kaj Bob Ezrin. La albumo titolata "A Momentary lapse of reason" estis surbendigata en pluraj studioj sed ĉefe sur la Astoria, barĝo ankrata sur la Tamizo freŝe aĉetita de Gilmour. Per tiu albumo Pink Floyd rekuniĝis kun la sukseco: la vendoj de A momentary lapse of reason fore forpaŝis tiujn de The final cut. La sekvanta turneo okazigis tutmonde grandegajn koncertojn, kun Richard Wright kaj Guy Pratt astantaǔanta Roger Waters por la basgitaro, kaj estis grandega sukseco. "Delicate sond of thunder", la unua koncerta albumo ekde "Ummagumma", estis eldonata post tiu turneo.

David Gilmour dum koncerto de la turneo "The division bell", uzanta parolkeston por la kanto "Keep talking"

Gilmour, Mason kaj Wright finfine denove plena ano de Pink Floyd reeniris en studio en 1994 por surbendigi tion kion estis estonta la lasta albumo de Pink Floyd: "The division bell" ("The endless river" estanta nur kombinata de defalaĵoj de "The division bell"). Por tiu albumo Wright reverkis (je la unua fojo ekde "Wish you were here", preskaǔ 20 jaroj pli frue): li kunsubskribis 4 kantojn (por la 11 de la albumo) kun Gilmour kaj subskribis sole la muzikon de la kanto "Wearing the Inside out" (tekstoj de Anthony Moore), en kiu oni povis aǔdi lin kanti. Sed Gilmour restis la ĉefa verkanto, subskribanta aǔ kunsubskribanta ĉiujn kantojn (ekcepte "Wearing the Inside out"), kun Bob Ezrin (muziko de "Take it Back") kaj Nick Laird-Clowes (tektoj de "Poles apart" kaj "Take it back"). Polly Samson, la edzino de David Gilmour, mutlte partoprenis: ŝi verkis (aǔ kunverkis) la tekstojn de 7 kantoj. Male de "A Momentary lapse of reason", "The division bell" povas iel esti konsiderata kiel konceptalbumo: malgraǔ la evitema aspekto de la tekstoj, temo detiriĝas, tiu de la komunikado[38]. Tiu albumo estis ankaraǔ sukceso, kiel la sekvanta grandega turneo, kiu vendigis pli ol 5,3 da milionoj da biletoj, . Koncerta albumo titolata "Pulse" estis eldonata poste.

De 1996[redakti | redakti fonton]

Live8: la lasta koncerto de la klasika formacio[redakti | redakti fonton]

Pink Floyd dum la live8

La 2an de Julio de 2005 okazis la Live 8 en Londono, al kiu Roger Waters, David Gilmour, Richard Wright kaj Nick Mason kune partoprenis, revivigantaj la klasika formacio de Pink Floyd nevidebla surscene de 1981. Ili dediĉis ilian koncerteton (18 minutoj longa) al Syd Barrett, muzikantaj "Breathe", "Money", "Wish you were here" kaj "Comfortably Numb".

Mortiĝo de Syd Barrett[redakti | redakti fonton]

La 7an de Julio de 2006, Syd Barrett mortis pro kancero de pankreato. Li estis kremacarta la 18an de Julio en Kambriĝo, neniu ano de Pink Floyd ĉeestanta. La 10an de majo 2007 estis organizata homaĝa koncerto al Barrett en la Barbican Center (Londono). La 4 anoj partoprenis, sed ne kune, Roger Waters ne muzikinta kun la 3 aliaj.

Mortiĝo de Richard Wright[redakti | redakti fonton]

La 15an de seprembro de 2008, Richard Wright mortis pro kancero de pulmo. Je la tago de lia mortiĝo, Elton John, koncertanta en Saskatuno, dediĉis la kanton "Believe" al li[39].

La lasta albumo: "The endless river"[redakti | redakti fonton]

La 5an de julio 2014, Polly Samson anoncis la estonta eldono de nova albumo titolata "The endless river". La albumo eldonita en novembro 2014 estis kombinata de kantoj eltirataj de la seancoj de verko de la tempo de la albumo "The division Bell". Ĉiuj komponaĵoj estas muzikilaj, krom "Louder than Words", al kiu David Gilmour decidis aldoni tekston. La albumo estis dediĉata al Richard Wright. Ĝi estis sukceso, ĝiaj vendoj atingantaj 2,5 milionoj da ekzempleroj en 2014[40].

Rekompensoj, influoj kaj omaĝoj[redakti | redakti fonton]

Rekompensoj[redakti | redakti fonton]

Je la 17 de januaro de 1996, Pink Floyd eniris en la Fam-Salono kaj Muzeo de Rokenrolo. La enira ceremonio okazis en Novjorko sen Roger Waters.

En 2008, Pink Floyd ricevis la Premion Polarpriset[41]

Influoj[redakti | redakti fonton]

Pink Floyd estas unu el la plaj komerce sukcasa grupa el la tuta mondo, estanta vendinta en 2012 pli ol 250 milionoj da albumoj tutmonde[42].

Ilia muziko influis multajn artistojn, kiel David Bowie[43], la gitaristo de U2 The Edge[44], Queen, Tool, Radiohead, Kraftwerk, Marillion, Queensrÿche, Nine Inch Nails, the Orb and the Smashing Pumpkins[45]. Stephen Lambe opinias ke la progresivroka grupo Mostly Automn kunfandis la muzikojn de Pink Floyd kaj Genesis. Oni povas aldoni: Porcupine Tree kaj ĝia gidanto Steven Wilson[46], Anathema, Air, Archive, Pure Reason Revolution[47], Riverside. Claire Denamur retrovas Pink Floyd en la muziko de Coldplay, Jeff Buckley kaj Saint Vincent[48].

Omaĝoj[redakti | redakti fonton]

En 1997, Asteroido estis nomata (19367) Pink Floyd honore al la grupo. En 2017, pistolosalikoko malkovrata sur la pacifika marbordo de Panamo kaj havanta grandan rozan pinĉilon kiun ĝi ĵetfermas farante laǔtan sonon por svenbati siajn predojn, estis nomigata Synalpheus pinkfloydi omaĝe al la grupo.

Fojgrupoj[redakti | redakti fonton]

Multaj fojgrupoj turneas muzikante la muzikon de Pink Floyd. La ĉefaj estas:

Retaj ligiloj[redakti | redakti fonton]

Oficalaj retejoj:

Aliaj retejoj:

Diskaro[redakti | redakti fonton]

Albumoj[redakti | redakti fonton]

  • The Piper at the Gates of Dawn (1967)
  • A Saucerful of Secrets (1968)
  • Music from the Film More (1969)
  • Ummagumma (1969)
  • Atom Heart Mother (1970)
  • Meddle (1971)
  • Obscured by Clouds (1972)
  • The Dark Side of the Moon (1973)
  • Wish You Were Here (1975)
  • Animals (1977)
  • The Wall (1979)
  • The Final Cut (1983)
  • A Momentary Lapse of Reason (1987)
  • The Division Bell (1994)
  • The Endless River (2014)

Koncertaj albumoj[redakti | redakti fonton]

  • Ummagumma (1969)
  • Delicate Sound of Thunder (1988)
  • Pulse (1995)
  • Is There Anybody Out There? The Wall Live 1980–81 (2000)

Kompilaĵoj[redakti | redakti fonton]

  • Relics (1971)
  • Masters of Rock (1974)
  • Tous les 30 Cm (1975)
  • A Collection of Great Dance Songs (1981)
  • Works (1983)
  • 1967: The First Three Singles (1997)
  • Echoes: The Best of Pink Floyd (2001)

Antologioj[redakti | redakti fonton]

EP-oj[redakti | redakti fonton]

  • London '66–'67 (1995)

Unuopaĵoj[redakti | redakti fonton]

  • Arnold Layne (1967)
  • See Emily Play (1967)
  • Flaming (1967)
  • Apples and Oranges (1967)
  • It Would Be So Nice (1968)
  • Let There Be More Light (1968)
  • Jugband Blues (1968)
  • Point Me at the Sky (1968)
  • One of These Days (1971)
  • Free Four (1972)
  • Money (1973)
  • Us and Them/Time (duobla A-side) (1974)
  • Have a Cigar (kun la partopreno de Roy Harper (1975)
  • Wish You Were Here (1975)
  • Another Brick in the Wall (Part II) (1979)
  • Confortably Numb (1979)
  • Run Like Hell (1980)
  • Money (1982)
  • When the Tigers Broke Free (plus la 2004-a renoviĝita versio) (1982)
  • Not Now John (1983)
  • Your Possible Pasts (1983)
  • The Hero's Return (1983)
  • Learning to Fly (1987)
  • On the Turning Away (1987)
  • One Slip (1987)
  • Sorrow (1988)
  • The Dogs of War (1988)
  • Confortably Numb (1988)
  • Time (1988)
  • Take It Back (1994)
  • High Hopes (1994)
  • Keep Talking (1994)
  • Lost for Words (1994)
  • What Do You Want From Me (1994)
  • Wish You Were Here (1995)
  • Young Lust (2000)

Muzikaj Videoj[redakti | redakti fonton]

  • The Scarecrow (1967)
  • Arnold Layne (1967)
  • Astronomy Domine (1968)
  • See Emily Play (1968)
  • Arnold Layne (1968)
  • The Scarecrow (1968)
  • Apples and Oranges (1968)
  • Paint Box (1968)
  • Set the Controls for the Heart of the Sun (1968)
  • Corporal Clegg (1968)
  • One of These Days (1971)
  • Money (1973)
  • Welcome to the Machine (1975)
  • Another Brick in the Wall (Part II) (1979)
  • What Shall We Do Now? (1980)
  • Waiting for the Worms (1980)
  • The Trial (1980)
  • The Gunner's Dream (1983)
  • The Final Cut (1983)
  • Not Now John (1983)
  • The Fletcher Memorial Home (1983)
  • Learning to Fly (1987)
  • The Dogs of War (1987)
  • On the Turning Away (1988)
  • High Hopes (1994)

Videoalbumoj[redakti | redakti fonton]

  • Delicate Sound of Thunder (1989)
  • La Carrera Panamericana (1992)
  • Pulse (1995)
  • London '66-'67 (1995)
  • Classic Albums: Pink Floyd – The Making of The Dark Side of the Moon (2003)
  • The Pink Floyd and Syd Barrett Story (2004)

Filmoj[redakti | redakti fonton]

Notoj[redakti | redakti fonton]

  1. Tiuj estis elprovotaj dum frua sinsekva parto de Tomorrow's World, angla programo televida.
  2. Sur kelkaj fontoj skribitas "Meggadeaths"; sur aliaj "Megadeaths".
  3. "Architectural Abdabs" estas ofte indikata kiel plia varianto; Povey (2007) rifuzas ĝin ĉar ĝi estus mislego de titolo de artikolo pri The Abdabs en la studenta gazeto de l'Politekniko.
  4. "The Tea Set" estas la formo uzata en ĉiuj samtempaj dokumentoj, dume la alternativo, ofte citita, "The T-Set" restas nepruvita.

Referencoj[redakti | redakti fonton]

  1. Blake 2008, paĝoj 37–38: Mason meeting Waters while studying architecture at the London Polytechnic; Fitch 2005, p. 335: Waters meeting Mason while studying architecture at the London Polytechnic.
  2. Blake 2008, paĝoj 39–40: Wright was also an architecture student when he joined Sigma 6; Povey 2008, paĝoj 13–14: The formation of Sigma 6; Schaffner 1991, p. 27: Instrumental line-up of Sigma 6: Waters (lead guitar), Wright (rhythm guitar) and Mason (drums).
  3. 3,0 3,1 Nick Mason (2005) [2004]. Dodd, Philip, ed. Inside Out: A Personal History of Pink Floyd (Paperback ed.). Phoenix. ISBN 978-0-7538-1906-7. p.95
  4. 4,0 4,1 Jean Michel Oullion, Pink Floyd, Eldonejo Les carnets de l'info, 2009, p.153
  5. Jean Michel Oullion, Pink Floyd, Eldonejo Les carnets de l'info, 2009, p.42
  6. 6,0 6,1 Jean Michel Oullion, Pink Floyd, Eldonejo Les carnets de l'info, 2009, p.45
  7. Jean Michel Oullion, Pink Floyd, Eldonejo Les carnets de l'info, 2009 p.46
  8. Jean Michel Oullion, Pink Floyd, Eldonejo Les carnets de l'info, 2009, p.50
  9. Jean Michel Oullion, Pink Floyd, Eldonejo Les carnets de l'info, 2009 p.157
  10. Roberts, David, ed. (2005). British Hit Singles & Albums (18 ed.). Guinness World Records Limited. ISBN 978-1-904994-00-8.p.391
  11. Jean Michel Oullion, Pink Floyd, Eldonejo Les carnets de l'info, 2009, p.161
  12. Jean Michel Oullion, Pink Floyd, Eldonejo Les carnets de l'info, 2009, p.162
  13. Schaffner, Nicholas (1991). Saucerful of Secrets (First ed.). Sidgwick & Jackson. ISBN 978-0-283-06127-1.p.144
  14. 14,0 14,1 Roberts, David, ed. (2005). British Hit Singles & Albums (18 ed.). Guinness World Records Limited. ISBN 978-1-904994-00-8.p.391
  15. Jean Michel Oullion, Pink Floyd, Eldonejo Les carnets de l'info, 2009, p.64
  16. (en) Mike Collett-White, « Pink Floyd Ends Legal Dispute, Signs with EMI », Billboard,‎ 4 janvier 2011 (lire en ligne [archive])
  17. Pink Floyd : 30 years of the band in 17 Minutes - September 29, 2011 By Rolling Stone Magazine [archive]
  18. Jean Michel Oullion, Pink Floyd, Eldonejo Les carnets de l'info, 2009, p.67
  19. The Wish You Were Here Songbook, Pink Floyd Music Publishers Ltd, p.9. (ISBN 0-8256-1079-6)
  20. Cowley, Jason, "The Wow Factor", 7 February 2005.
  21. Redbeard, Pink Floyd - Richard Wright Tribute, inthestudio.net, 28 septembre 2008. Consulté le 15 octobre 2009.
  22. In the Studio with Redbeard, Barbarosa Ltd. Productions, 1992
  23. Povey, Glenn (2007), Echoes, Mind Head Publishing, ISBN 0-9554624-0-1 p.346
  24. Jean Michel Oullion, Pink Floyd, Eldonejo Les carnets de l'info, 2009, p.189
  25. Blake, Mark (2008). Comfortably Numb: The Inside Story of Pink Floyd. Da Capo Press. ISBN 978-0-306-81752-6. p.242-243
  26. Povey, Glenn (2008) [2007]. Echoes: The Complete History of Pink Floyd. Mind Head Publishing. ISBN 978-0-9554624-1-2.
  27. Blake, Mark (2008), Comfortably Numb – The Inside Story of Pink Floyd (1st US paperback ed.), Cambridge, Massachusetts: Da Capo Press, ISBN 978-0-306-81752-6, p.258-259
  28. Mason, Nick (2005) [2004]. Dodd, Philip, ed. Inside Out: A Personal History of Pink Floyd (Paperback ed.). Phoenix. ISBN 978-0-7538-1906-7. p.246
  29. Blake, Mark (2008), Comfortably Numb – The Inside Story of Pink Floyd (1st US paperback ed.), Cambridge, Massachusetts: Da Capo Press, ISBN 978-0-306-81752-6 p267-268
  30. Metro, On this day in entertainment, November 30, 2006. Retrieved August 15, 2009
  31. Magazine Guitarist and Bass, retrieved August 12, 2009
  32. Ŝablono:Lien web.
  33. Nick Mason, Pink Floyd : l'histoire selon Nick Mason, E/P/A, 2004, 240 p. (ISBN 978-2-85120-656-5)
  34. Blake, Mark (2008), Comfortably Numb – The Inside Story of Pink Floyd (1st US paperback ed.), Cambridge, Massachusetts: Da Capo Press, ISBN 978-0-306-81752-6 p.285-286
  35. Jean Michel Oullion, Pink Floyd, Eldonejo Les carnets de l'info, 2009, p.85-86
  36. ^ Blake, Mark (2008). Comfortably Numb: The Inside Story of Pink Floyd. Da Capo Press. ISBN 978-0-306-81752-6., pp. 311–313: O'Rourke's involvement in the settlement; Povey 2008, p. 240: "a spent force".
  37. Jean Michel Oullion, Pink Floyd, Eldonejo Les carnets de l'info, 2009, p.92
  38. Jean Michel Oullion, Pink Floyd, Eldonejo Les carnets de l'info, 2009, p.100
  39. ^ "SP review: Elton John wins over Saskatoon". Canada.com. 16 September 2008. Retrieved 30 June 2014
  40. Ŝablono:Lien web
  41. http://www.polarmusicprize.org/laureates/pink-floyd/
  42. ^ "Rock & Roll Hall of Fame: Pink Floyd biography". Rock and Roll Hall of Fame. Retrieved 2 August 2012
  43. ^ Bychawski, Adam (11 July 2006). "David Bowie pays tribute to Syd Barrett". NME. Retrieved 13 October 2009
  44. McCormick, Neil (editor) (2006). U2 by U2. HarperCollins. p. 102. ISBN 978-0-00-719668-5.
  45. ^ For Queen citing Pink Floyd as an influence see: Sutcillfe, Phil (2009). Queen: The Ultimate Illustrated History of the Crown Kings of Rock. Voyageur Press. p. 17. ISBN 978-0-7603-3719-6.; For Kraftwerk see: Queenan, Joe (22 February 2008). "Vorsprung durch Techno". The Guardian. Retrieved 31 August 2012.; For Marillion see: Thore, Kim (27 August 2009). "Steve Rothery Interview". All Access Magazine. Retrieved 24 March 2014.; For Tool see: The 50 Greatest Bands. Spin. February 2002. p. 78. Retrieved 31 August 2012.; Manning 2006, p. 288: Queensryche, the Orb, Nemrud, the Smashing Pumpkins; 289: Radiohead; Kitts & Tolinski 2002, p. 126: For Nine Inch Nails see the back cover
  46. ^ "Steven Wilson Insurgentes Biography". Kscope. Retrieved 11 April 2010.
  47. https://www.independent.co.uk/arts-entertainment/music/features/pure-reason-revolution-roll-on-the-revolution-521736.html
  48. http://www.lexpress.fr/culture/musique/claire-denamur-pink-floyd-ce-n-est-pas-seulement-another-brick-in-the-wall_1034222.html