Justiniano la 1-a

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Saltu al: navigado, serĉo
Meister von San Vitale in Ravenna.jpg

Justiniano la 1-aJustiniano la granda (latine: Flavius Petrus Sabbatius Iustinianus) (ĉ. 483 – ĉ. 14-a de novembro 565) estis imperiestro de la Orient-Romia Imperio ekde 527 ĝis sia morto. Li estis la dua membro de la Justinida Dinastio, post la morto de sia onklo Justino la 1-a kaj edzo de Teodora la 1-a. Lia kortega historiisto estis Prokopio el Cezareo.

Li finis la militon kontraŭ la persoj per la tiel nomata "eterna paco" (532), por rekonkerigi kunhelpe de Belizaro kaj Narses la okcidentan regnon: Nordafrikon 535, Italion 553, Sudhispanion 554. Kaŭze de ekonomia kaj financa trostreĉoj la ŝtato ŝuldiĝis.

Li estas konsiderata sanktulo inter Ortodoksismo.

Vidu ankaŭ[redakti | redakti fonton]