Hidrogeno

H ↓ Litio Hidrogeno → Heliumo • 1s1 1 H 1 • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • ↓Perioda tabelo de elementoj↓
Ĝeneralaj informoj
Nomo (latine), simbolo, numero	Hidrogeno (Hydrogenium), H , 1
CAS-numero	1,00794
Loko en Perioda tabelo	1 grupo, 1-a periodo, bloko s
Karakteriza grupo	Nemetaloj
Pezono en terkrusto	%
Koncentriteco en marakvo	{{{koncentriteco en marakvo}}} mg/l
Nombro de naturaj izotopoj
Aspekto	senkolora gaso
[[Dosiero:|255px|]]
Atomaj ecoj
Relativa atompezo	1,00794 amu
Atomradiuso	{{{atomradiuso}}} pm
Kovalenta radiuso	37 pm
radiuso de van der Waals	120 pm
Elektrona konfiguracio	1s1
Elektronoj en surfacoj
Oksidiĝa nombro
Fizikaj ecoj
Materia stato	gasa
Kristala strukturo	sesedra
Denseco	0,0899 kg/m3 g/cm3
Malmoleco	(Mohs-skalo)
Magneta konduto
Degelpunkto	−259,125 °C (14,025 K)
Bolpunkto	−252,882 °C (20,268 K)
Molum-volumeno	{{{molum-volumeno}}} · 10−6 m3/mol
Materia fandopunkto	{{{materia fandopunkto}}} kJ/mol
Materia bolpunkto	0,44936 kJ/(0,5 mol H2) kJ/mol
Premo de sata vaporo	209 Pa dum 23 K
Rapideco de sono	1270 m/s dum 298,15 K m/s
Specifa varmkapacito	14304 J/(kg · K) J/(kg.K)
Elektra konduktivo
Elektra rezistanco	S/m
Varmkonduktivo	0,1815 W/(m · K) W/(m.K)
Diversaj
Redoksa potencialo	0 V (H+ + e− → H) V
Elektronegativeco	2,1 (Pauling-skalo)
Brulvarmo je m³	2,98 kWh/m³
Brulvarmo je kg	33,3 kWh/kg
Joniga energio	{{{joniga energio}}} kJ/mol
Jona radiuso	{{{Jona radiuso}}} [[Angstromo (unuo)|Å]
Izotopoj
Izotopo Naturapero t1/2 s radioaktiveco de disfalo Energio de disfalo MeV Produkto de radioaktiva disfalo 1H 99,9885(70)% estas stabila kun 0 neŭtronoj 2H (D) 0,0115(70)% estas stabila kun 1 neŭtronoj 3H (T) 10−15% 12,33j. β− 0,019 3He
Se ne estas indikite alie, estas uzitaj unuoj de SI kaj SVP.

Hidrogeno (latine: hydrogenium, devenanta el la greka: hidro = akvo, genes formanta) estas kemia elemento de la perioda tabelo kun la simbolo H kaj atoma numero 1. En norma stato de temperaturo kaj premo, ĝi estas senkolora, senodora nemetala, unuvalenta, brulemega duatoma gaso. Ĝi estas la plej malpeza kaj plej abunda elemento en la universo. Ĝi estas trovebla en akvo kaj en ĉiuj organikaj kemiaĵoj kaj vivantaj organismoj. Hidrogeno povas reakcii kemie kun preskaŭ ĉiuj elementoj.

Steloj dum la ĉefa parto de siaj vivoj enhavas hidrogenon en la plasma stato. La elemento estas uzata en la produktado de amonio, kiel levigilo, kiel alternativa bruligaĵo, kaj lastatempe kiel energifonto por fuelpiloj.

Hidrogeno estas la plej leĝera elemento. Ĝi estas ege aktiva kaj estas parto de multaj kemiaĵoj, kiel ekzemple:

• akvo,
• acidoj,
• hidrogenidoj,
• hidroksidoj,
• preskaŭ ĉiuj organikaj kemiaĵoj.

La Suno mem estas plejparte granda bulo de hidrogeno.

Izotopoj

Hidrogeno, Deŭterio, Tricio

Ekzistas tri nature troveblaj izotopoj de hidrogeno. El ĉiuj elementoj plej videblas ĉe hidrogeno - kvankam nur malgranda - diferenco la izotopoj pri iliaj kemiaj reagecoj. Tio devenas de la kompare granda pezdiferenco: deŭterio estas dufoje pli peza, tricio trifoje pli peza ol hidrogeno. Tia diferenco inter izotopoj estas nur 25 % ĉe la sekva elemento laŭ pezo, heliumo. Lastatempe oni sukcesis monti la mallongan ekziston de kvar aliaj kernoj (⁴H, ⁵H, ⁶H und ⁷H). Tiuj kernoj tamen ĉiuj havas ege mallongan vivodaŭron (< 10⁻²¹ s).

En la jaro 1955 aperis en la satira romano "La muso, kiu kriegis" (angle: „The Mouse That Roared“) la termino Quadium por ⁴H en la fikcia armilo Q-bombo .

Historio

Antoine Laurent de Lavoisier, kiu donis ĝian nomon al hidrogeno.

Hidrogeno estis malkovrita en la jaro 1766 de la brita kemiisto kaj Fizikisto Henry Cavendish, kiam li eksperimentis pri hidrargo kaj acidoj. Kiam li kunigis la du substancojn, estiĝis malgrandaj gazbobeloj en la miksaĵo. Tiujn li ne sukcesis identigi kiel unu el la konataj gasoj. Kvankam li erare supozis, ke hidrogeno estu parto de hidrargo (anstataŭ parto de la acido), li bone priskribis la ecojn de la gaso.

Pli detala analizo estis farita de Antoine Laurent de Lavoisier, kiu donis ĝian nomon al hidrogeno. La franca kemiisto malkovris la gason en la jaro 1787 sendepende de Cavendish, kiam li volis montri per eksperimento, ke ĉe kemiaj reakcioj ne perdiĝas aŭ kreiĝas maso. Li konduktis akvovaporon en fermitan sistemon super ardaj ferpecoj kaj kondensigis ĝin aliloke. Li rimarkis, ke la maso de la akvo estis malpli granda ol la originala kvanto kaj estiĝis gaso, kies maso kune kun la pligrandiĝanta maso de la fero korespondis ekzakte al la perdita akvokvanto. Lia eksperimento estis do sukcesa.

Lavoisier plie ekzamenis la estiĝintan gason kaj realigis la eksperimenton nomatan nuntempe testo de oksihidrogeno, kiu bruligis la gason. Li tial nomis ĝin brulema aero. Kiam post aliaj eksperimentoj, evidentiĝis ke ankaŭ el la gazo eblas krei akvon, li nomis ĝin hidro-geno, el la greka: hydro = akvo; kaj genes = kreanta. La vorto signifas do akvokreanto.

Trovejoj

Hidrogeno estas la plej ofta kemia elemento de la suno kaj de la grandaj gasplanedoj Jupitero, Saturno, Urano kaj Neptuno, kiuj entenas pli ol 99,99 % de la maso de la sunsistemo. Hidrogeno reprezentas 75 % de la tuta maso, tio estas 93 % de ĉiuj atomoj de la sunsistemo.

En la tuta universo oni supozas, ne kalkulante malluman materion, ankoraŭ pli grandan procentaĵon de hidrogeno.

Ĉeesto en la universo

Saturno kun siaj ringoj el glacio kaj polvo. La planedo mem konsistas ĉefe el hidrogeno kaj heliumo.

Jam baldaŭ post la estiĝo de la universo protonoj kaj neŭtronoj ekzistis en grandega nombro. Pro la altaj temperaturoj ambaŭ kuniĝis al malpezaj atomkernoj, kiel ²H kaj ⁴He. La plej multaj protonoj tamen restis neŝanĝitaj kaj iĝis la ontoj ¹H-kernoj.

Post ĉirkaŭ 380.000 jaroj la radiaddenseco de la universo tiom malpligrandiĝis, ke hidrogenatomoj formiĝis per nura kuniĝo de kernoj kun la elektronoj, sen ke fotono disigu ilin tuj.

Malvarmiĝante la universo ebligis la kreadon de nuboj el hidrogena gaso sub la influo de gravito. Tiuj nuboj densiĝis al galaksioj kaj ene de ili al proto-steloj. Sub la kreskanta premo de la gravito fine estiĝis kerna fuzio, kiu fandigis hidrogenon al heliumo. Tiel estiĝis la unuaj steloj kaj inter ili la suno.

Steloj ekzistas ĉefe el hidrogena plasmo. Fuzio de hidrogeno ¹H okazas ĉefe tra la ŝtupoj deŭterio ²H kaj Tricio ³H al Heliumo ⁴He. La liberiĝanta energio estas la energifontoj de la stelo. La hidrogeno en nia suno reprezentas la plej grandan parton de la tuta maso de nia sunsistemo.

Sed ankaŭ la pezaj gasplanedoj konsistas ĉefe el hidrogeno, kio plialtiĝas la procentaĵon de la maso de tiu elemento en la sunsistemo. Pro altega premo en grandaj profundoj de la grandaj gasplanedoj Jupitero kaj Saturno, ĝi povas ekzisti en metala formo. Tia formo respondecas, verŝajne pro la elektra kondukteblo, pri la estiĝo de planedaj magnetokampoj.

Ekster nia sunsistemo hidrogeno troveblas en gigantaj gasnuboj. En la HI-regionoj la elemento ekzistas ne-ionigita kaj molekula. .

Ionigitaj gasnuboj kun atoma hidrogeno estas nomataj HII-regionoj. En tiuj regionoj grandaj steloj elradias altajn kvantojn de ionigitaj radioj.

Surtera ĉeesto

Sur la Tero la masa procentaĵo estas multe pli malalta. Rilate al la tuta maso de la Tero, la procentaĵo de hidrogeno estas ĉirkaŭ 0,12 kaj rilate al la terkrusto ĉirkaŭ 2,9. Krome tera hidrogeno, kontaŭe al universa hidrogeno ekzistas ĉefe ligita kaj nur malofte en pura formo, kiel nemiksita gaso. La plej konata kaj plej ofta ligaĵo estas akvo. Krome ekzistas aliaj gravaj surteraj hidrogenligaĵoj kiel ekzemple tergasoj (metano, ...) kaj nafto. Ankaŭ pli ol la duono de ĉiuj ĝis nun konataj mineraloj entenas hidrogenon.

Hidrogeno kiel energistokanto

Hidrogeno estas ofte nomata la energiportanto de la estonteco, kiu kaŭzos nenian damaĝigan ellason, ĉefe ne de karbondioksido, same kiel vento aŭ suno. Tiaĵojn oni konsideru prudente kaj baziĝas parte je la konfuzo inter primenergio kaj energi(trans)portantoj. Certe hidrogena gaso entenas pli da energio por masunuo ol iu ajn alia kemia brulaĵo, tamen necesas produkti hidrogenon energiintense. Tial hidrogeno ne estas energifonto, sed ĝia produktado ebligas stoki alimaniere produktitan energion (ekzemple per vento aŭ suno).

Tamen ankaŭ la problemoj pri stokado kaj transportado estas grandaj.

La stokado de hidrogeno kiel brulaĵo por veturiloj necesas aparte sekurajn stokujojn, unue el sekurecaj vidpunktoj kaze de akcidentoj, due el ekonomiaj vidpunktoj.

Ekzistas do tri diversaj stokadmanieroj:

• la stokado de gasforma hidrogeno en premujoj,
• la stokado de likva hidrogeno en Dewar-ujoj,
• la stokado de hidrogeno en metalaj hidridoj aŭ en karbonaj nano-tuboj.

Biologia signifo

Hidrogeno estas en diversformaj kemiaj kombinaĵoj grava por ĉiuj konataj vivaĵoj. Unuaranga estas akvo, kiu utilas kiel medio por ĉiaj ĉelprocezoj kaj metabolaj transportoj. Kune kun karbono, oksigeno kaj azoto (kaj malofte ankaŭ aliaj elementoj), hidrogeno estas unu el la eroj de tiaj molekuloj de la Organika kemio, sen kiaj ĉia de ni konata formo de vivo estus tutsimple ne ebla.

Bildoj

Perioda tabelo

Hidrogeno

Unua (kurejoj, trakoj, trakas) observita en Likvaĵa hidrogeno eferveski ĉambro.

Vidu ankaŭ

• Kemio
• Listo de kemiaj elementoj laŭ nomo
• Listo de kemiaj elementoj laŭ simbolo
• Listo de kemiaj elementoj laŭ atomnumero
• Izotopoj de hidrogeno
• Procio
• Deŭterio
• Tricio
• Hidrogena vehiklo
• Renoviĝanta energio
• Hidrogena civilizacio

Eksteraj ligiloj

  http://www.webelements.com/webelements/elements/text/H/index.html

  http://environmentalchemistry.com/yogi/periodic/H.html

  http://education.jlab.org/itselemental/ele001.html

  http://physicsweb.org/articles/news/7/3/3