Pedofilia movado

La pedofilia movado estas socipolitika movado kiu defendas socian akceptadon kaj de pedofilio kaj de konsentaj seksrilatoj inter plenkreskuloj kaj neplenaĝuloj, strebanta atingi cele al tio sociajn kaj leĝajn ŝanĝojn kiel nuligon aŭ reformon de la aĝo de konsento, agnoskadon de pedofilio kiel specifan seksan orientiĝon kaj ĝian forigon kiel parafilion el la oficialaj listoj de malsanoj kaj mensaj perturboj.

Fokusita sur senmitiga akademia debato, la movado naskiĝis en Nederlando dum la jardeko de 1950, per la agado de la psikologo Frits Bernard kaj de la senatoro kaj juristo Edward Brongersma. Ĝi baldaŭ rezultigis la kreon de multaj asocioj defende de pedofilio en multaj landoj. En la 1970aj jaroj, en la kunteksto de la seksa revolucio, la movado spertis dumtempan progreson al siaj celoj en okcidenta Eŭropo, precipe en Nederlando, sed ĝi komencis dekadenci ekde la 1980aj jaroj.

La publika opinio montris fortan malaprobon al la pedofilia movado kaj ĝia socia kaj politika progreso restis tre limigita. Nuntempe, la defendo de pedofilio restas ekskludata el la publika debato kaj plej multaj naciaj registaroj akordiĝas al la protokoloj de Unuiĝintaj Nacioj por difini la leĝojn pri la aĝo de konsento. Siaflanke, la kuracista komunumo tre malkonsentas kun la asertoj de la pedofiliaj aktivistoj pri nemalutileco de seksrilatoj inter plenkreskuloj kaj infanoj.

Difino de pedofilio

La difino de pedofilio estas esenca por la studado kaj kompreno de la postuloj de la pedofiliaj aktivistoj tial, ke ĝi povas varii laŭ landoj, lingvo kaj la aplikita kriterio.

Etimologie, la termino pedofilio estas formita de la grekaj vortoj παις-παιδος, 'infano-knabo', kaj φιλία, 'amikeco' aŭ 'amo'. Ĝia etimologia signifo estas sekve 'amikemo/amo al infanoj'. Tamen, la vorto ne rekte devenas de la greka, sed ĝi estas neologismo enkondukita en la medicina vortprovizo fare de la viena psikiatro Richard von Krafft-Ebing pere de sia verko Psychopathia Sexualis, publikigita en 1886, por priskribi la elementan seksaltiron al antaŭadoleskaj aŭ fruadoleskaj individuoj.

La oficiala medicina difino estas tiu de la Internacia Klasifiko de Perturboj de la Monda Organizaĵo pri Sano, kaj ankaŭ tiu de la diversaj psikiatriaj asocioj, speciale la Usona Asocio pri Psikiatrio. Tiuj organizaĵoj difinas pedofilion kiel elementan seksaltiron de plenkreskuloj al antaŭadoleskaj aŭ fruadoleskaj infanoj kaj konsideras ĝin kiel mensa kaj konduta malordo.

Siaflanke, pedofiliaj aktivistoj difinas pedofilion kiel sekspreferon al infanoj, kaj laŭ vasta signifo al adoleskantoj, bazita sur selektema amo al tiuj, kaj ili konsideras ĝin kiel specifan seksan orientiĝon, kompareblan kun iu ajn alia. Por eviti la stigmatiĝon kaŭzatan de terminoj kiel pedofilo kaj pederasto, kelkaj defendantoj de la normaligo de pedofilio stimulas la uzon de aliaj terminoj, kiel knabamanto kaj knabinamanto, kaj la komunan infanamanto. Oni uzas ankaŭ aliajn esprimojn, kiel pedoseksemo kaj efeboseksemo.

Precipaj tezoj kaj postuloj

Eĉ se ene de la movado estas reprezentata granda nombro da opinioj, foje diverĝaj, plej multaj aktivuloj konsentas kun la jenaj celoj:

• Transformo de la socia koncepto pri pedofilio.
• Distingo inter seksa misuzo kaj konsentaj rilatoj.
• Agnosko de seksa libereco de infanoj kaj adoleskantoj.
• Agnosko de pedofilio kiel seksa orientiĝo.
• Malklasifiko de pedofilio kiel parafilio el la oficialaj listoj de malsanoj kaj mensaj perturboj.
• Nuligo aŭ reformo de la aĝo de konsento.
• Stimulado de objektiva esploro pri pedofilio kaj interagadoj plenkreskulo-infano.
• Parol- kaj inform- libereco.

Pedofiliaj aktivuloj asertas, ke la infanoj kaj adoleskantoj ja povas deziri kaj konsenti seksrilatojn kun plenkreskuloj kaj ke ĉi tiuj ne estas malutilaj por ili, eĉ sanaj kaj edifaj se ili okazas en taŭgaj kondiĉoj kaj la medio ne reagas negative. Surbaze de tiu ĉi premiso ili diskutas la validecon de la leĝoj pri aĝo de konsento kaj postulas ĝian nuligon aŭ progresivan kaj fortan reduktadon.

Pedofiliaj aktivuloj defendas tion, kion ili konsideras kiel naturan rajton de la infanoj kaj adoleskantoj esplori kaj disvolvi sian seksecon kaj libere elekti kun kiu ili volas kundividi ĝin, jen inter ili, jen en la kadro de intergeneraciaj rilatoj kun plenkreskuloj. Pedofilia aktivismo ne prezentiĝas do ekskluzive kiel movado de seksa liberigo por la plenkreskuloj, sed ankaŭ por la neplenaĝuloj.

Pedofiliaj aktivuloj defendas pedofilion kiel specifan seksan orientiĝon, komparebla kun iu ajn alia, kaj ili postulas ĝian malklasifikon kiel parafilio el la oficialaj listoj de malsanoj kaj mensaj perturboj. Ili argumentas, ke samseksemo ankaŭ estis antaŭe klasifikata kiel malsano fare de tiuj samaj institucioj kaj ili postulas la rajton ne esti diskriminaciataj en la kadro de la nunaj demokratiaj ŝtatoj.

Kelkaj aktivuloj montriĝas ankaŭ favoraj al laŭleĝigo de infanpornografio. Tiaj aktivuloj konsideras kiel cenzuro la malpermeson posedi infanpornografion kaj denuncas ĝian persekutadon kiel juran misuzon.

Distingo inter seksa misuzo kaj konsentaj rilatoj

La distingo inter infana seksa misuzo kaj konsentaj rilatoj farata de la pedofiliaj aktivuloj estas unu el la ŝlosilaj aspektoj por la kompreno de ilia batalo por la socia akceptado de pedofilio. Pedofiliaj aktivuloj rifuzas kaj kondamnas ĉian seksan misuzon kaj eksluzive defendas konsentajn rilatojn, kiujn ili konsideras kiel naturan rajton de neplenaĝuloj kaj plenkreskuloj kundividi kaj ĝui sian seksecon libere, sen trudadoj kaj en kadro de egaleco, harmonio kaj reciproka respekto al sentoj.

La Dana Pedofilia Asocio (DPA), unu el la plej rimarkindaj asocioj de la pedofilia movado, fondita en Danio en 1984, sintezis en 11 punktoj la distingon inter infana seksa misuzo kaj pedofilio defendata de la pedofiliaj aktivuloj:

Infana seksa misuzo

Pedofilio kun sekskontakto (eventuala)

Perforto, minacoj, trompo, ĉantaĝo (emocia) kaj forrabo. La infano sentas, ke estas neeble retiriĝi de la seksagado. La infano volas, ke la seksagado finiĝu, sed la plenkreskulo malebligas tion. Misuzo de povo kaj aliaj timigoj ebligas kontinuan misuzon. La seksa deziro de la plenkreskulo estas la sola kriterio. Oni ne prenas en konsideron la bezonojn de la infano, inkluzive la seksajn. La infano restas pasiva seksobjekto. Devo de sekreteco. Ekspluatado de la sentoj de honto de la infano. Se oni malkovras la seksagadon, la infano spertas sentojn de kulpeco, eĉ se li ne deziris tian agadon. Prema atmosfero. Neniu sento de sekureco nek de intimeco. La rilato ne estas egaleca. Estas opresio, misuzo de aŭtoritato kaj manipulado. La plenkreskulo ne interesiĝas pri la infano kiel persono, sed nur kiel sporada seksobjekto. Malmultaj komunaj interesoj. La infano izoliĝas de la aliaj, inkluzive de liaj samaĝuloj. La plenkreskulo volas posedi la infanon. Neniu senkaŝa komunikado. Ĉiu emocia esprimo estas cenzurata. En la ĉiutaga vivo de la infano, amo kaj zorgo estas nesufiĉaj. En tiaj kazoj ekzistas risko de fiksado kun la plenkreska sekseco. La infano havas sentojn de timo kaj malinklino. Estas evidente, ke la infano serĉas helpon.

Spontaneco kaj amikeco kune ĝuataj. La infano povas retiriĝi de la rilato en iu ajn momento, laŭ sia deziro. La plenkreskulo respektas la volon de la infano kaj ne kulpigas lin pri lia decido. Interagado laŭ persona kaj (okaze) seksa skalo. La seksagado, se ekzistas, estas adaptita al la psikoseksa nivelo de la infano. La plenkreskulo partoprenas la seksecon de la infano. Oni provas atingi plejeble grandan malfermitecon, konsiderante la moralon kaj la medion. La bonstaton de ambaŭ partoj oni esprimas parole kaj ne parole dum la rilato. Oni klopodas krei atmosferon kiu havigas plejeble grandan senton de sekureco. La celo estas krei egalecan rilaton. En la kazo de daŭra rilato, ĝi transformiĝas en amikecon. La plenkreskulo manifestas intereson pri la mondo de la infano. Estas komunaj interesoj, eĉ en la kazo de unika renkonto. Estas loko por la juneca kulturo kaj por la kontakto kun la aliaj. La interesoj estas kundividitaj. Estas loko por la esprimo de sentoj. La povo estas ekvilibrigita. La infano kaj la plenkreskulo kundividas la povon. La plenkreskulo havas veran intereson pri la sentoj (ankaŭ seksaj) de la infano. Li deziras meti sin sur la sama nivelo de la infano. La amikeco estas valora komplemento de aliaj aspektoj de la vivo de la infano. La domina sento ĉe la infano estas ĝojo, kvankam foje li povas senti sin nesekura pro la moralo de la socio. Malgraŭ tio, la infano provas esprimi pozitivajn sentojn en sia medio.

DPA rimarkigas ankaŭ, ke oni devas "antaŭsupozi la ekziston de vasta 'griza zono' inter la du kontraŭaj situacioj priskribitaj" en ĉi tiuj 11 punktoj.

En 1998 la psikologo Frans Gieles, de la Nederlanda Societo por Seksa Reformo (Nederlandse Vereniging voor Seksuele Hervorming, NSVH), proponis kvar bazajn etikajn regulojn kiujn oni devus preni en konsideron en ĉiu rilato plenkreskulo-infano:

• Konsento kaj de la infano kaj de la plenkreskulo.
• Aperteco al la gepatroj de la infano.
• Libereco por la infano retiriĝi de la rilato en iu ajn momento.
• Harmonio kun la disvolviĝo de la infano.

Akcesore, multaj pedofiloj asertas, ke seksumado ne estas la precipa ekzistopravo de iliaj rilatoj kun infanoj. Edward Brongersma, en "Boy-Lovers and Their Influence on Boys" [Knabamantoj kaj sia influo sur la knaboj], en kiu li prezentas la rezultojn de esploroj faritaj kun plenkreskuloj kiuj havis seksrilatojn kun infanoj, asertas: "En unu rilato, seksumado ofte estas sekundara elemento, eĉ se ĝi povas esti grava por la instruado kaj seksa edukado" (li citas studojn de Hass, 1979; Righton, 1981; Berkel, 1978; Ingram, 1977; Pieterse, 1982; kaj Sandfort, 1982).

Sciencaj bazoj

Sigmund Freud revoluciis la okcidentan koncepton pri la infaneco pro esti la unua kiu defendis, sur sciencaj bazoj, la ekziston de la infana sekseco.

Ekde la komenco, la teoriuloj de la pedofilia aktivismo prenis kiel referenco la studojn de reserĉistoj kiel Sigmund Freud, Wilhelm Reich kaj Alfred Kinsey pri la infana sekseco kaj poste de aliaj, kiel Floyd Martinson, Alayne Yates aŭ William Masters, kiuj neis aŭ relativigis la negativajn sekvojn, ke le psikiatrio kaj la socio ofte atribuas al la seksrilatoj inter plenkreskuloj kaj infanoj, por science defendi iliajn tezojn, bazitaj ankaŭ sur kulturalaj kaj historiaj eventoj kiuj ebligis socian akceptadon de pederastio, eĉ reguligita, kiel en Antikva Grekio. Samtempe, ili asertas, ke la studoj pri la interagadoj plenkreskulo-infano ofte estas deformitaj de la antaŭjuĝoj de la reserĉistoj koncerne al pedofilio kaj ili postulas pli objektivan alproksimiĝon. Unu studo ofte citita kiel ekzemplo de objektiva reserĉo far la defendantoj de la intergeneraciaj rilatoj estas Boys on their contacts with men [La knaboj en siaj kontaktoj kun la viroj], de la sociala psikologo Theo Sandfort, publikigita en 1987 en la revuo The Journal of Sex Research.

Sigmund Freud

Ĉe la fino de la 19-a jarcento, Sigmund Freud revoluciis la okcidentan koncepton pri la infaneco per sia psikanaliza teorio pro esti la unua kiu defendis, sur sciencaj bazoj, la ekziston de la infana sekseco. Freud priskribis la psikoseksan disvolviĝon de la infano en kvin fazoj: buŝa, anusa kaj falusa, kiu kulminus per la solvo de la Edipkomplekso ĉe la knabo kaj de la Elektrokomplekso ĉe la knabino. Poste ekzistus latenta fazo ĝis la genera fazo de la pubereco. La freŭda baza tezo estas, ke la sekseco de la infano estas "polimorfe perversa" kaj ke li disvolvas fortajn impulsojn al incesto. La infano sin trovas devigita profiti kaj sublimigi tiun deziron por disvolvi sanan seksecon en la plenkreska aĝo. Freud formaligis siajn tezojn ĉi-rilate en la verko Drei Abhandlungen zur Sexualtheorie [Tri eseoj pri seksa teorio], publikigita en 1905.

Wilhelm Reich

La aŭstria psikiatro Wilhelm Reich, lernanto de Freud, kiu provis akordigi la psikanalizon kun la marksisma analizo, atribuis la repuŝado de la infana sekseco kaj la rezultanta repuŝado de la plenkreska sekseco al morala miljara altrudo kiu manifestacius en la kapitalisma sistemo pere de la burĝa kaj patriarka familio, kiu agus kiel reprezentanto kaj reproduktanto de la ŝtata politika subpremo. Utiligante religion kiel ilo, la konservativa familio realigus la funkcion konservi la ekzistantan familian modelon per ĉiamdaŭreco de institucioj kiel la nedissolvebla geedziĝo kaj moralaj principoj kiel la geedza fideleco. Laŭ Reich, la infana inhibo povas kaŭzi fiksadon en antaŭgeneraj stadioj, kun la konsekvenco de patologiaj seksaj formacioj. En verkoj kiel Massenpsychologie des Faschismus [Psikologio de amasoj de la faŝismo, 1933] Reich defendis, ke la repuŝado de la infana sekseco estigas individuojn timigaj antaŭ la vivo kaj timemaj antaŭ la aŭtoritato, kio favoras la ĉiamdaŭrecon de gvidantoj kiuj altrudas sian volon al la amasoj.

Alfred Kinsey

Inter 1937 kaj 1948, la usona sciencisto Alfred Kinsey efektivigis unu el la plej gravaj studoj pri homa sekseco realigitaj ĝis nun, nun konata kiel Kinsey-raporto, publikigota en du volumoj, Sexual Behavior in the Human Male [Seksa konduto ĉe la viro, 1948] kaj Sexual Behavior in the Human Female [Seksa konduto ĉe la virino, 1953]. Por ĝia realigo li sukcedis kolekti la seksan dosieron de ĉirkaŭ 18.000 homoj, inter ili centoj da infanoj en la aĝo de du monatoj ĝis 14 jaroj. Kinsey asertis, ke ne ekzistas anormalaj seksrilatoj, sed sociaj normoj kiuj kondiĉas kaj reguligas ilin. Laŭ Kinsey, se la seksrilatoj inter plenkreskuloj kaj infanoj disvolviĝas en adekvataj cirkomstancoj, se la plenkreskulo sentas korinklinon al la infano kaj ne traktas lin kiel objekto, ili ja povas esti sana sperto por la infano. Tiu ĉi nur spertas ĝin kiel traŭmo se la publikaj aŭtoritatoj aŭ la gepatroj kredigas al li, ke tia konduto estas nemorala aŭ nekorekta. En lia koncepto de “seksa faciliĝo”, kio inkludas masturbadon, noktajn poluciojn, aliseksemajn karesojn, samseksemajn rilatojn kaj rilatojn kun bestoj, Kinsey defendis permesivismon de rilatoj inter plenkreskuloj kaj infanoj.

Frits Bernard

Specialisto pri pedofilio, li publikigis grandan nombron da sciencaj verkoj pri la temo. Frits Bernard defendis la tezon, ke la sekskontaktoj inter plenkreskuloj kaj infanoj ne estas nepre malutilaj en ĉiuj kazoj. En lia studo Paedophilia: A Factual Report (1985) li rimarkas faktorojn kiel la reagon de la medio, la policajn pridemandadojn kaj la areston de la plenkreska kunulo en la interagadoj plenkreskulo-infano kiel la veran kaŭzon de gravaj psikologiaj traŭmoj ĉe la knabo kiam la tabuo estas aplikita al la rilato. Li observas, ke la socio nur emfazas la negativan parton de la pedofilio (infana seksa misuzo) kaj kritikas, ke plej multajn studojn pri pedofiloj oni faras en kondiĉoj degradantaj por tiuj (prizonoj, psikiatriaj hospitaloj). Alia obĵeto de Bernard estas tio, ke oni nur demandas la infanojn pri iliaj veraj sentoj pri la pedofiloj post granda skandalo kiu kondiĉas ilin respondi negative pri iliaj spertoj. En 1988 li asertis, ke ĝis tiam, kiel psikologo kaj kiel aŭtoritata eksperta atestanto en pluraj procesoj, li mem analizis “pli ol cent pedofiliajn plenkreskulojn kaj ĉirkaŭ tricent infanojn kaj adoleskantojn kiuj havis [seks]kontaktojn kun plenkreskuloj".

Rind et al.

En 1998 la psikologoj Bruce Rind, Philip Tromovitch kaj Robert Bauserman publikigis en la Psychological Bulletin de la Usona Asocio pri Psikologio studon titolita en la angla A meta-analytic examination of assumed properties of childsexual abuse using college samples [Metanaliza studo de la supozataj proprecoj de la infana seksa misuzo uzante lernejajn samplojn]. La aŭtoroj provas konstati se la asertoj de la amaskomunikiloj kaj de la faka literaturo pro tio, ke ĉiuj seksrilatoj estas traŭmatizaj por la neplenaĝuloj kaj ke la seksa misuzo kaŭzas psikologian damaĝon gravan, daŭran kaj ekvivalente ĝeneralan sur knaboj kaj knabinoj akordiĝas kun la maniero kiel tiaj spertoj estas vivataj. Rind, Tromovitch kaj Bauserman analizas kaj komparas la rezultojn de 59 studoj faritaj kun neklinikaj samploj de ambaŭ seksoj kiuj havis seksrilatojn kun plenkreskuloj dum la infaneco aŭ adoleskanteco kaj ili alvenas al la konkludo, ke ĉirkaŭ 70% de la analizitaj junuloj konsideras, ke tiaj spertoj estis pozitivaj aŭ ne havis sekvojn. La aŭtoroj relativigas kaj atribuas al aliaj kaŭzoj, kiel la familia medio, la negativajn sekvojn raportitajn de la cetero kaj ili konkludas, ke la kredoj de la socio pri la supozataj negativaj sekvoj de la sekso sur infanoj kaj adoleskantoj estas troaj kaj neelteneblaj.

Precedencoj

John Henry Mackay, antaŭulo de la pedofilia aktivismo.

Estas precedencoj de la pedofilia aktivismo ĉe la germana skotdevena verkisto John Henry Mackay. Mackay, kiu agnoskis sian pedofilion, entreprenis kampanjon sub la pseŭdonimo Sagitta por ke oni akceptu la pederastian amon. Lia plano estis publikigi plurajn librojn en diversaj stiloj, sed lia projekto fiaskis kiam liaj verkoj estis konfiskitaj kaj ĝia eldoninto denuncita, kvankam tiu ĉi neniam rivelis kiu sin kaŝis malantaŭ la pseŭdonimo Sagitta. Post juĝo, tiuj libroj estis deklaritaj obscenaj en 1909 kaj ĝia eldoninto monpunita. Mackay tamen daŭrigis lian kampanjon kaj en 1913 li publikigis pliajn verkojn kun la sama celo. La plej elstara el ĉi tiu serio estas la aŭtobiografia romano Fenny Skaller. En 1926 li publikigis Der Puppenjunge, historio pri infanoj prostituitaj en Berlino. En la Vajmara Respubliko oni povis vendi liajn librojn, sed kiam la naziistoj atingis la povon ili estis malpermesitaj. Ĝis 1979 oni ne eksciis, ke malantaŭ Sagitta sin kaŝis tiu aŭtoro.

Alia precedenco de la movado troveblas ĉe la franca verkisto André Gide, kiu inter 1911 kaj 1920 publikigis, en anonima privata eldono, sian eseon Corydon, en kiu li analizas aspektojn kiel la aman kulturon aŭ la manieron kiel homoerotismo estis traktata laŭlonge de la historio, starigante la ekziston de "normala pederastio", t.e. nek patologia nek krima, prenante kiel referencon la grekromian mondon kaj aparte la Antikvan Grekion. La unua plena eldono de la verko en la franca, jam kun la nomo de la aŭtoro, estis publikigita en 1924. Gide mem konsideris Corydon sian plej gravan libron.

Unuaj movoj (1940–1969)

Dum la jardeko de 1940, la psikologo kaj seksologo nederlanda Frits Bernard kontaktis kun la advokato J. A. Schorer, prezidanto de la nederlanda branĉo de la germana Humana Scienca Komitato (HSK), la unua organizaĵo defende de samseksemuloj kaj transseksemuloj, kaj pere de li kun la doktoro Benno Premsela, ankaŭ konata kiel la unua seksologo en Nederlando. Bernard sciis, ke HSK, kune kun ĝia internacia organizaĵo, la Instituto pri Seksa Scienco, publikigis artikolojn pri la interagadoj plenkreskulo-infano antaŭ 1933. Post la milit-deklaro de la aliancanoj al la nazia Germanio kaj la venko de ĉi tiuj dum la unua fazo de la milito en Eŭropo, la kampanjoj de legitimado de pedofilio estis malpermesataj kaj ĉian banaliĝon pri la temo forte punata, ĉar la artikolon 176 de Verordnungsblatt n-ro 81 rilate al la interagadoj plenkreskulo-infano de la germana leĝaro devis esti inkludita en la nederlanda leĝaro pro ordono de Adolf Hitler. La Instituto pri Seksa Scienco estis laŭlitere detruita post la veno de la nacisocialismo al la registaro de Germanio en 1933. La membroj de HSK Von Santhorst kaj Bob Angelo destruadis la dokumentaron de la nederlanda HSK kun la celo malebligi la enketojn de la nazioj.

En la 1950aj jaroj, el la restaĵoj de la nederlanda branĉo de HSK, Bernard, kune kun aliaj, fondas en Hago Enclave Kring, la unua asocio defende de pedofilio. Ĝiaj celoj estas “rompi la antaŭjuĝojn pri la aferoj koncerne erotikajn kontaktojn kaj rilatojn inter neplenaĝuloj kaj plenkreskuloj [...], havigi informojn kaj konsiladon [...] [kaj] iniciati programon de rekta asistado [por progresi] al revizio de la kriminala kodo". En 1958 oni kreis samnoman eldonejon kun la celo diskonigi la ideojn de la grupo. Kreita kun la ideo iĝi internacia organizaĵo, Enclave Kring obtenas apogon en okcidenta Eŭropo, Nov-Jorko, Japanio kaj HongKongo, lokoj kie Bernard mem konferenciis kelkfoje. Rezulte de ĝiaj klopodoj, la asocio ricevas pozitivan respondon pri la pedofilia aktivismo far diversaj sendependaj publikaĵoj, kiel la nederlanda Vriendschap (publikigita ekde 1859), la germana Der Weg zu Freundschaft und Toleranz, la dana Amigo kaj la nederlanda Verstandig Ouderschap en la 1960aj jaroj. NSSR, avangardo de la movado por la seksa liberigo, havas tiam, laŭ Bernard, tre kritikan sintenon koncerne al pedofiloj.

Antaŭ la malmultaj studoj dediĉitaj al la fenomeno de la pedofilio kaj kun la deziro kontraŭstari la socian hontmarkon, Brongersma kaj Bernard skribas, de 1959 al 1964, plurajn artikolojn kiuj prezentas pedofilion el pozitiva vidpunkto, publikigotaj en Vriendschap [Amikeco], la revuo de la Cultuur en Ontspanningscentrum [Centro de Libertempo kaj Kulturo] (COC, nuntempe COC Nederland), asocio defende de la rajtoj de la samseksemuloj al kiu ili apartenas, kvankam ili ne atingas la kreon de interna labor-grupo.

Inter 1966 kaj 1969, Frits Bernard restas okupita pri aliaj projektoj kaj la agado de Enclave Kring reduktiĝas. La disvolviĝo de dua fazo en la pedofilia movado ne konkretiĝos ĝis 1970.

Dumtempa progreso (1970–1981)

En la kunteksto de la seksa revolucio iniciatinta je la fino de la 1960aj jaroj disvolviĝas depostula aktivismo kiu klopodas altiri la atenton de la amaskomunikiloj por antaŭenigi ĝian aferon. La aktivuloj defias la publikan opinion kaj ekpostulas socian akceptadon de pedofilio, ĝia forigo el la oficialaj listoj de malsanoj kaj mensaj malordoj kaj la nuligon de la aĝo de konsento. Pedofilia movado spertas signifan progreson kiu manifestiĝas per la apero, ekde la mezo de la 1970aj jaroj, de multaj asocioj specife pedofiliaj en multaj landoj, preter la samseksemaj asocioj kaj la izolitaj pensuloj. Multaj intelektuloj kaj politikaj aktivuloj apogas la ideojn de la movado. Kvankam pedofilio restas daŭre sociale neakceptita, ĉi tiu radikaliĝo prezentas al la pedofiloj la eblecon renkontiĝi kaj interŝanĝi ideojn.

Meze de la 1970aj jaroj, la kerno de la aktivismo translokiĝas dum kurta tempo al Britio kaj Usono. En tiuj landoj, la movado ricevas fortajn atakojn de la gazetaro. Frits Bernard atribuis la fortan oponon en la angloparolantaj landoj kontraŭ la pedofilia aktivismo al la sinteno radikala kaj forte agresema de tiu ĉi ekster la kontinenta Eŭropo antaŭ la ĝenerala neklereco de la socio pri seksaj aferoj.

Nord-Eŭropo

Nederlando

Ĉe la komenco de la 1970aj jaroj, plej multaj artikoloj defende de pedofilio, kiuj plejparte provas difini la sekvojn kurta- kaj longa-tempe de la sekskontakto inter plenkreskuloj kaj infanoj sur tiuj lastaj, estas skribitaj en Nederlando, el teoriaj kaj praktikaj perspektivoj, far Bernard, Brongersma, Gieles kaj la socia psikologo Theo Sandfort. La datumoj uzitaj far tiuj reserĉistoj devenas de la rekta analizado de pedofiloj kaj de junaj plenkreskuloj, kiuj dum ilia infanaĝo aŭ adoleskeco havis seksrilatojn kun plenkreskuloj. Kontinuece al la vojoj malfermitaj en la 1950aj jaroj de Frits Bernard, la pedofilia aktivismo tendencas koincidi kun pli ĝenerala studado pri sekseco, familio kaj infanoj.

La sintenoj de NSRS ŝanĝiĝas pro la sociala evoluo kaj radikaliĝo de iaj politikaj kaj intelektaj diskursoj kaj oni kreas, impulsita precipe de la agado de Bernard kaj Brongersma, la Stiching Studiegroep Pedofilie [Stud-Grupo pri Pedofilio] (SSP), specifa grupo de la asocio, formita de infanaj specialistoj, psikiatroj kaj advokatoj, inter ili Frits Bernard, Edward Brongersma, Ids Haagsma, Wijnand Sengers kaj Peter van Eetenla, kiu efektivigas gravan informigan taskon. La grupo organizas ĉiusemajnajn kunvenojn kaj kolektas informojn pri pedofilio, arkivitajn en unu centro de dokumentado situanta en Hasselt.

En 1972, SSP publikigas la libron Sex met kinderen [Seksumado kun infanoj], verkita de Bernard kunlabore kun Edward Brongersma, Wijnand Sengers, Peter van Eeten kaj Ids Haagsma, kiu prezentiĝas kiel rezulto de dek jaroj da esploro pri la interagadoj plenkreskulo-infano. La verko malfermis la debaton pri pedofilio en Nederlando kaj preparis la fundamentojn por la pedofilia aktivista movado de la 1970aj jaroj en Okcidenta Eŭropo.

En 1973 okazas en Breda (Nederlando) la unua internacia kunveno de pedofiloj, organizita de NSSR, kiu la saman jaron formaligas sian labor-fakon pri pedofilio, renomiĝota en 1976 Emancipatie van Oudere-Jongere-relaties [Labor-Grupo por la Emancipado de Intergeneraciaj Rilatoj] kaj en 1979 Landelijke Werkgroep Jeugdemancipatie [Nacia Labor-Grupo por la Emancipado de la Infanoj]. En 1974 oni organizas en Utrecht, sub la temo “Pedofilio kaj Socio”, la unuan kunvenon de la labor-fako pri pedofilio de NSSR. Oni petas legalizadon de pederastio kaj postulas la rajton de la infanoj “esprimi siajn sentojn kaj bezonojn”.

Nederlanda peticio de 1979

La 22-an de junio 1979 NSSR, la Ligo Coornhert por la Reformo de la Kriminala Leĝaro, la Humana Konfederacio kaj la pastro A. Klamer sendis peticion kune kun letero kun simila enhavo al la nederlanda ministro pri justico kaj simultane al la nederlanda parlamento. Ambaŭ postulis legalizadon de konsentaj seksrilatoj inter infanoj kaj plenkreskuloj.

La peticio estis signita de pluraj publikaj organizaĵoj pri sociala bonstato kaj mensa sano, inter ili la jenaj:

• Ĝenerala Asocio de Libereco sub Kondiĉoj.
• Nederlanda Asocio por Integriĝo de Samseksemo (COC).
• Nederlanda Feminista Asocio oficiala.
• Unanimece la plenum-komitato de la Partio de la Laboro (la partio kun plej granda membraro).
• Unanimece la plenum-komitatoj de kvar politikaj partioj pli malgrandaj kun tiama reprezentado en la nederlanda malsupera ĉambro (Demokratia Socialista Partio, Pacifisma Socialista Partio, Demokratia Partio kaj Radikala Partio).

Kiel skribis Jan Schuijer, de NSSR, "ŝajne alarmita pro la sukceso de la peticio", la fako pri infana kaj juna psikiatrio de la Nederlanda Socio pri Psikiatrio oponis publike kontraŭ la petoj pri legalizado asertante, ke tio malfortigus la patran aŭtoritaton.

Belgio

En Flandrio (Belgio), post konferenco organizita en Antverpeno en aprilo 1973 de SSP, oni kreas la unuan eŭropan pedofilian asocion ekster Nederlando, la Studiegroep Pedofilie [Studo-Grupo pri Pedofilio]. En 1981 aldoniĝas Stiekum, pli radikala (broŝuroj, intervenoj en la institucia medio, en la radio, ktp). Ĉi tiuj grupoj, ankoraŭ iom neformalaj, estos ekde 1984 la celo de persekutado kaj atakoj de dekstrismaj partioj, inter ili Vlaams Blok, kiu akuzos ilin “kutimigi la homojn al la fenomeno de pedofilio”, petos ilian mallegalizon el ĝiaj publikigaĵoj kaj el la nacia gazetaro kaj organizos protestajn manifestaciojn kiam aranĝataj en Flandrio konferencojn kaj debatojn pri pedofilio.

Germanio

En Germanio estis tre agema dum la 1970aj kaj 1980aj jaroj Indianerkommune, memnomita "komunumo de libereco de la infanoj". Komence de la 1980aj jaroj ekzistis Arbeitskreis Päderastie-Pädophilie (AKP), malgranda pripens-grupo formita en 1979, kiu apogis aliseksemajn pedofilojn. Ekde 1979, en Okcidenta Germanio, la Germana Socio de Studo kaj Laboro pri la Pedofilio [Deutsche Studien und Arbeitsgemeinschaft Pädophilie] (DSAP) arigas plurajn lokajn grupojn kaj publikigas la bultenon Befreite Beziehung, poste Die Zeitung. Je la fino de 1981, internaj malakordoj inter ĝiaj 200 membroj rezultigas efektivan malfondon de la asocio. AKP iĝas tiam la ĉefa ĝermanika asocio de la pedofilia aktivismo. Kinderfrühling, kiu reprenas la eldonadon de Befreite Beziehung, naskiĝas de la malfondo de DSAP.

Aliaj landoj

En aliaj landoj de Norda Eŭropo stariĝos malgrandaj grupoj kiel Schweizerische Arbeitsgemeinschaft Pädophilie (SAP) en Svislando, Paedofilia Arbeitsgruppen (PAG) en Svedio aŭ Norwegian Pedophile Group (NAFP) en Norvegio, kiu eĉ apartenis al la federacio de naciaj samseksemaj asocioj kaj post esti forpelita ĝi iĝis kaŝa. Ĉiuj tiuj grupoj, kvankam faras sin reciprokan reklamadon en siaj publikaĵoj, estas tamen tre malgrandnombraj, malmulte influaj kaj precipe malmulte kunordigitaj, malgraŭ tio, ke oni efektivigas kelkajn klopodojn por regrupiĝo, ofte naciskale.

Francio

Le speciala statuso de la intelektuloj en Francio, kiu permesis al kelkaj verkistoj, kiel Henry de Montherlant aŭ André Gide, facile agnoski ilian preferon al knaboj, aŭ kiel Roger Peyrefitte atingi skandalan sukceson, ebligas aliajn, kiel Tony Duvert kaj Gabriel Matzneff, defendi ekde la fino de la 1960-aj jaroj senkaŝajn diskursojn favoraj al pedofilio. Duvert, kiu en 1967 publikigas sian unuan romanon, Récidive, kaj en 1973 gajnas la Premion Médicis, malkaŝe deklaras sin pedofilo. En 1974 li publikigas Le Bon Sexe illustré [La bona sekso ilustrita], eseo en kiu li kritikas la seksan edukadon kaj la familion kaj defendas, ke "oni devas agnoski al neplenaĝuloj, infanoj kaj adoleskantoj, la rajton amori". En 1975 li ĝisfunde elvolvas siajn ideojn en nova eseo, L'Enfant au masculin [La infano virsekse], en kiu li asertas, ke li havis seksajn partnerojn 6 -jaraĝaj. Matzneff, kiu abunde parolas en siaj libroj pri sia prefero al adoleskantoj de ambaŭ seksoj sen esti atakita de la amaskomunikiloj, samtempe, kiam li kunlaboras en ĵurnaloj kiel Le Monde, publikigas en la sama jaro Les Moins de seize ans [La sub 16-jaraĝuloj], verketo en kiu li ekzaltas la amon al adoleskantoj de ambaŭ seksoj. Ankaŭ en 1974 la filozofo René Schérer publikigas Émile perverti [La koruptita Emilio], eseo dediĉita al la rilato inter edukado kaj sekseco, en kiu li denuncas la "infanigan agadon de la lernejo" kaj kritikas le fakton, ke la nuntempa edukado ekskludas la seksdeziron en la instrua rilato. Schérer kaj la romanisto Guy Hocquenghem direktas en 1976 unu numeron de la revuo Recherches pri infaneco kaj edukado, kun la apogo, inter aliaj, de Michel Foucault kaj François Châtelet, kiu signas la apogeon de tiu speco de intelekta diskurso pri la pedofilio kaj la hebefilio.

Ekde 1968 la defendo de la pedofilio estis multe pridiskutata en la ekstrem-maldekstraj grupoj kaj en la maldekstraj amaskomunikiloj. Kelkaj neseriozaj grupoj de la radikala socialismo kaj aliaj pli gravaj organizaĵoj, kiel la Revolucia Komunista-Ligo, apogas la pedofilojn. La defendo de la pedofiloj kaj la ambiguaj diskursoj pri la infana sekseco aperas kiel defio al la malpermesoj. De la Samseksema Fronto de Revolucia Agado, kreita en 1971, aŭ la revuo Le Gai Pied, lanĉita en februaro 1979, ĝis filozofoj kiel Michel Foucault, kiu denuncas la seksan apartiĝon inter infanoj kaj plenkreskuloj kiel "nova reĝimo de kontrolo de la sekseco", ĉiuj petas la agnoskon de la "periferiaj seksemoj". Kelkaj amaskomunikiloj, kiel la ĵurnaloj Le Monde kaj Libération, kontribuas al diskonigo de tiaj ideoj publikigante petitciojn pri la temo, malfermitajn leterojn kaj intervjuoj kun pedofiloj kiuj rakontas ilian sperton. Tiaj publikigaĵoj evidentigas, laŭ la eldonistoj kaj ĵurnalistoj, tutmonda strategio de diskuto de la socio kaj ili estas depostulitaj antaŭ ĉio en la nomo de parollibereco. En ĉi epoko, la diskursoj favore al seksa liberigo de la infanoj faras sian truon sub la protekto de alternativaj movadoj kiel la antipsikiatrio kaj la samseksema aktivismo.

En majo 1977 Libération publikigas artikolon titolita "Naissance du «front de libération des pédophiles»", en kiu oni vokas por partopreni en kunveno por krei la Liberigan Fronton de la Pedofiloj (FLIP, Front de Libération des Pédophiles). La artikolo estas publikigota denove la 1-an de marto 1979. FLIP ne supervivas pro la diverĝoj starigitaj inter siaj partoprenantoj, sed kelkaj el la plej radikalaj fondas, ĉirkaŭ la mezo de 1977, la Front d'Action et de Recherche pour une Enfance Différente (FRED, Fronte de Action e de Recerca pro un Infantia Differente), kiu en decembro de la sama jaro defini un programon, publikigas kelkajn tekstojn en 1978 kaj fine malaperas ĉe la komenco de 1979 pro manko de organizado kaj pro malakordoj inter siaj membroj. En julio 1979 oni fondas la Groupe de Recherche pour une Enfance Différente (GRED, Gruppo de Recerca pro un Infantia Differente), la unua daŭra pedofilia asocio en Francio. Membro del Comité d'Urgence Anti-Répression Homosexuelle (Committee de Urgentia Antirepression Homosexual) kaj de la Internacia Asocio de Gejoj, GRED manifestas en sia bulteno Le Petit Gredin la volon "etendi sian publikon al la 'profesiuloj' de la infaneco, al la gepatroj mem, al la juĝistoj kaj al la edukistoj. Kaj al la infanoj!", kun la celo iĝi unu instrumento por la debato, krom la aktivismo, sinteno adoptita ankaŭ en la konferencoj kaj rondaj tabloj kiujn ĝi ĉeestas kiel invitito. Ĝi malaperos en 1987.

Francaj peticioj kontraŭ la aĝo de konsento

Pli detalaj informoj troveblas en la artikolo Francaj peticioj kontraŭ la aĝo de konsento.

Inter 1977 kaj 1979, dum oni debatis reformon de la kriminala kodo en la franca parlamento, multaj intelektuloj signis peticiojn kaj nefermitajn leterojn postulantaj malpuniĝon de ĉiuj konsentaj seksrilatoj inter plenkreskuloj kaj neplenaĝuloj malpli ol 15-jaraj (aĝo de konsento en Francio), sen aĝolimo. La plej rimarkinda, publikigita ĉe Le Monde la 26-an de januaro 1977 kaj ankaŭ reproduktita de Libération, titoliĝis Lettre ouverte sur la révision de la loi sur les délits sexuels concernant les mineurs [Nefermita letero pri la revizio de la leĝo pri seksaj deliktoj koncerne al neplenaĝuloj] kaj estis skribita subtene al tri francaj civitanoj kiuj aperis antaŭ la Tribunalo de Versailles akuzitaj pri “atencoj al la pudoro sen perforto sur neplenaĝuloj malpli ol 15-jaraj” kaj pro esti fotografintaj iliajn partnerojn. Tri el ili restis en preventa aresto ekde 1973, kion la letero taksas “skandala”. La teksto asertas, ke la infanoj suferis “nenian perforton” kaj ke la rilatoj estis “konsentaj”, kaj ĝi aldonas: “Se knabino 13-jara havas la rajton je la [antikocipa] pilolo, kial do fari tion?” kaj “tri jarojn pro kelkaj kisoj kaj karesoj, ja sufiĉas!”.

La peticio, sendota al la parlamento, estis subskribita de 69 eminentuloj, inter ili la filozofoj Louis Althusser, Simone de Beauvoir, Gilles Deleuze, Jacques Derrida, Michel Foucault, Jean-François Lyotard, Jean-Paul Sartre kaj André Glucksmann, la filozofo kaj semiologo Roland Barthes, la romanisto kaj aktivulo por la rajtoj de la samseksemuloj Guy Hocquenghem, la advokato kaj profesoro pri juro Jean Danet, la verkisto kaj kinisto Alain Robbe-Grillet (elektita membro de la Franca Akademio en 2004), la verkistoj Louis Aragon, Catherine Millet kaj Philippe Sollers kaj la pediatro kaj infana psikanalisto Françoise Dolto.

La 4-an de aprilo 1978 oni elsendis per la Pariza radio profundan debaton inter Michel Foucault, Jean Danet kaj Guy Hocquenghem, en kiu ĉi tiuj pravigis siajn kialojn favore al la nuligo de la aĝo de konsento. Ĉi tiu interparolo estis publikigita en la franca kun la titolo La loi de la pudeur [La leĝo de la pudoro].

En 1979 la ĵurnalo Libération publikigis similan leteron subtene al Gérard R., franca civitano akuzita pri "seksa delikto sur neplenaĝuloj" kiu atendis juĝon jam de 18 monatoj. Ĝi estis subskribita de 63 homoj, inter ili Pascal Bruckner, Georges Moustaki kaj Christiane Rochefort. La letero informas, ke Gérard loĝas kun knabinoj aĝaj de 6 ĝis 12 jaroj, "kies radianta mieno montras al la okuloj de ĉiuj, eĉ de iliaj gepatroj, la feliĉon kiun ili trovas [en Gérard]". Ĉi tiu letero estis reproduktita de la ĵurnalo L’Express la 7-an de marto 2001.

Britio

En 1974, sub la egido de la Scottish Minorities Group, oni kreas en Skotlando Paedophile Information Exchange (PIE). Ĝiaj fondaj membroj estas Michael Hanson, samseksema studento, kaj Ian Campbell Dunn, nepedofila aktivisto por la rajtoj de la samseksemuloj. La inaŭgura asembleo okazas en marto 1975 kaj en julio la sidejo instaliĝas en Londono, de kie devenas la plimulto de la interesatoj. Keith Hose, ligita al la Gay Liberation Front (GLF, Fronto de Geja Liberigo), iĝas la prezidanto. En novembro, PIE prezentas al la Revizia Komitato de la Kriminala Kodo 17-paĝan raporton kun siaj propraj proponoj koncerne al interagadoj plenkreskulo-infano.

La grupo decidas konigi sin pli bone de la vasta publiko, malgraŭ la riskoj, ke tio signifas, kaj en 1975 Hose faras en la ĉiujara konferenco de la asocio Campaign for Homosexual Equality longan diskurson pri la pedofilio kion eĥas la ĵurnalo The Guardian. En aprilo 1976 PIE lanĉas la revuon Understanding Paedophilia [Kompreni pedofilion], kiu publikigas multajn esplorojn pri la pedofilio kaj la unuajn statistikojn pri la preferoj de la pedofiloj.

En 1977, kun ĉirkaŭ 250 membroj, PIE asimilas tio, kio restas de Paedophile Action for Liberation (PAL, Pedofilia Agado por Liberigo), grupo devena de divido de la GLF de Sud-Londono kiu estis objekto de atakoj flanke de la gazetaro. En tiu sama jaro, PIE akiras ian publikan famon pro la organizado de malfermita kolokvo en Londono kaj pro la partopreno de ĝia nova prezidanto, Tom O'Carroll (aŭtoro de la libro Paedophilia: The Radical Case), en konferenco en Swansea pri la amo kaj korinklino, organizita de la Brita Asocio pri Psikologio. Tiuj ĉi du publikaj manifestacioj elĉenigas violentan gazetaran kampanjon kontraŭ la ideoj defendataj de PIE.

En 1978 PIE aliĝas al la Nacia Konsilo por Civilaj Liberecoj (National Council for Civil Liberties), hodiaŭ konata kiel Liberty. Dum ĝia aliĝo, la asocio kampanjis kontraŭ la informativan traktadon de la gazetaro koncerne la pedofiliaj aktivistaj asocioj kaj favore al redukti la aĝon de konsento. Ĝi ankaŭ oponis al proponoj por malpermesi infanan pornografion.

En 1978, unu artikolo pri la ĉiujara asembleo de PIE aperinta en la gazeto News of the World kondukas la policon fari traserĉon ĉe la membroj kies nomoj estis rivelitaj. Kvin membroj de la plenumkomitato estas akuzitaj pri "konspiro por korupti la publikan moralon" pro la koresponda servo inter membroj de la asocio kaj la eldonistoj de Understanding Paedophilia estas akuzitaj pri "obsceneco". La agado de PIE estas forte damaĝitaj kaj pluraj membroj decidas forlasi la organizaĵon. Ŝajne la grupo estis infiltrita de unu membro de MI6.

En 1983 la gazetaro sugestas ligon de la asocio kun la seksperforto, tre diskonigita de la amaskomunikiloj, de 6-jara knabo en Brajtono. Du el ĝiaj membroj donas intervjuon por malkonfirmi la onidiron, sed en la sekvanta tago ĵurnaloj kiel Daily Express kaj The Standard publikigas ĉeftitolojn kiuj daŭre insinuas rilaton de la asocio kun la seksa misuzo. En 1984, izolita kaj objekto de ĝenerala malaprobo, PIE anoncas la ĉeson de sia agado.

Usono

De post la ribelo de Stonewall, kelkaj organizaĵoj de la samseksema aktivismo publike petas la nuligon de la aĝo de konsento. En 1972, la Alianco de Gejaj Aktivuloj de Ĉicago kaj Nov-Jorko, grupo dividita de la Fronto de Geja Liberigo, organizas konferencon kiu kunvenigas samseksemajn aktivulojn de 85 organizaĵoj. Ĝiaj depostuloj inkludas la forigon de la aĝo de konsento. La Nacia Koalicio por la Gejaj Rajtoj agas en la sama direkto, kaj ankaŭ la Geja Alianco por Egaleco.

En 1975, en Usono, partiano de Wilhelm Reich kreas Childhood Sensuality Circle, "rondo de dokumentado kaj pripenso" kiu defendas la nuligon de la aĝo de konsento. Ĝi funkcios ĝis la mezo de la 1980aj jaroj, sed ĝia influo estos tre limigita tial, ke ĝi ne provas konigi sin.

Kampanjoj de 1977 kontraŭ infana pornografio

En 1976 Robin Lloyd, korespondanto de NBC, publikigis For Money or Love: Boy Prostitution in America [Por mono aŭ por amoro: Infana prostituado en Ameriko]. En la libro, kies enkonduko estis skribita de senatoro de Usono, Lloyd asertis, ke ekzistis enorma reto de prostituado kiu implikis pli ol 300 000 knaboj. La ideo, ke malantaŭ infana pornografio sin kaŝis granda komerco iniciatis per ĉi tiu libro. Tamen, en neniu parto de la verko estas neniu empiria bazo por la nombro 300 000; Lloyd mem koncedis, ke tio temis pri laborhipotezo, kiun li sugestis al pluraj ekspertoj por submeti al provo iliajn reagojn. Tio ne malhelpis Judianne Densen-Gerber, direktistino de Odyssey House, ĉeno de klinikoj de rezidenta kuracado por drogdependuloj, alpropigi al si la ciferon kvazaŭ ĝi reprezentus fideblan statistikon kaj starigi en 1977 kampanjon por mobilizi la publikan opinion kontraŭ infanan pornografion, akuzante la samseksemulojn produkti kaj distribui ĝin grandskale. Siaflanke, la miss Usono Anita Bryant iniciatis alian kampanjon sub la devizo “Ni savu niajn infanojn”, provante prezenti ĉiujn samseksemulojn kvazaŭ seksperfortantoj de infanoj kaj asertante, ke “la samseksemuloj bezonas rekruti niajn infanojn por sekurigi sian supervivadon kaj la propagadon de sia movado”. La kampanjo de Bryant permesis al ŝi pliseverigi la leĝaron kaj redukti la civilajn rajtojn al la samseksemuloj en la graflando Dade (Florido). La amaskomunikiloj sekvis detale la historiojn pri infana ekspluatado. Dum 1977 la naciaj ĵurnaloj publikigis naŭ artikolojn ĉi-rilate. The New York Times, ĵurnalo konata pro eviti sensaciismon, publikigis 27 artikolojn tiujare, kompare kun unu la du antaŭajn jarojn. Kiam en majo 1977 la populara televidprogramo 60 Minutes dediĉis eldonon al infana pornografio elĉeniĝis ondo de literoj al la politikistoj. En tiu printempo subkomitato de la Komitato pri Juraj Aferoj de la Ĉambro de Reprezentantoj havis serion de audiencoj pri la temo kiuj daŭris ĝis la autuno, teninte infanan pornografion en la novaĵoj de Usono. Oni kreis platformon kontraŭ infanan pornografion, kies vokoj por enkonduki pli rigorajn rimedojn ricevis vastan politikan subtenon en la etoso de morala paniko reĝanta. En la sama jaro la registaro proklamis la Leĝon pri Infana Seksa Ekspluatado, kiu malpermesis uzon de neplenaĝuloj en produktado de pornografio, transportado de infanoj trans la ŝtataj landlimoj, preno de pornografiaj bildoj de neplenaĝuloj kaj produktado kaj distribuo de reklamo al infana pornografio. Ekde tiam, prostituado kaj infana pornografio iĝis la strategia celo de la ŝtato kontraŭ pedofiloj.

Fondiĝo de NAMBLA

En decembro 1977 la polico asaltas privatan domon en Revere (Massachussetts) kaj arestas 24 homojn, enketotaj kaj akuzotaj pri pli ol cent kazoj pri koruptado al minor-aĝaj. La operaco rivecas grandan amaskomunikilan kovradon kaj la lokaj ĵurnaloj publikigas fotografiojn kaj personajn datumojn de la arestitoj. La distrikta prokuroro, Garrett Byrne, deklaras, ke ili estas nur "la pinto de la glaci-monto". La membroj de la redaktistaro de la geja revuo Fag Rag vidas politikajn motivojn en la operaco. Ili kaj aliaj membroj de la samseksema komunumo de Bostono atribuas ĝin al "ĉasado de sorĉistinoj kontraŭ samseksemuloj" kaj la 9an de decembro ili kreas la Komitaton Boston-Boise. La grupo organizas manifestaciojn, kolektas monon por la defendo de la kulpigitoj kaj provas sentivigi la publikan opinion per agadoj kiel distribuado de broŝuroj. Byrne perdas la sekvan elektadon kaj lia posteulo deklaras, ke neniu devas timi esti enprizonigita pro havi seksrilatojn kun adoleskantoj se ili estas konsentaj. Ono forlasas ĉiujn enketojn kaj la malmultaj akuzitoj kiuj jam estis kondamnitaj estas liberigitaj.

La 2an de decembro 1978 la Komitato Boston-Boise kunvokas kunvenon pri la temo "La amo viro-knabo kaj la aĝo de konsento", kiun patroprenas ĉirkaŭ 150 homoj. Ĉe la fino, ĉirkaŭ trideko da partoprenantoj, inter ili la historiisto pri la geja movado David Thorstad, decidas fondi asocion defende de pedofiloj, nome la North American Man/Boy Love Association (Nord-Amerika Asocio pri Ami Viro-Knabo, NAMBLA), kiu fariĝos la plej grava organizaĵo de la pedofilia aktivismo. Ĉe la komenco de la 1980aj jaroj ĝi havos pli ol 300 membroj kaj ricevos la apogon de gravuloj kiel la poeto Allen Ginsberg. NAMBLA organizos publikajn konferencojn, starigos programon de asistado al la enprizonigitaj pedofiloj kaj iliaj familioj kaj publikigos librojn kaj revuojn kiel NAMBLA Bulletin.

La indiferento de la publika opinio pri la postuloj favore al nuligo de la aĝo de konsento flanke la gejaj organizaĵoj transformiĝas en malamikeco pro la prolifero de la stereotipoj pri samseksemuloj, rigardataj kiel seksperfortantoj de infanoj kaj produktantoj de infana pornografio. Sekve, la afero pri la aĝo de konsento iĝas tre debatita temo ene de la samseksema movado, inter kontraŭuloj, plej multaj ligitaj al NAMBLA, kaj tiuj, kiuj rigardas ĝin kiel necesa malbono por la supervivado de la movado kaj la atingo de ĝiaj celoj.

La malakordoj evidentiĝis en la organiza konferenco de la unua marŝo de la Geja Fiero en Washington, en 1979, kiam grupo de lesbaninoj minacis ne partopreni se oni ne retiros formale proponon de la Gay Youth Caucus [Junulara Geja Grupo], antaŭe aprobita, kiu petis "totalan juran liberecon por la samseksemaj junuloj post revizio de la leĝoj pri aĝo de konsento". La frazo anstataŭinta la originalan, aprobita post posta sondado far la plimulto de delegitoj, estis: "[oni devas] protekti la gejajn kaj lesbajn junulojn kontraŭ iu ajn leĝo kiu intencas diskriminacii, subpremi aŭ persekuti ilin, hejme, en la lernejo kaj en la socia kaj profesia medio". En 1980 la grupo Lesbian Caucus distribuas broŝurojn kiuj instigis la virinojn ne partopreni en la ĉiujara geja marŝo de Nov-Jorko pro supozita preno de kontrolo de NAMBLA sur la organiza komitato. En la postaj jaroj pli kaj pli samseksemaj organizakxoj provas malebligi la patroprenon de NAMBLA en la marŝoj de la Geja Fiero.

En 1982, membro de NAMBLA estas false ligita al la malapero en 1979 de la knabo Etan Patz. Kvankam la akuzoj estas senfundamentaj, la negativa reklamo kiu ĝi ricevas estas disastra por la organizaĵo. En 1985, David Thorstad publikigas libron kiu dokumentas la faktojn, A Witchhunt Foiled: The FBI vs. NAMBLA [Ĉasado de sorĉistinoj: FBI kontraŭ NAMBLA-on].

Ĉirkaŭ la mezo de la 1980aj jaroj NAMBLA troviĝas politike izolita, eĉ ene de la samseksema movado. La organizaĵoj por la rajtoj de samseksemuloj rezignis la radikalismon de iliaj unuaj jaroj por provi plibonigi ilian reputacion antaŭ la publika opinio kaj la apogo al la postuloj de la pedofiloj tute malaperis.

Malprogreso

Komence de la 1980aj jaroj la eŭropa aktivismo (malproksime de la kampanjoj de 1977 kontraŭ infana pornografio en Usono) komencas malprogresi pro drasta morala sintenŝanĝo al pedofilio. La cenzuro intensiĝas kaj la pedofiloj komencas esti rigardataj de la publika opinio kiel la plej fianimaj krimuloj. Aŭtoroj kiel Frits Bernard kaj Bruce Rind kvalifas "histeria" la novan sintenon al pedofilio stariĝita en ĉi tiu jardeko.

Ĉi tiu rifuzo kreskas eksponenciale en la 1990aj jaroj. La ekskludo de la pedofiliaj organizaĵoj el la Internacia Asocio de Gejoj kaj Lesbaninoj en 1994 lasas la movadon politike izolita. En ĉi tiu jardeko la popularigo de interreto havigas al la pedofilia aktivismo novajn esprimkanalojn kaj oferas al la pedofiloj la eblecon eliri el la izoliĝo, sed tio malfermas samtempe novajn vojojn de persekutado.

Morala ŝanĝo (1982–1989)

Ekde 1982, en Eŭropo, okazas en la publika opinio radikalan sinten-ŝanĝon al pedofilio. En ĉi tiu jardeko, la ideo ke iu ajn sekskontakto inter plenkreskuloj kaj infanoj kaŭzas gravajn psikologiajn sekvojn sur tiuj ĉi lastaj iĝas tre disvastigita opinio. Unu el la ĉefaj kaŭzoj troviĝas en la sensaciismo de la amaskomunikiloj, kiuj sisteme asocias pedofilion kun seksa misuzo kaj perforto.

En Nederlando, la diskursoj favoraj al pedofilio spertas malprogreson kiam la pedofilio estas denove traktata kiel mensa malsano. La gazetaro ĉesas paroli pri la movado kaj la precipaj aktivuloj laciĝas. La cenzuro intensiĝas kaj la publikaj gravuloj kiuj distingiĝis kiel disidentaj voĉoj en la antaŭaj jaroj dronas iom post iom en la silento.

Pedofilia gazetaro

Dum la 1980-aj jaroj, paralele kun la bultenoj de la pedofiliaj asocioj, oni publikigas en Eŭropo diversajn revuojn pli malpli ligitaj al la pedofilia aktivismo, kiel Pan: A Magazine About Boy-Love (1979-1985), Palestra aŭ Gaie France (1986-1993), samseksema magazino proksima al la franca Nova Dekstro, fondita de Michel Caignet. Oni publikigas ankaŭ multajn fotografiajn revuojn: Backside (1983-1985), Beach Boys (1985-1986), Eklat (1985), Jean's, (1985) kaj Photokid (1986). En 1987 oni lanĉas en Nederlando Paidika: The Journal of Paedophilia, akademia revuo dediĉita al la studado de pedofilio el pozitiva kaj normaliga perspektivo. Inter la membroj de ĝia redakcia konsilo, iuj malkaŝe favoraj al la pedofilia movado, estis specialistoj kiel Frits Bernard, Edward Brongersma, Vern L. Bullough kaj Donald H. Mader. Pro ĝia aktivista karaktero, la publikaĵo, eldonita ĝis 1995, estis atakata kaj disdegnata kiel "pedofilia revuo" far ĝiaj misfamigantoj.

En oktobro 1982 eksplodas en Francio la afero Coral, pri supozataj seksaj misuzoj en akcepteja centro, kiu sekvas la principojn de la antipsikiatrio. Diversaj publikaj gravuloj, inter ili Gabriel Matzneff kaj René Schérer, estas kulpigataj dum iom da tempo. Kvankam ili estas absolvitaj kaj la kondamnoj altruditaj al kelkaj el la implikitoj, pro konsentaj seksrilatoj kun adoleskantoj, estas fine tre malaltaj, la afero havas vastan amaskomunukilan eĥon kiu altiras la atenton al la akceptejaj centroj kaj al la antipsikiatrio. Post lia kulpigo, Le Monde maldungas Gabriel Matzneff.

Kvankam aŭtoroj kiel Matzneff estas ankoraŭ bone rigardataj de kelkaj amaskomunukiloj, oni jam ne aŭdas multe pri ili, kaj la nuntempaj artistoj kiuj, sen esti pedofiloj, prezentas scenojn pri konsentaj seksrilatoj inter infanoj kaj plenkreskuloj aŭ kreas verkojn sufiĉe ambiguajn por esti interpretitaj de iuj tiusence, estas kaŭzo de skandalo kaj cenzuro.

Dum la sama periodo, la publika moralo koncerne al seksaj aferoj estas negative tuŝita de la enrompo de aidoso kaj sekve malprogresas la atingoj de la seksa revolucio de la 1960aj kaj 1970aj jaroj. En 1988, la germana aktivulo Wolfgang Tomasek skribis: "Mi ne trovas jam amuza la pedofilian emancipadon. La viruso detruis ĉion".

En 1982 oficiale registriĝas en la Komerca Ĉambro de Nederlando la asocio Martijn, kiu iĝos la plej grava kaj daŭra organizaĵo de la pedofilia aktivismo en Eŭropo. Ĝis 1994 ĝi apartenos al la Internacia Asocio de Gejoj kaj Lesbaninoj. Unu el ĝiaj ĉefaj agadmedioj estas la revuo Martijn, kiu en 1986 renomiĝis OK Magazine, pro Ouderen-Kinderen (Plenkreskuloj-Infanoj), kun la volo sin adresi al la pedofiloj ĝenerale, ne nur al la samseksemaj.

En Aŭstralio, en 1983 (aŭ 1980 laŭ aliaj fontoj), oni kreas Australian Paedophile Support Group, kiu malfondiĝas post polica infiltriĝo; ĝiaj membroj regrupiĝas tiam en Boy Lovers and Zucchini Eaters (BLAZE), tuj dissolvita de la policio.

En 1985 oni kreas en Danio la Danan Pedofilian Asocion, kiu apud Martijn kaj PIE estos alia el la plej rimarkindaj organizaĵoj en Eŭropo. Malfermita al pedofiloj, simpatiantoj kaj interesitoj, ĝiaj celoj estas informi la socion pri pedofilio kaj infana sekseco, redukti la antaŭjuĝojn pri la interagadoj plenkreskulo-infano kaj stimuli la debaton pri pedofilio. Ĝiaj aktivaĵoj inkludas reciprokan apogon kaj socian asistadon. La grupo havos ĝis 10 kunvenojn pojare, kelkaj nur por la membroj kaj aliaj malfermitaj al la ĝenerala publiko. La nombro da membroj estos 80 en 1996 kaj 100 en 2004.

En 1985, la germana Verda Partio, gvida de la seksa revolucio, inkluzivas inter la proponoj de ĝia programo la nuligon de la aĝo de konsento kaj asertas, ke "la seksrilatoj kun infanoj estas profitaj por ambaŭ partoj [infanoj kaj plenkreskuloj]". Ĉi tiu sinteno estigis proteston kaj multaj kutimaj voĉdonantoj de la partio transdonis siajn voĉojn al la Socialdemokratian Partion. En la sama jaro, Frits Bernard emeritiĝis de sia laboro kiel psikologo, kiel faka atestanto kaj de siaj funkcioj en internaciaj organizaĵoj.

En la tagoj 5 kaj 6 de julio 1986 okazas en Kopenhago (Danio) internacia renkontiĝo inter la reprezentantoj de la pedofiliaj asocioj usona (NAMBLA), svisa (SAP), aŭstralia, sveda, norvega kaj dana por "establi la bazojn por regula inform-interŝanĝo inter la diversaj grupoj kaj skizi komunan pripenson pri la sekvenda strategio en ilia batalo". Ili serĉas la manieron re-aliĝi al la batalo por la akceptado de pedofilio en la movadoj por seksa liberigo kaj sugestas daŭre batali apud la samseksemuloj, agnoskante fortan malamikecon flanke de la feminisma sektoro. Ĉi tiu renkontiĝo, kiu okazas kiam la movado perdas forton, havas nenian praktikan efikon.

La 5an de februaro 1987 Frits Bernard aperas kiel speciala invitito en la rekta programo de Phil Donahue ĉe NBC The Phil Donahue Show (elsendita pere de 250 televidkanaloj de Usono kaj Kanado) kaj malkaŝe defendis pedofilion, dum unu horo seninterrompe, kun la apogo de 23-jara junulo kiu dum sia infaneco havis seksrilatojn kun plenkreskuloj. Ĉi tiu fakto estas tre grava, ĉar en 1987 la pedofilia aktivismo jam alfrontas socian malamikecon ĉiam pli granda kompare kun la situacio de la 1970aj jaroj.

En Nederlando la ŝanĝoj en la povo komencis preni formon. La nederlanda polico kaj la membroj de la sekurec-agentejoj komencis esti trejnitaj en Usono pri la metodoj de la FBI por sekvi la spurojn de la produktistoj kaj kolektantoj de infana pornografio. En 1989 la nederlanda ministro pri justico, Frits K. Altes, deklaris, ke oni tenis semajnajn kunvenojn pri tiaj temoj kun la brita registaro ekde 1985. Ekde 1984 kaj la Kongreso kaj la Senato de Usono estis kontinuece akuzintaj (pere de la Enketa Permanenta Subkomitato kaj de la Komitato pri Registaraj Aferoj –tiam direktita de la respublikisto William Roth-, kiuj ofte diskonigis tiajn akuzojn pere de la nacia kaj internacia gazetaro) Nederlandon esti "[unu el la] ĉefaj eksportistoj de infanpornografio al Usono ", asertante, ke en Amsterdamo oni publike aŭkciis infanojn por prostituado kaj pornografio, ekstremo kiun oni pruvis "neeltenebla" pere de la fina raporto de la Labor-Grupo pri Infana Pornografio (publikigita en aŭgusto 1986), direktita de la ministro pri justico mem.

En 1989 oni kreas la Grupon P en Italio, dediĉita al la debato kaj pripenso pri la konsentaj rilatoj inter plenkreskuloj kaj neplenaĝuloj. Unu el ĝiaj fondintoj estis Francesco Vallini, redaktisto de la geja revuo Babilonia. Malgraŭ la laŭleĝa karaktero de la asocio, Vallini pasigis tri jarojn en malliberejo akuzita pri kriminala asociado.

Dekadenco kaj izoliĝo (1990-2000)

Sed estas la 1990aj jaroj kiuj signas veran sinten-ŝanĝon en Eŭropo. En 1990, la Suprema Tribunalo de Usono deklaris delikto la posedon de infana pornografio, rimedo imitota poste en aliaj landoj. Ekde tiam, miloj da homoj suspektataj je pedofilio estas arestitaj sub akuzoj pri posedo de infana pornografio en la tuta mondo, precipe ekde la popularigo de la Interreto.

Komence de la jardeko oni kreas en Nederlando International Pedophile and Child Emancipation (Pedofilia kaj Infana Internacia Emancipado, IPCE), organizaĵo kun karaktero precipe informiga kiu stimulas akademian debaton pri la interagadoj plenkreskulo-infano. La grupo tenas ĉiujarajn kunvenojn kaj administras retejon kolektanta gravan dokumentan arkivon pri pedofilio.

En 1993, Dieter Gieseking fondas en Duseldorfo (Germanio) Krumme 13, kiu naskiĝas kiel grupo de subteno kaj memhelpo por pedofiloj. La asocio havigas juran opinion kaj subtenon al malliberigitaj pedofiloj, defendas la socian akcepton de pedofilio, postulas legalizadon de seksrilatoj inter plenkreskuloj kaj infanoj kaj de infana pornografio, kaj el ĝia bulteno, Zeitschrift für die Emanzipation der Pädophilie [Revuo por la emancipado de la pedofiloj], ĝi kuraĝigas pedofilojn "elŝrankiĝi". En 2001 komencas amaskomunikilan kampanjon kontraŭ K13 post la aresto de du el siaj membroj post ol ili publikigis en la retejo de la asocio erotikan rakonton kun pederastia karaktero. En 2002 okazis manifestacio de nov-nazioj kontraŭ K13, kiun alfrontis grupoj de kontraŭmanifestaciantoj, kaj kiu finiĝis kun interveno de la polico. La saman jaron, kontraŭpedofilia asocio adresis al la Bundestag peticion signita de 50.000 homoj, en kiu oni demandis mallegalizon de la pedofiliaj asocioj kaj leĝan persekutadon de la ideoj favoraj al pedofilio. En 2003, K13 oficiale malfondiĝis antaŭ la amaskomunikila kaj socia subpremo, sed Dieter Gieseking decidis teni ĝian retejon mafermita, aktiva ĝis nun. K13 estis ankaŭ kritikita de la germanaj pedofiliaj grupoj Pädo kaj IPCE, kiuj diris, ke ili konfidas nek al ĝia enprezonigita gvidanto nek al la asocio kaj asertis, ke ili estis nocaj por la pedofilia movado.

En 1996 eksplodas en Belgio la afero Dutroux, kiu havas tre negativan influon sur la socia koncepto pri pedofilio. Ĉiuj asocioj de tiu lando ligitaj iamaniere kun la afero, kiel Dokumentatiedienst Pedofilie, Studiegroep Pedofilie aŭ Stiekum, estas fermitaj aŭ restas kaŝe. La amaskomunikiloj fokusigas ĉiam pli sian atenton sur la aferoj pri seksa misuzo, kiujn ili komencas rilatigi sisteme al pedofilio, kaj prevento iĝas leĝa prioritato, pli ol socia. Ĉio tio provokas, ke pedofilio aperas antaŭ la publikan opinion simple kiel sinonimo pri seksa misuzo de neplenaĝuloj. En Nederlando, la relativa toleremo kiu povis esti al pedofilio ekmalaperas.

En la mezo de la 1990aj jaroj, la popularigo de interreto havigas al la pedofilia aktivismo novajn esprimkanalojn por disvastigi ĝian idearon kaj oferas al la pedofiloj la eblecon eliri el izoliĝo pere de rekta kontakto. En 1995 oni kreas BoyChat, la unua retkomunumo por samseksemaj pedofiloj, kiu kondukas al kreo en 1997 de la grupo Free Spirits, kiu naskiĝas kun la celo havigi retajn sekurajn resursojn en pluraj lingvoj. De post 1998, aliseksemaj pedofiloj kreas similajn resursojn. Ekde tiam oni disvolviĝis multajn retkomunumojn sekvante la saman modelon.

Edward Brongersma, kiu estis la celo de persekutado flanke de siaj najbaroj kaj de agresoj en la publika vojo pro lia aktivismo, afliktita pro profunda depresio decidas memmortigi sin en 1998 per eŭtanazio, por kiu li batalis dum siaj lastaj jaroj. Post sia morto, siaj personaj arĥivoj kaj sia biblioteko estis transdonitaj al la Internacia Instituto pri Socia Historio de Amsterdamo. Parto de sia kolekto de bildoj estis konfiskita de la polico, kiu konsideris ĝin infana pornografio.

En 1998, la psikologoj Bruce Rind, Philip Tromovitch kaj Robert Bauserman publikigas, en la Psychological Bulletin de la Usona Asocio pri Psikiatrio, A meta-analytic examination of assumed properties of childsexual abuse using college samples. Iom poste, en 1999, la NAMBLA publikigis en sia retejo resumon de la studo, kun la titolo "The Good news About Man/Boy Love" [Bona novaĵo pri la amo viro-infano]. en kiu ĝi ĝojis pro tio ke, ĝi "demonstras, ke le nuna batalo kontraŭ knabamantoj havas nenian sciencian bazon". La laboro de Rind, Tromovitch kaj Bauserman estis la celo de granda polemiko en Usono, kiu komencis per la kritikoj de kelkaj socialaj konservativuloj kaj religiaj fundamentalistoj, kaj ankaŭ de kelkaj psikiatroj kaj psikoterapiistoj. La Usona Kongreso montris sin zorgo-plena pri la konsekvencoj kiujn povas havi la publikigon de la rezultoj de la studo sur la oficialaj paradigmoj koncerne al pedofilio, kaj la 12-an de julio 1999 ĝi denuncis kaj kondamnis ĝin preskaŭ unanime. Kondamno de scienca studo de parto de la kongreso estis en tiu momento senprecedenca fakto.

Ekskludo el la aktivismo de seksaj minoritatoj

Pluraj organizaĵoj de la pedofilia aktivismo apartenis al la Internacia Asocio de Lesbaninoj kaj Gejoj (IAGL) ekde ĝia komenco. Nu dum la 1980-aj kaj 1990-aj jaroj estis kutime trovi ilin en publikaj manifestacioj favore al la GLAT-movado aŭ en marŝoj de la Geja Fiero. Laŭ deklaracio de NAMBLA de 1994 ĉi tiu asocio kontribuis al la redaktado de la konstitucio de IAGL.

En 1993 IAGL ricevas konsultigan statuson kiel NRO en la Sociala kaj Ekonomika Konsilo de Unuiĝintaj Nacioj. Ekde tiam diversaj organizaĵoj plejparte religiaj manifestas publike ĝian malaprobon. La delegitoj de Usono kaj Britio asertis, ke ili ne sciis pri la partopreno de asocioj de la pedofilia aktivismo en IAGL kiam ili voĉdonis. La misio de Usono en UN sendis leteron por postuli, ke NAMBLA, Martijn kaj la germana grupo Project Truth estu elpelitaj de la organizaĵo. En novembro 1993 la plenum-komitato de IAGL petis al tiuj grupoj la propra-volan rezignon. Ne nur rezignis neniu inter ili, sed NAMBLA publikigis la saman monaton gazetaran komunikon en kiu ĝi refirmigis ĝian karakteron de membro de IAGL.

En januaro 1994 la Usona Senato aprobis dekalkulon de 119 milionoj da dolaroj el la kontribuoj de Usono al UN "ĝis la prezidanto atestos, ke neniu agentejo de UN donas nenian statuson, akrediton aŭ oficialan agnoskon al neniu organizaĵo kiu stimulas, pardonas aŭ favoras legalizadon de pedofilio, alivorte de infana seksa misuzo". En la 6-a Tutmona Konferenco de IAGL, okazinta en Nov-Jorko en junio 1994, oni voĉdonis elpelon de NAMBLA kaj de la du ceteraj grupoj per 214 favoraj balotoj kaj 30 kontraŭaj kaj aprobis rezolucion por toleri en la estonteco nenian pedofilian grupon aŭ asocion. Fine de la 1990-aj jaroj la seksa revolucio liberiĝis de ĝia pedofilia pasinteco.

Pedofilia movado hodiaŭ (2001–nun)

Logotipo de NAMBLA, la plej grava pedofilia asocio.

Pro la sociala kaj leĝa nuna kunteksto, tre malmultaj homoj kuraĝas publike esprimi sian apogon al la pedofilia movado. La defendo de pedofilio restas ekskludata el la publika debato kaj la malmultaj aktivistoj kiuj malkaŝe laboras favore al ĝi estas anglalingvaj kaj nederlandaj, kiel Tom O'Carroll, Frans Gieles kaj Ad van den Berg. Krom la organizita aktivismo, de tempo al tempo aperas en interreto kelkaj personaj iniciatoj kiuj sekvas ĝiajn postulatojn.

En 2001, la Supera Tribunalo de Kanado adoptis ĵuran rezolucion kiu ratifikis la dispoziciojn de la kriminala kodo pri posedo de infana pornografio kiel valida limigo de la rajto al parollibereco. La decidon oni prenis post apelacio pri kontraŭkonstitucieco prezentita de John R. Sharpe, pedofilo arestita pro posedo de infana pornografio kiu argumentis antaŭ la tribunaloj, ke la kanadaj leĝoj pri infana pornografio malobservas la rajton al parol- kaj pens- libereco.

En 2003 oni kreas en Marilando (Usono) B4U-ACT, neprofitcela organizaĵo kun sidejo en Marilando, formita de diversaj volontaj akredititaj profesiuloj pri mensa sano, iuj el ili memdifinitaj kiel pedofiloj, kies celo estas psikologie kaj emocie helpi la homojn sekse altiritaj al infanoj kaj kontraŭstari la sociajn antaŭjuĝojn kaj stigmatiĝon rilate al pedofilio. Inter ĝiaj aktivaĵoj, B4U-ACT donas konferencojn por eduki la profesiulojn pri mensa sano rilate al la alproksimiĝoj taŭgaj al pedofiloj kaj organizas seminariojn, unikaj en sia speco, en kiuj homoj sekse kaj emocie altiritaj al infanoj dialogas kaj debatas sur sama nivelo, respekto kaj kompreno kun psikiatroj kaj aliaj specialistoj.

Lindsay Ashford, usona civitano loĝanta en Eŭropo, atestis pri sia pedofilio en 2004 pere de raportaĵo publikigita en la ĵurnalo The Express-Times de Nov-Ĵersejo. Pli poste li donis intervjuon kun nekovrita vizaĵo por la televidprogramo de BBC 2 Am I Normal?, en kiu li denuncis, ke la termino pedofilio estis deformita de la amaskomunikiloj ĝis perdi sian originan sencon pri amo al infanoj. Dum kelkaj jaroj li administris la retlokon Puellula, precipe dediĉita al denunco de aferoj pri malaperintaj neplenaĝuloj. En 2005 kelkaj amaskomunikiloj elĉenigis polemikon pri la loko, fokusigita en la fakto, ke ĝi montris fotografiojn de la neplenaĝuloj. En 2006 Ashford kreis personan blogon en kiu ĝi sin montris favore al Barack Obama por la usona elektado de 2007 kaj li estis objekto de nova polemiko pro la fakto esti publikiginta fotografiojn de la filinoj de la kandidato, eĉ ricevinte leĝan minacon de la advokatoj de Obama por ke li retiru la bildojn.

En 2004 DPA decidas malfondiĝi kaj fermi ĝian retlokon dum la disvolvo de enketo iniciatinta de la Dana Ĝeneraja Prokurorejo pri la aktivaĵoj de la asocio kaj antaŭ la fortaj atakoj de kelkaj ĵurnalistoj. Dividiĝinta grupo de membroj nekonformaj kun la decido, nomita DPA Grupo 04, decidas tiam remalfermi la retlokon de la asocio. En komunikaĵo publikiginta en la sama loko la grupo klarigis, ke ĝiaj membroj rifuzis "esti dominataj de la maljusta premo de antidemokratiaj ĵurnalistoj, politikistoj kaj grupoj ne malpli fanatikaj de Danio kaj eksterlando", esprimis la volon "povi uzi la konstitucian parolliberecon, kiu apartenas al ĉiuj civitanoj (...) kaj politike labori cele al tio" kaj asertis, ke la malfondiĝo de la asocio kaj de ĝia retloko egalis al cedi al terorismo. En ĝia komunikaĵo la grupo akuzis kelkajn grupojn esti uzintaj aŭ menacintaj uzi kontraŭleĝajn rimedojn kontraŭ DPA, kaj ĝi citis la asocion Stop Pædofili Nu, kiu minacis ŝteli kaj publikigi la liston de membroj de la organizaĵo. En decembro 2005 DPA estis kvitigita far la Enketa Komitato de la Dana Ministrejo pri Justico, kiu juĝis, ke la asocio estis laŭleĝa pro parollibereco.

En 2006, tri pedofiliaj aktivistoj, inter ili Ad van den Berg, prezidanto de Martijn, fondis en Nederlando la Partio por Karitato, Libereco kaj Diverseco (PNVD). Siaj proponoj inkludis la progresivan redukton de la aĝo de konsento kaj la legalizon de la posedo de infana pornografio. Ekde sia kreo, PNVD estis fokuso de monda polemiko. Ĝi estis atakita de kristanaj asocioj, de la konservativa partio kaj de granda parto de la publika opinio. Ĝi ne povis partopreni en la elektado de 2006 ĉar ĝi ne sukcedis kolekti la minimuman nombron da signaturoj postulita de la nederlanda prielekta leĝo por povi prezenti kandidatojn . Fine ĝi malfondiĝis en 2010. En 2011 Ad van den Berg estis arestita kaj enprizonigita pro posedo de infana pornografio. Pli poste li iniciatis malsatstrikon kaj rifuzis sian sian kuracadon de insulino kiel montro de protesto pro la diskriminacio de la pedofiloj. Nuntempe, la Komunista Partio de Britio (PCC) estas la sola politika partio, kiu defendas en Eŭropo la abolon de la aĝo de konsento.

Inter 2006 kaj 2010 la svedo Karl Andersson eldonis Destroyer, geja revuo ofciale presita kaj publikigita en Ĉeĥio kaj internacie distribuita per ĝia retloko. Kontraŭe al la plimulto de gejaj revuoj, Destroyer eksluzive fokusiĝis sur la infanoj kaj adoleskantoj. Kun dezajno simila al tiu de revuoj kiel Playboy, ĝi enhavis fotografaĵojn, eseojn, intervjuojn, recenzojn, raportaĵojn, artikolojn pri kulturo kaj novelojn. Ĝi estis tre kritikata de la amaskomunikiloj kaj de kontraŭpedofilaj sektoroj pro supoze "seksecigi" la infanojn, sed Andersson tuj leviĝis por defendi sian publikigaĵon kaj donis intervjuojn por argumenti kontraŭ ĝiajn misfamigantojn.

En 2011, dum unu sesio en la Kanada Parlamento pri leĝo-projekto destinita al severigi la punojn kontraŭ la pedofilojn, fokusigita sur la reglamento pri minimuma enprizonigo kaj sur la respondo de ĉi tiuj al la medicina kuracado, la specialistoj pri psikologio Vernon Quinsey kaj Hubert Van Gijseghem, cititaj kiel atestantoj, defendis, ke pedofilio estas seksa orientiĝo komparebla kun samseksemo kaj aliseksemo kaj neis la eblecon ŝanĝi ĝin pere de kuracadoj aŭ terapioj.

En 2012, la tribunalo de Assen (Nederlando) malpermesis la asocion Martijn. Kvankam ĝi ĉiam restis en la valida leĝo, la prokurorejo argumentis, ke "[la] agado kaj ideoj de la asocio estas kontraŭaj al la publika ordono kaj la moralo". La asocio tuj malfondiĝis kaj ĝia retloko estis malfermita. La 2-an de aprilo 2013 la malpermeson estis tamen nuligita de la tribunalo de Leeuwarden, post ol la asocio prezentis apelacion. La tribunalo fundamentis sian decidon sur la rajto al libereco de asociado kaj sur la fakto, ke la agado de Martijn ne povas esti konsiderita kiel kontraŭleĝa.

International Pedophile and Child Emancipation (IPCE) kolektas en sia retejo multajn dokumentojn pri pedofilio. En Germanio, Dieter Gieseking, eksa gvidanto de Krumme 13, tenas aktiva la retejon de la asocio, K13-Online, regule ĝisdatigita. En Usono, NAMBLA tenas aktiva sian retejon kaj periode publikigas la NAMBLA Bulletin.

Internacia Tago de Knabamo

Ekde 1998 samseksemaj pedofiloj celebras la Internacian Tagon de Knabamo, simbola kunvoko naskita pere de interreto por instigi al la socia akcepto de pedofilio kaj de intergeneraciaj rilatoj. En tiu tago, pedofiloj de la tuta mondo publike kaj diskrete ekbruligas bluan kandelon, kiu iĝis la simbolo de la kunvoko. La fiksita dato estas la unua sabato post la somera solstico. Konsiderante la du hemisferojn, la celebrado okazas du fojojn jare. Aliseksemaj pedofiloj kreis poste la Tagon de Alico. La dato de la kunvoko estas la 25-a de aprilo, tago en kiu Lewis Carroll konatiĝis en 1856 kun Alice Liddell, la knabino kiu inspiris al li sian faman romanon Alico en Mirlando. Ĝis nun la organizantoj de tiuj eventoj neniam oficiale celebris fizikan kunvokon.

Simbologio

Papiliforma simbolo figuranta pedofilion.

Ekzistas simbologio propra al la movado uzata de la diversaj pedofiliaj organizaĵoj en ĝiaj publikigaĵoj kaj retejoj:

• Blua spiralforma triangulo, aŭ BLogo, simbolanta infanon (malgranda triangulo) ĉirkaŭita de pli aĝa viro (granda triangulo). Ĝi estis dezajnita de pedofilo kun pseŭdonimo Kalos en 1997.
• Simila emblemo, koro ene de koro, aŭ GLogo, estis poste elvolvita de iuj aliseksemaj pedofiloj por simboli "amoran ligilon" inter plenkreskuloj kaj infaninoj.
• Tria emblemo papiliforma simbolas pedofilion en ĝenerala maniero. Ĝi estas formita de kvar koroj: unu granda kaj blua por la viro, unu granda kaj roza por la virino, unu malgranda kaj blua por la infano kaj unu malgranda kaj roza por la infanino.

Ĉi tiuj simboloj estis ankaŭ uzataj por fari diversajn ornamaĵojn, ekzemple ringojn kaj pend-juvelojn.

Vidu ankaŭ

• Aĝo-diferenco en seksrilatoj
• Bill Andriette
• David Thorstad
• Listo de organizaĵoj de la pedofilia aktivismo
• Pedofilia gazetaro
• Pedofilofobio

Bibliografio

Eseo

• Bernard, Frits. Pädophilie ohne Grenzen. Frankfurto: Foerster, 1997.
• Courouve, Claude. Vocabulaire de l'homosexualité masculine. Parizo: 1985, kapvorto "Pédophile/Pédophilie".
• Boulin, Bertrand. La charte des enfants. Parizo: Stock 2, 1977.
• Duvert, Tony. Le bon sexe illustré. Parizo: Minuit, 1974.
• Duvert, Tony. L'enfant au masculin. Parizo: Minuit, 1980.
• Espada, Arcadi. Raval: Del amor a los niños. Barcelono: Anagrama: 2002.
• Guillebaud, Jean-Claude. La tyrannie du plaisir. Parizo: Seuil, 1988.
• Hohmann, Joachim. Pädophilie heute. Frankfurto: Foerster, 1982.
• Leopardi, Angelo (eldonita de); kun artikoloj kaj kontribuoj de Edward Brongersma, Volker Beck, Bruno Bendig, Peter Mangold, Volkmar Sigusch, A. Siegel, W. Vogel kaj Frits Bernard. Der pädosexuelle Komplex. Frankfurto: Foerster, 1988.
• Levine, Judith. Harmful to Minors: The Perils of Protecting Children From Sex. Minnesota: University of Minnesota Press, 2002.
• Matzneff, Gabriel. Les moins de seize ans. Parizo: Juillard, 1974.
• Matzneff, Gabriel. Les passions schismatiques. Parizo: Stock 2, 1977.
• PSVG. Pedophilia. [s. n.]: IPCE, 1981.
• Pinard-Legry, Jean-Luc; Lapouge. Benoît. L'enfant et le pédéraste. Parizo: Seuil, 1980.
• Raffy, Alex. La pédofilie, de l'infantilisme des grandes personnes. Bruselo: De Boeck Université, 2004.
• Rochefort, Christiane. Les enfants d'abord. Parizo: Grasset, 1976.
• Santiago, Pablo. Alicia en el lado oscuro. Madrido: Imagine, 2004, pp. 387-391.
• Schérer, René. Émile perverti. Parizo: Laffont, 1974.
• Schérer, René; Lapassade, Georges. Le corps interdit. Parizo: ESF, 1976.
• Schérer, René. Une érotique puérile. Parizo: Galilée, 1978.
• Schérer, René. L'emprise des enfants entre nous. Parizo: Hachette, 1979, pp. 69-82.

Kolektivaj kaj revuoj:

• "Co-ire: album systématique de l’enfance". Recherches, n-ro 22 (1977).
• Le fou parle, n-ro 7 (julio-aŭgusto 1978).
• "Fous d'enfance". Recherches, n-ro 37 (1979).

Artikoloj

Articulos relationate directemente con le activismo pedophile o con su historia:

• Ambroise-Rendu, Anne-Claude. "Le pédophile, le juge et le journaliste". L'Histoire, n-ro 296 (marto 2005), pp. 62-67.
• Ambroise-Rendu, Anne-Claude. "Un siècle de pédophilie dans la presse (1880-2000)". Le Temps des médias, n-ro 1, 2003.
• Benkimoun, Paul; Blanchard, Sandrine. "Que reste-t-il de la révolution sexuelle de Mai 68?". Le Monde, 1-3-2001.
• Bernard, Frits. "The Dutch Paedophile Emancipation Movement". Paidika: The Journal of Paedophilia, Vol. 1, n-ro 2, aŭtuno 1987, pp. 35-45.
• Camilla. "Féminisme et Pédophilie". L'Espoir, CRIES, n-ro 17 (marto-aprilo 1985).
• De Bode, Chris. "Sur la ligne jeune". Libération, 8-7-2006.
• Brongersma, Edward. "Le mouvement pédophile chez nos voisins du Nord". L'Espoir, n-ro 6 (junio-julio 1983).
• Brongersma, Edward. "Au Pays de la Tolérance". L'Espoir, n-ro 15 (septembro-decembro 1984).
• Chalandon, Sorj. "«Libé» en écho d'un vertige commun". Libération, 23-2-2001.
• Choub. "La petite différence et sa grande conséquence". L'Étincelle, LCR, n-ro 114 (februaro 1981).
• Droit, Roger-Pol. "De la subversion par la sexualité à la reconnaissance des droits de l'enfant". 'Le Monde, 1-3-2001.
• Duraz, Serge. "Le Mouvement pédophile à l'étranger". Le Petit Gredin, GRED, 1981.
• Flanagan, Russ. "'I'm tired of being forced into the shadows by society'". The Express-Time, 22-2-2004.
• Fraisse, Geneviève. "L'histoire continue". L'Humanité, 24-2-2001.
• FRED. "Un texte du FRED". Homosexualité et Pédophilie, Comités communistes pour l'autogestion, 1978, pp. 25-34.
• Gilbert. "Quelqu'un qui est un enfant". Le Petit Gredin, GRED, n-ro 0, 1981.
• Gilesse, Adrien. "L'enfance des mots". Gai Pied Hebdo, GRED, n-ro 502, 9-1-1992.
• Guillebaud, Jean-Claude. "Droit d'inventaire: trois remarques". L'Humanité, 24-2-2001.
• Marteau, Stéphanie. "Horreur politique: un parti pédophile". Le Figaro Magazine, 24-6-2006.
• Matzneff, Gabriel. "L'amour est-il un crime?". Le Monde, 7-8 novembro 1976.
• Michaël, François. "Une enquête sur la presse pédophile". Gai Pied Hebdo, n-ro 230/231 kaj 232 (aŭgusto 1986).
• Schuijer, Jan. "Tolerance at arm's length: The Dutch experience". Journal of Homosexuality, Vol. 2 (aŭgusto 1990).
• Onell, Soto. "FBI targets pedophilia advocates". San Diego Union-Tribune, 18-2-2005.
• Stroobants, Jean-Pierre. "Remous autour de la création d'un parti pro-pédophilie". Le Monde, 3-6-2006.
  • Tony Duvert intervjuita de Guy Hocquenghem kaj Marc Violine: "Non à l'enfant poupée", Libération, 10-5-1979.
  • Françoise Van De Moortel: "Les réseaŭ pédo-criminels avant l'affaire Dutroŭ". Konferenco "L'organisation pédo-criminelle" (21-10-2000).

Aliaj artikoloj uzataj kiel referenco:

• Dallam, S. J. "Science or Propaganda? An examination of Rind, Tromovitch & Bauserman (1998)". Journal of Child Sexual Abuse, 2002.
• De Young, Mary. "The indignant page: techniques of neutralization in the publications of pedophile organizations". Child Abuse & Neglect, Vol. 4, n-ro 12 (1988), pp. 583-591.
• Sandfort, Theo. "Boys on their contacts with men: A study of sexually expressed friendships". Global Academic Publishers, 1987.
• Sandfort, Theo. "Boy Relationships: Different Concepts for a Diversity of Phenomena". Journal of Homosexuality, Vol. 20, 1990.

Oficialaj dokumentoj

• Organised Criminal Paedophile Activity. Parliamentary Joint Committee on the National Crime, Parlamento australiano, novembro 1995.
• Rind, B.; Tromovitch, P.; Bauserman, R. (1998). "A Meta-Analytic Examination of Assumed Properties of Child Sexual Abuse Using College Samples" (angle). Biblioteko IPCE.

Retaj rimedoj

• "Quelques pétitions ou lettres ouvertes". Dignation.
• "Mais qui a vraiment besoin de Libération?". Bureau Audiovisual Francophone, 25-12-2005.
• Gauche: L’imMonde relativisme ou quand la protection de l’enfance était “fasciste”. Bureau Audiovisual Francophone, 18-1-2006.

Aŭdiovidaj dokumentoj

• Intervjuo kun Lindsay Ashford ĉe BBC. Parto 1 el 5. (angle)
• Intervjuo kun Ad van den Berg, fondinto de PNVD kaj prezidinto de Martijn, ĉe la nederlanda televido. (nederlande)
• Intervjuo kun la membroj de PNVD ĉe la nederlanda televido. (nederlande)
• Intervjuo kun Dieter Gieseking, Michael Welslau kaj d-ro Kurt Seikowski, ĉe MDR Info. K13-Online (germane)
• Chicken Hawk: Men Who Love Boys (1994). Dokumenta filmo pri NAMBLA. (angle)

Eksteraj ligiloj

• North American Man/Boy Love Association (angle). Oficiala retloko.
• International Pedophile and Child Emancipation (anglese, france, germane kaj hispane). Oficiala retloko kun ampleksa datenbazo pri sciencaj tekstoj kaj eseoj.
• Danish Pedophile Association (angle, dane, france, itale kaj nederlande). Eksa oficiala retloko de DPA.
• Partio por Karitato, Libereco kaj Diverseco (angle kaj nederlande). Eksa oficiala retloko de PNVD.
• K13-Online (germane). Retloko administrita de Dieter Gieseking.
• B4U-ACT (angle). Oficiala retloko.
• Pri knabinoj, amo kaj tiel plu... Persona retpaĝo en Esperanto defende de pedofilio.