Makrino

Macrinus (165-218)
Morto de Karakalo:Antaŭ ol iĝi imperiestro, Makrino servis sub imperiestro Karakalo kiel pretora prefekto kaj traktis la civilajn aferojn de Romo. Li poste konspiris kontraŭ Karakalo kaj murdigis lin por protekti sian propran vivon kaj sukcedis Karakalon kiel imperiestro.
Persona informo
Marcus Opellius Macrinus
Naskiĝo	165 en Ĉerĉelo, Mauretania Caesariensis, nuna Provinco Tipazo, Alĝerio
Morto	8-a de junio 218 en Kapadocio (Romia Imperio)
Mortis pro	hommortigo kaj mortpuno vd
Religio	Romia religio vd
Ŝtataneco	Roma regno vd
Familio
Edz(in)o	Nonia Celsa (en) vd
Infanoj	Diadumeniano vd
Profesio
Okupo	politikisto advokato vd
Postenoj Postenoj romia imperiestro (217–218) romia senatano Praetorian prefect (en) vd
vd	Fonto: Vikidatumoj

Makrino aŭ Marcus Opellius Macrinus estis romia imperiestro dum dek kvar monatoj, inter 11-a de aprilo 217 kaj la 8-a de junio 218, kaj regis kune kun sia juna filo Diadumeniano. Makrino estis el berbera origino el Mauretania Caesariensis. Membro de la rajdanta klaso, li fariĝis la unua imperiestro kiu ne estis el la senatana klaso kaj estis la unua imperiestro de Maŭritanio.

Busto de Makrino, Romia Imperiestro.

Portreto de Makrino, Pretora prefekto de Karakalo, Romia Imperiestro, La unua imperiestro kiu ne devenis de la senatana klaso, kiu neniam vizitis Romon dum sia regado.

La rakonto de Makrino komenciĝas en romia Nordafriko.

Makrino (Statuo de la Vatikano), Angla Lernejo.

Antaŭ ol surtroniĝi, Makrino servis sub imperiestro Karakalo kiel Pretora Prefekto kaj prizorgis la civilajn aferojn de Romo. Poste, li konspiris kontraŭ Karakalo kaj asasinis lin por provi protekti sian propran vivon, sukcedante lin kiel imperiestro.

Makrino estis proklamita imperiestro de Romo la 11-an de aprilo 217, dum li estis en la orientaj provincoj de la imperio, kaj poste estis konfirmita kiel tia de la Senato. Tamen, dum sia regado, li neniam havis la ŝancon reveni al Romo. La politikoj de lia antaŭulo lasis la kasojn malplenaj kaj la imperion en milito kontraŭ pluraj regnoj, inkluzive de Partio, Armenio kaj Dakio.

Kiel imperiestro, li unue provis realigi reformojn por alporti ekonomian kaj diplomatian stabilecon al Romo. Dum la diplomatiaj agoj de Makrino alportis pacon al ĉiu el la individuaj regnoj, la aldonaj monaj kostoj kaj postaj fiskaj reformoj generis maltrankvilon ene de la romiaj armetrupoj.

La onklino de Karakalo, Ĵulja Meza, kaptis la maltrankvilon kaj iniciatis ribelon por ke ŝia dekkvarjara nepo, Heliogabalo, estu agnoskita kiel imperiestro. Makrino estis renversita ĉe la Batalo de Antioĥio la 8-an de junio 218, kaj Heliogabalo proklamis sin imperiestro kun la subteno de la ribelemaj romiaj legioj. Makrino fuĝis de la batalkampo kaj provis atingi Romon, sed estis kaptita ĉe Kalcedono kaj poste ekzekutita en Kapadocio.

Li sendis sian filon sub la zorgon de Artabano la 4-a, sed Diadumeniano ankaŭ estis kaptita antaŭ ol li povis atingi sian cellokon kaj ekzekutita. Post la morto de Makrino, la Senato deklaris lin kaj lian filon malamikoj de Romo, kaj iliaj nomoj estis forigitaj el la registroj kaj iliaj bildoj detruitaj.

Biografio

Devenanta el la Mauretania Caesariensis, Makrino estis eminenta advokato, kio certigis al li la postenon de Pretora prefekto sub la imperiestro Karakalo, posteno origine ligita al la komandado de la persona gvardio de la imperiestro, sed kiu tiutempe havis ĉiam pli administrajn kaj jurajn respondecojn - komencante kun Seksto Tigido Pereno, prefekto kaj favorato de la imperiestro Komodo, kiu transformis la oficon de la prefekto en specon de "subulo" al la imperiestro.

Makrino estis do membro de la serio de grandaj juristoj, kiuj atingis la Pretoran prefekturon dum la regadoj de Septimo Severo kaj Karakalo, kiel ekzemple Plaŭtiano kaj Papiniano. Kiel prefekto, Makrino apartenis al la rajdanta ordeno — preskaŭ deviga kondiĉo por okupi la oficon, kiu, pro la potenco, kiun ĝi implicas, povus esti donita nur al oficisto dependanta de la imperiestro — kaj tial ne apartenis al la senato, estante la unua romia imperiestro, kiu atingis la potencon sen esti havinta antaŭan magistratecon.

Ĉi tiu fakto igis lian legitimecon, principe, dubinda, kaj Makrino — kiu ne revenis al Romo, regante el Antioĥio en la provinco Sirio — fariĝis nepopulara inter la romiaj plebanoj, kiuj la 14-an de septembro 217, laŭ Kasio Diono, fifajfis provon de la senatanoj kaj la rajda ordeno "tiri" aklamojn por la nova imperia familio dum la kuroj en la Cirko Maksimo.

Ĉi tiuj kuroj estis ofertitaj honore al la naskiĝtago de la filo de la imperiestro, Diadumeniano, kiu estis asociita kun la imperio fare de sia patro. Makrino plue plimalbonigis sian jam malstabilan situacion per provado redukti militajn elspezojn (pliigitajn de Karakalo) ofertante pli malaltan salajron al rekrutoj ol al veteranoj.

Ĉi tiu malstabileco permesis al la pluvivantaj membroj de la dinastio de Septimo Severo organizi reagon: la siria aristokratino Julia Soemja, nevino de Julia Domna, patrino de Karakalo, profitis la situacion por proklami sian filon kun Seksto Varjo Marcelo (165-215), iama konsulo kaj guberniestro de Azio, kiel kandidato por la trono. La koncerna kandidato estis Varius Avitus Bassianus, la sacerdoto de la sundio el la urbo Emesa, kiu estis prezentita tiutempe kiel ekstergeedza filo de Karakalo.

Milita puĉo mortigis kaj Makrinon kaj Diadumenianon, ambaŭ estante murditaj dum ili provis fuĝi, post la milita malvenko de junio 218, en kiu Basiano (Heliogabalo) estis instalita kiel imperiestro.

Referencoj

Antaŭe:	Romiaj imperiestroj	Poste:
Karakalo (211 - 217)	217 – 218	Elagabalo (218 - 222)

Literaturo

• Meyers Großes Konversations-Lexikon, volumo 13. Leipzig 1908, p. 28 (tie ĉi interrete)