Mota del Cuervo

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Salti al navigilo Salti al serĉilo
Mota del Cuervo
Plaza Mayor Mota del Cuervo..JPG

Blazono

Blazono
Administrado
Lando Hispanio
Regiono Kastilio-Manĉo
Provinco Kvenko
Poŝtkodo 16630 [+]
Retpaĝaro oficiala retejo de la municipo
Politiko
Urbestro Miguel Antonio Olivares Cobo
Demografio
Loĝantaro 6 315  (2013)
Loĝdenso 35 84 loĝ./km²
Geografio
Geografia situo 39° 30′ N, 2° 52′ U39.500277777778-2.8680555555555Koordinatoj: 39° 30′ N, 2° 52′ U
Alto 772,5 m [+]
Areo 176,18 km² (17 618 ha)
Horzono UTC+01:00 [+]
Situo de Mota del Cuervo
Alia projekto
Commons-logo.svg Vikimedia Komunejo Mota del Cuervo [+]
v  d  r
Information icon.svg
Situo de la Provinco Kvenko en Hispanio
Placo de Mota del Cuervo.

Mota del Cuervo [mOta del kŭErbo] (M. de la Korvo) estas municipo de Hispanio, en la Provinco Kvenko, regiono de Kastilio-Manĉo.

Loĝantoj[redakti | redakti fonton]

La loĝanto nomiĝas Moteño. La censita populacio en 2013 estis de 6315 loĝantoj kaj la denseco estas de 3,4 loĝ/km².

Situo[redakti | redakti fonton]

Mota del Cuervo estas situanta en la orienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarkodistrikto Kvenka Manĉo en la sudokcidenta parto de la Provinco Kvenko, je altitudo de 714 m; je 116 km el Kvenko, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 176.18 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°30′1″N 2°52′5″Ok.

Distanco al provincaj ĉefurboj[redakti | redakti fonton]

  • Cuenca : 113 km
  • Albacete: 112 km
  • Ciudad Real: 137 km
  • Toledo: 125 km
  • Madrid: 148 km

Historio[redakti | redakti fonton]

La areo estis en la Mezepoko loĝata de la Ordeno de Santiago; la komenca nomo de la loko estis El Cuervo, tio estas, La Korvo, kio aperas en la blazono. En 1394 jam aperas la nomo de “La Mota” en privilegia dokumento pri posedo de montoj. Post kelkaj jaroj, en 1416, la loko ricevas foruon.

En la 19a jarcento, post la provinca reorganizado fare de Javier de Burgos en 1833, Mota del Cuervo ĉesis aparteni a la provinco Toledo, kaj ekapartenis al la provinco Kvenko. Tiam ĝi estis ankoraŭ ĉefe vilaĝo por agrikulturo, kun tradicia karaktero kiel vilaĝo de potfaristoj. Fine de la 20a jarcento oni restaŭris ventomuelejojn kion profitis la turismo.

Ekonomio[redakti | redakti fonton]

Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.

Notoj[redakti | redakti fonton]


Vidu ankaŭ[redakti | redakti fonton]