Pedofilia movado

El Vikipedio, la libera enciklopedio
(Alidirektita el Pedofilia aktivismo)
Saltu al: navigado, serĉo

La pedofilia movado estas socipolitika movado, kiu defendas socian kaj institucian aprobon de pedofilio kaj de tio, kion la pedofiliaj aktivuloj difinas kiel konsentaj seksrilatoj inter plenkreskuloj kaj neplenkreskuloj, strebanta atingi cele al tio sociajn kaj jurajn ŝanĝojn kiel la nuligon aŭ reformon de la aĝo de konsento, la agnoskon de pedofilio kiel specifan seksan orientiĝon kaj ties forigon kiel parafilion el la oficialaj listoj de malsanoj kaj mensaj perturboj[1][2].

Fokusita sur senmitiga akademia debato, la movado naskiĝis en Nederlando dum la jardeko de la 1950aj jaroj per la aktivado de la psikologo Frits Bernard kaj de la senatano kaj juristo Edward Brongersma. Ĝi baldaŭ rezultigis kreon de multaj asocioj defende de pedofilio en multaj landoj. En la 1970aj jaroj, en la kunteksto de la 'seksa revolucio', la movado spertis dumtempan antaŭeniron al ties celoj en okcidenta Eŭropo, ĉefe en Nederlando, sed ĝi komencis retroiri de post la 1980aj jaroj.

La publika opinio montradis fortan malaprobon al la pedofilia movado kaj ties socia kaj politika disvolviĝo restis tre limigita. Nuntempe, plej multaj naciaj registaroj aliĝas al la protokoloj de Unuiĝintaj Nacioj por difini la leĝojn pri aĝo de konsento[3], kvankam tiuj ĉi varias laŭ landoj. Siaflanke, la instituciigita medicina komunumo rigardas pedofilion oficiale kiel mensan aŭ kondutan perturbon kaj larĝe malkonsentas kun la asertoj de la pedofiliaj aktivuloj pri la eblo de seksaj rilatoj nemalutilaj inter plenkreskuloj kaj neplenkreskuloj[2][4].

Difino de pedofilio[redakti | redakti fonton]

Objektiva difino de pedofilio estas fundamenta por la studado kaj komprenado de la postuloj de la pedofiliaj aktivuloj tial, ke la koncepto povas varii laŭ landoj, lingvoj kaj socijuraj kriterioj[5].

Etimologie, la termino pedofilio estas komponita de la grekaj vortoj παις, «infano», genitive παιδος, «de infano», kaj φιλία, «amo»[6]. Ĝia etimologia signifo estas do «amo al infanoj». Tamen, laŭ ĝia nuntempa uzado, la vorto ne venas rekte de la greka, sed estis enkondukita en la medicinan vortprovizon fare de la viena psikiatro Richard von Krafft-Ebing per sia verko Psychopathia Sexualis, aperinta en 1886, por difini la primaran seksinklinon al antaŭadoleskantaj aŭ fruadoleskantaj individuoj[7].

La oficiala medicina difino estas tiu de la Internacia Klasifiko de Perturboj de la Monda Organizaĵo pri Sano[8], kaj ankaŭ tiu de la diversaj psikiatriaj asocioj, ĉefe la Usona Asocio pri Psikiatrio[9]. Tiuj organizaĵoj difinas pedofilion kiel primaran seksinklinon al antaŭadoleskaj aŭ fruadoleskaj infanoj kaj rigardas ĝin kiel mensan kaj kondutan perturbon[8].

Siaflanke, pedofiliaj aktivuloj difinas pedofilion kiel sekspreferon al infanoj kaj, en vasta senco, al adoleskantoj, bazitan sur selektema amo al ĉi tiuj, kaj ili rigardas ĝin kiel specifan seksan orientiĝon, kompareblan kun kiu ajn alia[10]. Por eviti la infamiadon kaŭzitan de terminoj kiaj pedofilo kaj pederasto, kelkaj defendantoj de la normaligo de pedofilio stimulas la uzon de aliaj, kiaj knabamanto kaj knabinamanto, kaj la komunan infanamanto[2][11]. Oni uzas ankaŭ aliajn nomojn, kiaj pedoseksemulo kaj efeboseksemulo[12].

Ĉefaj tezoj kaj postuloj[redakti | redakti fonton]

Kvankam ene de la movado estas reprezentataj multaj opinioj, foje diverĝaj, plej multaj aktivuloj konsentas kun jenaj celoj[2]:

  • transformo de la socia koncepto pri pedofilio.
  • distingo inter seksa misuzo kaj konsentaj rilatoj.
  • agnosko de seksa libereco por infanoj kaj adoleskantoj.
  • agnosko de pedofilio kiel seksan orientiĝon.
  • elklasigo de pedofilio kiel parafilion el la oficialaj listoj de malsanoj kaj mensaj perturboj.
  • nuligo aŭ reformo de la aĝo de konsento.
  • stimulado de la objektiva esplorado pri pedofilio.
  • esprim- kaj inform-libereco.

Pedofiliaj aktivuloj subtenas, ke ĉiu knabo aŭ knabino havas malsaman gradon de matureco laŭ sia kulturo aŭ naskiĝloko, kaj ili asertas ke surbaze de ĉi tio kaj de iliaj deziroj ili ja povas havi individue la kapablon rifuzi aŭ konsenti seksrilatojn kun plenkreskuloj[2][13]. Tiuj ĉi, laŭ ili subtenas, ne estus en si malutilaj se ili estas konsentaj kaj okazas en adekvataj kondiĉoj[14][15].

Surbaze de tiuj tezoj, pedofiliaj aktivuloj diskutas la validecon de la leĝoj pri aĝo de konsento kaj defendas tion, kion ili rigardas kiel naturan rajton de la infanoj kaj adoleskantoj esplori kaj disvolvi sian seksecon kaj elekti libere kun kiu ili volas dividi ĝin, ĉu inter ili, ĉu kadre de intergeneraciaj rilatoj kun plenkreskuloj[16]. Do, la pedofilia aktivismo prezentiĝas ne nur kiel seksa liberiga movado por pedofiloj, sed ankaŭ por neplenkreskuloj[noto 1][17].

Koncerne la naturon de pedofilio, pedofiliaj aktivuloj subtenas, ke temas pri natura kaj specifa seksa orientiĝo, komparebla kun kiu ajn alia, pro tio ili postulas ĝian elklasigon kiel mensan perturbon el la oficialaj listoj de malsanoj kaj mensaj perturboj de oficialaj institucioj kiaj la Monda Organizaĵo pri Sano kaj la Usona Asocio pri Psikiatrio, argumentante ke iaj specoj de seksa orientiĝo, kia samseksemo, ankaŭ estis antaŭe rigardataj kaj pli poste elklasigitaj kiel mensajn perturbojn fare de la samaj institucioj[18].

Kelkaj aktivuloj montriĝas ankaŭ favoraj al laŭleĝigo de infana pornografio. Tiuj aktivuloj opinias cenzuro la malpermeson posedi infanan pornografion kaj denuncas ties persekutadon kiel juran misuzon[noto 2][19][20].

Distingo inter seksa misuzo kaj konsentaj rilatoj[redakti | redakti fonton]

La distingo inter infana seksa misuzo kaj konsentaj rilatoj farata de la pedofiliaj aktivuloj estas ŝlosila aspekto por la komprenado de iliaj postuloj[21]. Kvankam la interpreto de la konceptoj pri infana seksa misuzo kaj konsentaj rilatoj signife varias laŭ socijuraj kriterioj[noto 3], la pedofiliaj aktivuloj oficiale malaprobas kaj kondamnas surbaze de siaj propraj kriterioj la infanan seksan misuzon, komprenata kiel uzo de forto por altrudi nedeziritajn rilatojn, kaj ili defendas nur tion, kion ili difinas kiel konsentajn rilatojn (ofte sen starigi aĝolimon), sen trudadoj kaj en kadro de egaleco, harmonio kaj reciproka respekto al sentoj[noto 4][22]. Sur tiu ĉi esenca distingo de konceptoj baziĝas ĉiuj postuloj de la pedofilia aktivismo.

La Dana Pedofilia Asocio (DPA), unu el la plej rimarkindaj asocioj de la pedofilia movado, fondita en Danio en 1984, sintezis en 11 punktojn la distingon inter infana seksa misuzo kaj konsentaj rilatoj defendata de la pedofiliaj aktivuloj[23]:

Infana seksa misuzo Pedofilio, eventuale kun seksa kontakto
  1. Perforto, minacoj, trompo, ĉantaĝo (emocia) kaj misuzo.
  2. La infano sentas, ke ne eblas retiriĝi de la seksumado. La infano volas, ke la seksumago finiĝu, sed la plenkreskulo malebligas tion. Misuzo de povo kaj aliaj timigoj ebligas konstantan misuzon.
  3. La seksdeziro de la plenkreskulo estas la sola kriterio. Oni ne prenas en konsideron la bezonojn de la infano, ankaŭ la seksajn. La infano restas pasiva seksobjekto.
  4. Devo de sekreteco. Ekspluatado de la hontosentoj de la infano. Se oni malkovras la seksumadon la infano spertas kulposentojn, eĉ se ĝi ne deziris ĝin.
  5. Prema atmosfero. Neniu sento de sekureco nek de intimeco.
  6. La rilato ne estas egaleca. Subpremado, misuzo de aŭtoritato kaj manipulado.
  7. La plenkreskulo ne interesiĝas pri la infano kiel persono, sed nur kiel sporada seksobjekto
  8. Malmultaj komunaj interesoj. La infano izoliĝas de la aliaj, ankaŭ de ĝiaj samaĝaj kamaradoj. La plenkreskulo volas posedi la infanon.
  9. Neniu malferma komunikado. Ĉia emocia esprimo estas cenzurata.
  10. En la ĉiutaga vivo de la infano, amo kaj prizorgo estas nesufiĉaj. Tiakaze ekzistas risko de fiksado kun la plenkreska sekseco.
  11. La infano sentas timon kaj malinklinon. Evidentas, ke la infano serĉas helpon.
  1. Spontaneco kaj amikeco kune ĝuataj.
  2. La infano povas retiriĝi de la rilato en iu ajn momento, laŭ ĝia deziro. La plenkreskulo respektas la volon de la infano kaj ne kulpigas ĝin pro ties decido.
  3. Interagado laŭ persona kaj (eventuale) seksa skalo. La seksagado, se ekzisti, estas adaptata al la psikoseksa nivelo de la infano. La plenkreskulo partoprenas la seksecon de la infano.
  4. Oni provas atingi plejeble grandan apertecon, konsiderante la moralon kaj medion. La bonstaton de ambaŭ partoj oni esprimas parole kaj ne parole dum la rilato.
  5. Oni klopodas krei atmosferon, kiu havigas plejeble grandan senton de sekureco.
  6. La celo estas krei egalecan rilaton. Okaze de daŭra rilato, ĝi turniĝas en amikecon.
  7. La plenkreskulo montras intereson pri la mondo de la infano. Estas komunaj interesoj, eĉ okaze de ununura renkonto.
  8. Estas loko por la juneca kulturo kaj por la kontakto kun la aliaj. La interesoj estas dividataj.
  9. Estas loko por esprimo de sentoj. La povo estas ekvilibra. La infano kaj la plenkreskulo dividas la povon.
  10. La plenkreskulo havas veran intereson pri la sentoj (ankaŭ seksaj) de la infano. Li deziras meti sin sur la sama nivelo de la infano. Amikeco estas valora komplemento de aliaj aspektoj de la vivo de la infano.
  11. La domina sento ĉe la infano estas ĝojo, kvankam foje ĝi povas senti sin nesekura pro la moralo de la socio. Malgraŭ tio, ĝi klopodas esprimi pozitivajn sentojn en ĝia ĉirkaŭantaro.

DPA ankaŭ atentigas, ke oni devas «antaŭsupozi la ekziston de vasta 'griza zono' inter la du kontraŭaj situacioj priskribitaj» en tiuj ĉi 11 punktoj.

En 1998, la psikologo Frans Gieles, de la Nederlanda Societo por Seksa Reformo (NSVH), proponis kvar bazajn etikajn regulojn sekvendajn en ĉiu rilato plenkreskulo-infano[24]:

  • Konsento kaj de la infano kaj de la plenkreskulo.
  • Aperteco al la gepatroj de la infano.
  • Libereco por la infano retiriĝi de la rilato en iu ajn momento.
  • Harmonio kun la disvolviĝo de la infano.

Aliparte, multaj pedofiloj asertas, ke la seksumado ne estas la ĉefa ekzistopravo de siaj rilatoj kun infanoj. Edward Brongersma, en sia studo "Boy-Lovers and Their Influence on Boys" ("Knabamantoj kaj sia influo sur knabojn"), en kiu li prezentas la rezultojn de esploroj faritaj kun plenkreskuloj, kiuj havis seksrilatojn kun infanoj, asertas: «Ene de rilato, seksumado estas ofte duagrada elemento, kvankam ja povas esti grava por instruado kaj seksa edukado» (li citas studojn de Hass, 1979; Righton, 1981; Berkel, 1978; Ingram, 1977; Pieterse, 1982; kaj Sandfort, 1982)[25].

Kritikantoj kaj misfamigantoj de la pedofilia aktivismo neas, bazante sin sur la opinioj de la oficiala psikiatrio, la eblon ke infanoj, eĉ adoleskantoj, povu havi la kapablon doni sian konsenton por havi seksrilatojn kun plenkreskuloj. Laŭ tiu starpunkto, ili subtenas ke la difino de konsento defendata de la pedofiliaj aktivuloj estas konstruita sur trompaj argumentoj kaj akuzas ilin pravigi la seksan misuzon al neplenaĝuloj[2][26].

Sciencaj bazoj[redakti | redakti fonton]

Sigmund Freud revoluciis la okcidentan koncepton pri la infaneco estante la unua kiu subtenis sur sciencaj bazoj la ekziston de la infana sekseco.

Dekomence, la teoriuloj de la pedofilia aktivismo prenis kiel referencon la studojn de esploristoj kiaj Sigmund Freud, Wilhelm Reich kaj Alfred Kinsey pri la infana sekseco kaj pli poste de aliaj, kiaj Floyd Martinson, Alayne Yates aŭ William Masters, kiuj neis aŭ relativigis la malutilajn sekvojn ĝenerale atribuitaj de la oficiala psikiatrio kaj de la socio al la seksrilatoj inter plenkreskuloj kaj infanoj, por science defendi siajn tezojn, ankaŭ baziĝantaj sur kulturaj kaj historiaj eventoj kiuj permesis socian aprobon de pederastio, eĉ reguligata, kiel en Antikva Grekio[27]. Samtempe ili asertas, ke la studoj pri la pederastiaj rilatoj estas ĝenerale deformataj pro la antaŭjuĝemo de la esploristoj rilate al pedofilio kaj ili postulas pli objektivan alproksimiĝon.

Sigmund Freud[redakti | redakti fonton]

Fine de la 19a jarcento Sigmund Freud revoluciis la okcidentan koncepton pri la infaneco per sia psikanaliza teorio, estante la unua kiu subtenis sur sciencaj bazoj la ekziston de la infana sekseco. Freud priskribis la psikoseksan disvolviĝon de la infano en kvin fazojn: buŝa, anusa kaj falika, kiu kulminus per la solvo de la Edipa konflikto ĉe la knabo kaj de la Elektra konflikto ĉe la knabino. Poste ekzistus latenta fazo ĝis la genera de la pubereco. Laŭ la freŭda baza tezo, la sekseco ĉe la infano estas «polimorfe perversa» kaj li disvolvas do fortajn impulsojn al incesto. La infano trovus sin devigita profiti kaj sublimigi tiun deziron por disvolvi sanan seksecon dum la plenkreskaĝo. Freud formaligis siajn tezojn ĉi-rilate en la verko Tri eseoj pri seksa teorio, aperinta en 1905[28].

Wilhelm Reich[redakti | redakti fonton]

La aŭstra psikiatro Wilhelm Reich, lernanto de Freud, kiu klopodis kombini la marksisman politikan teorion kun la defendo de la seksa edukado kaj libereco, atribuis la repuŝadon de la infana sekseco kaj la rezultantan repuŝadon de la plenkreska al morala jarmila altrudado kiu manifestiĝus en la kapitalisma sistemo pere de la burĝa kaj patriarka familio, kiu agus kiel reprezentanto kaj reproduktanto de la ŝtata politika subpremado. Uzante religion kiel ilo, la konservativa familio plenumus la funkcion konservi la ekzistantan familian modelon per ĉiamdaŭreco de institucioj kiaj la nedisigebla geedziĝo kaj moralaj principoj kiaj la geedza fideleco[29]. Laŭ Reich, la infana inhibo povas estigi fiksadon en antaŭgeneraj stadioj kaj sekve seksajn patologiajn formiĝojn[30]. En verkoj kiaj Psikologio de amasoj de la faŝismo[31], Reich asertas ke la repuŝado de la infana sekseco kreas individuojn timemajn antaŭ la vivo kaj aŭtoritato, kio favoras la ĉiamdaŭrecon de gvidantoj kiuj altrudas sian volon al amasoj.

Alfred Kinsey[redakti | redakti fonton]

Inter 1937 kaj 1948, la usona sciencisto Alfred Kinsey efektivigis unu el la plej gravaj studoj pri homa sekseco faritaj ĝis nun, konata hodiaŭ kiel Kinsey-raporto, aperinta en du volumoj, Seksa konduto ĉe la homaj maskloj[32] kaj Seksa konduto ĉe la homaj femaloj[33]. Por tio li kolektis la seksan dosieron de ĉ. 18 000 homoj, inter ili centoj da infanoj en la aĝo de 2 monatoj ĝis 14 jaroj. Kinsey asertas, ke ne ekzistas anormalaj seksrilatoj, sed sociaj normoj kiuj kondiĉas kaj reguligas ilin. Laŭ Kinsey, se la seksrilatoj inter plenkreskuloj kaj infanoj okazas en taŭgaj cirkonstancoj, se la plenkreskulo sentas korinklinon al la infano kaj ne traktas lin kiel objekton, ili povas esti sana sperto por tiu ĉi. Li nur spertus tion kiel traŭmo se la publikaj aŭtoritatoj aŭ la gepatroj kredigas al li, ke tia konduto estas nemorala aŭ nedeca. En lia koncepto de «seksa faciliĝo», kiu inkluzivas masturbadon, noktajn poluojn, aliseksemajn karesojn, samseksemajn rilatojn kaj rilatojn kun bestoj, Kinsey defendas permesivismon de rilatoj inter plenkreskuloj kaj infanoj[34].

Theo Sandfort[redakti | redakti fonton]

Socia psikologo nederlanda, scienca esploristo de la Centro HIV por Klinikaj kaj Kondutaj Studoj kaj Profesor-Asistanto de Klinikaj Sociomedicinaj Sciencoj (en Psikiatrio) en la Kolumbia Universitato, Theo Sandfort[35] efektivigis multajn bazajn kaj aplikitajn empiriajn esplorojn en la kampo de la sekseco, iuj dediĉitaj al la studado de la infana sekseco kaj de la efikoj de la sekskontaktoj sur neplenkreskulojn kadre de pederastiaj rilatoj. En 1981, estante profesoro de psikologio ĉe la Universitato Utrecht, Sandfort publikigis la rezultojn de sia studado pri 25 knaboj aĝaj inter 10 kaj 16 jaroj kiuj estis havantaj pederastiajn rilatojn kun plenkreskaj viroj en la momento de la studado. Li konkludis, ke «por preskaŭ ĉiuj knaboj… la sekskontakto en si mem estis pozitive spertita kaj havis neniun malutilan efikon sur la maniero kiel la junulo sentis sin ĝenerale»[36]. Sandfort ankaŭ determinis, ke la knaboj ne perceptis misuzon de povo fare de la plenkreskulo. Lia plej populara verko, Boys on their contacts with men ("Knaboj en siaj kontaktoj kun viroj")[37], publikigita en 1987, estas ofte citata kiel ekzemplon de objektiva esplorado fare de la defendantoj de la intergeneraciaj rilatoj[38].

Bruce Rind[redakti | redakti fonton]

Loupe.svg Pli detalaj informoj troveblas en la artikolo Polemiko de Rind k.a..

En 1998 la psikologoj Bruce Rind, Philip Tromovitch kaj Robert Bauserman publikigis en la revuo Psychological Bulletin de la Usona Asocio pri Psikologio artikolon titolitan Metanaliza studo pri la supozataj proprecoj de la infana seksa misuzo uzante universitatajn samplojn, en kiu ili provas determini se la asertoj emanataj de la amaskomunikiloj kaj de la faka literaturo subtenantaj pri tio, ke ĉiaj seksrilatoj estas traŭmataj por neplenkreskuloj kaj ke la seksa misuzo kaŭzas psikologian malutilon gravan, longedaŭran kaj egale ĝeneralan sur knaboj kaj knabinoj akordiĝas kun la maniero, kiel tiaj spertoj estas travivataj. La aŭtoroj analizas kaj komparas la rezultojn de 59 studoj faritaj kun neklinikaj samploj el ambaŭ seksoj kiuj havis seksrilatojn kun plenkreskuloj dum la infaneco aŭ adoleskanteco kaj asertas, ke ĉ. 70 % de la analizitaj junuloj opinias, ke tiaj spertoj estis profitaj aŭ ne havis sekvojn. La aŭtoroj relativigas kaj atribuas al aliaj kaŭzoj, kiaj la familia medio, la malutilajn sekvojn raportitajn de la cetero, kaj venas al la konkludo, ke la kredoj de la socio pri la supoze intrinsekaj malutilaj sekvoj de la seksumado sur infanojn kaj adoleskantojn estas troaj kaj ne sin subtenas[39].

Precedentoj[redakti | redakti fonton]

John Henry Mackay, antaŭulo de la pedofilia aktivismo.

Ekzistas precedentoj de la pedofilia aktivismo en la verkaro de la germana verkisto de skota deveno John Henry Mackay[40]. Mackay, kiu agnoskis sian pedofilion, entreprenis kampanjon sub la pseŭdonimo Sagitta por ke oni permesu la pederastiajn rilatojn[41]. Lia plano estis publikigi plurajn librojn en diversaj stiloj, sed lia projekto fiaskis post kiam liaj verkoj estis konfiskitaj kaj sia eldonisto denuncita, kvankam tiu ĉi neniam rivelis kiu sin kaŝis malantaŭ la pseŭdonimo Sagitta. Post juĝo la libroj estis deklaritaj obscenaj en 1909 kaj la eldonisto monpunita. Mackay tamen daŭrigis sian kampanjon kaj en 1913 publikigis novajn verkojn kun la sama celo. La plej elstara el ĉi tiu serio estas la membiografia romano Fenny Skaller[42]. En 1926 li publikigis Der Puppenjunge[43], romano pri prostituitaj infanoj en Berlino. En la Vajmara Respubliko oni povis vendi liajn librojn, sed post kiam la naziistoj atingis la povon ili estis malpermesitaj. Nur en 1979 oni eksciis, ke malantaŭ Sagitta kaŝiĝis tiu ĉi aŭtoro.

Alia precedento de la movado troveblas ĉe la franca verkisto André Gide, kiu inter 1911 kaj 1920 publikigis, en anonima privata eldono, sian eseon Corydon, kie li analizas aspektojn kiel la aman kulturon aŭ la manieron, kiel homoerotismo estas traktita laŭlonge de la historio, proponante la ekziston de "normala pederastio", t.e. nek patologia nek krima, prenante kiel referencon la grekromian mondon, speciale Antikvan Grekion. La unua kompleta eldono en la franca, jam kun la nomo de la aŭtoro, aperis en 1924[44]. Gide mem opiniis Corydon sia plej grava libro.

Unuaj movadoj (1940–1969)[redakti | redakti fonton]

En 1940, la psikologo kaj seksologo nederlanda Frits Bernard kontaktiĝis kun la advokato Jacob A. Schorer, prezidanto de la nederlanda branĉo de la germana Wissenschaftlich-humanitäres Komitee (Humana Scienca Komitato, WhK), la unua organizaĵo defende de samseksemuloj kaj transseksuloj, kaj pere de li kun la advokato Benno Premsela, ankaŭ konata kiel la unua seksologo en Nederlando. Bernard sciis ke WhK, kune kun ĝia internacia organizaĵo, la Instituto pri Scienca Esplorado, publikigis artikolojn pri la pederastiaj rilatoj antaŭ 1933[45]. Post la militdeklaro de la aliancanoj al la Nazia Germanio kaj ties venko dum la unua fazo de la milito en Eŭropo, la kampanjoj por pedofilia legitimado estis malpermesitaj kaj ĉia banaligo pri la temo forte punata, ĉar la artikolo 176 de Verordnungsblatt n-ro 81 de la germana leĝaro, koncerne la pederastiajn rilatojn, devis esti inkluzivita en la nederlandan leĝaron laŭ la ordono de Adolf Hitler. La Instituto pri Scienca Esplorado estis laŭlitere detruita post la veno de la nacisocialismo al la registaro de Germanio en 1933 kaj ĝiaj membroj Arent von Santhorst kaj Bob Angelo estis detruintaj ĉiujn dokumentojn de la nederlanda sidejo por malebligi la enketojn de la nazioj.

En la 1950aj jaroj, elde la restaĵoj de la nederlanda branĉo de WhK, Frits Bernard kaj aliaj fondis en Hago la asocion Enklave Kring[noto 5], dediĉita al scienca studado de pedofilio. Regardata kiel la unua organizaĵo de la pedofilia aktivismo, la grupo instaliĝis pli poste en Roterdamo[46][47]. Ĝiaj celoj estis «rompi la antaŭjuĝojn pri la aferoj rilataj al erotikaj kontaktoj kaj rilatoj inter neplenkreskuloj kaj plenkreskuloj (...), havigi informon kaj konsiladon (...) [kaj] komenci programon de rekta asistado [por antaŭeniri] al revizio de la kriminala kodo»[48]. En 1958 Bernard kreis samnoman eldonejon por disvastigi la ideojn de la asocio. Kreita kun la celo fariĝi internacia organizaĵo, Enklave Kring obtenis subtenon en okcidenta Eŭropo, Nov-Jorko, Japanio kaj Honkongo, lokoj kie Bernard mem konferenciis kelkfoje. Rezulte de ĝiaj klopodoj, la asocio ricevis pozitivan respondon pri la pedofilia aktivismo fare de diversaj sendependaj periodaĵoj, kiaj la nederlanda Vriendschap (eldonita ekde 1859), la germana Der Weg zu Freundschaft und Toleranz, la dana Amigo kaj la nederlanda Verstandig Ouderschap en la 1960aj jaroj. NVSH, avangardo de la movado por la seksa liberiĝo, havis tiutempe, laŭ Bernard, tre kritikan sintenon rilate al pedofilio[48].

Fronte al la malmultaj studoj pri la pedofilia fenomeno kaj kun la deziro kontraŭstari la socian infamiadon, Frits Bernard kaj Edward Brongersma verkis, de 1959 ĝis 1964, plurajn artikolojn prezentantajn pedofilion el favora vidpunkto, aperotajn en Vriendschap, la revuo de la Cultuur en Ontspanningscentrum ("Centro de Kulturo kaj Libertempo", COC; nun COC Nederland)[49], asocio defende de samseksemuloj kiun ili apartenis, sed ili ne atingis kreon de interna labor-grupo.

Inter 1966 kaj 1969 Frits Bernard restis okupita pri aliaj projektoj kaj la aktivado de Enklave Kring reduktiĝis. Disvolviĝo de dua fazo en la pedofilia aktivismo okazos nur de post 1970[48].

Dumtempa antaŭeniro (1970–1981)[redakti | redakti fonton]

En la kunteksto de la 'seksa revolucio' komenciĝinta fine de la 1960aj jaroj disvolviĝis depostula aktivismo klopodanta altiri la atenton de la amaskomunikiloj por antaŭenigi ĝian aferon. La aktivuloj defiis la publikan opinion kaj komencis postuli la socian aprobon de pedofilio, ĝian forigon el la oficialaj listoj de malsanoj kaj mensaj perturboj kaj la nuligon de la aĝo de konsento.

La movado spertis antaŭeniron al siaj celoj, kiu manifestiĝos per la apero de post la mezo de la 1970aj jaroj de multaj grupoj specife pedofiliaj en multaj landoj, preter la samseksemaj asocioj kaj izolitaj pensuloj. Multaj intelektuloj kaj politikaj aktivuloj subtenos la ideojn de la movado. Kvankam pedofilio estos daŭre neakceptita, kun la escepto de la tolerema sinteno de kelkaj minoritataj grupoj, tiu ĉi radikaliĝo donos al la pedofiloj la ŝancon renkontiĝi kaj interŝanĝi ideojn.

Meze de la 1970aj jaroj, la kerno de la pedofilia aktivismo delokiĝis dum kelka tempo al Britio kaj Usono. En tiuj landoj la movado ricevis fortajn atakojn de la gazetaro kaj de kelkaj prem-grupoj. Frits Bernard atribuis la fortan oponon en la anglalingvaj landoj kontraŭ la pedofilia aktivismo al ties sinteno radikala kaj forte agresema ekster kontinenta Eŭropo fronte al la ĝenerala nescio de la socio koncerne seksajn aferojn[50].

Nederlando[redakti | redakti fonton]

Komence de la 1970aj jaroj, plej multaj artikoloj defende de pedofilio, la plejparto klopodantaj difini la influon kurta- kaj longa-tempe de la seksaj kontaktoj inter plenkreskuloj kaj infanoj sur ĉi-lastaj, estis verkitaj en Nederlando, el teoriaj kaj praktikaj perspektivoj, fare de Frits Bernard, Edward Brongersma, Frans Gieles kaj Theo Sandfort. La datumoj uzataj de tiuj esploristoj venis el rekta analizado de pedofiloj kaj junaj plenkreskuloj, kiuj havis seksajn rilatojn kun plenkreskuloj dum la infaneco aŭ adolesko.

Kontinuece kun la vojoj malfermitaj en la 1950aj jaroj de Frits Bernard, la pedofilia aktivismo tendencas koincidi kun pli ĝenerala studado pri la sekseco, la familio kaj la infanoj. La sintenoj de NVHS ŝanĝiĝis pro socia evoluo kaj pro la radikaliĝo de kelkaj politikaj kaj intelektaj diskursoj kaj oni kreis, impulsita precipe de Frits Bernard kaj Edward Brongersma, la Stiching Studiegroep Pedofilie ("Fondaĵo Studgrupo pri Pedofilio", SSP), specifa grupo de la asocio, formita de infanaj fakuloj, psikiatroj kaj advokatoj kiaj Frits Bernard, Edward Brongersma, Ids Haagsma, Wijnand Sengers kaj Peter van Eetenla, kiu faras gravan informan laboron. La grupo aranĝis semajnajn kunvenojn kaj kolektis informojn pri pedofilio, kiuj estis arkivitaj en centro de dokumentado en Hasselt.

En 1972, SSP publikigis la libron Sex met kinderen ("Sekso kun infanoj")[51], verkita de Frits Bernard kunlabore kun Edward Brongersma, Wijnand Sengers, Peter van Eeten kaj Ids Haagsma. La verko, priskribanta la historion de Enklave Kring kaj de la internacia esplorado pri la pederastiaj rilatoj, parte stimulita de Enklave Kring kaj parte sendependa, malfermis en Nederlando la debaton pri pedofilio[52] kaj preparis la fundamentojn por la pedofilia aktivisma movado de la 1970aj jaroj en okcidenta Eŭropo[noto 6][45].

En 1973 okazis en Breda la unua internacia renkontiĝo de pedofiloj, aranĝita de NVHS, kiu la saman jaron formaligis sian labor-fakon pri pedofilio, la Hoofdbestuurscommissie Pedofilie, ekhavanta en 1976 la nomon Emancipatie van Oudere-Jongere-relaties ("Labor-Grupo por Emancipado de Intergeneraciaj Rilatoj"), kaj en 1979 renomigita kiel Landelijke Werkgroep Jeugdemancipatie ("Nacia Labor-Grupo por Emancipado de la Infanoj"). En 1974 okazis en Utrecht, sub la devizo «Pedofilio kaj Socio», la unua renkontiĝo de la labor-fako pri pedofilio de NVHS. Oni postulis malkriminaligon de pederastio kaj la rajton de la infanoj «esprimi siajn sentojn kaj bezonojn».

Ĝis la komenco de la 1980aj jaroj, la pedofiliaj aktivuloj montriĝis kontentaj pro la antaŭeniroj de sia afero en Nederlando. En 1980 COC deklaris publike, ke la pedofilio estas geja afero kaj ke la samseksema liberiĝo estos neniam tute finita sen la liberiĝo de la infanoj kaj pedofiloj[50]. Inter 1979 kaj 1981, la lasta signifa antaŭeniro de la pedofilia aktivismo en la okcidenta mondo okazis en 1981, kiam la Protestantse Stichting voor Verantwoorde Gezinsvorming ("Nederlanda Protestanta Fondaĵo por Respondeca Familia Disvolviĝo", PSVG) distribuis en la elementaj lernejoj centmilojn da kopioj de ilustrita broŝuro titolita Paedophilia[53], kun la celo informi la infanojn pri pedofilio[54]. Tiutempe, pli kaj pli da feminismaj organizaĵoj, eĉ unuoj de la Junulara Polico, montriĝis favoraj al malkriminaligo de pederastio[55]. Ankoraŭ en 1984, Edward Brongersma asertos: «En Nederlando, pedofilio estas objektive debatata en la instruadaj kursoj de la policaj lernejoj. Ĉi tie, samkiel en la universitatoj, oni klopodas meti finon al antaŭjuĝoj».

Nederlanda peticio de 1979[redakti | redakti fonton]

La 22an de junio 1979, NVSH, Ligo Coornhert por Reformo de la Kriminala Leĝaro, Humana Konfederacio kaj la pastro Alje Klamer sendis peticion, kun similenhava letero, al la nederlanda ministro pri justico kaj simultane al la nederlanda Parlamento. Ambaŭ petis malkriminaligon de konsentaj seksrilatoj inter infanoj kaj plenkreskuloj.

La peticio estis signita de pluraj publikaj organizaĵoj por socia bonstato kaj mensa sano, inter ili la jenaj[56]:

  • Ĝenerala Asocio por Libereco sub Kondiĉoj.
  • Nederlanda Asocio por Integriĝo de Samseksemo (COC).
  • Nederlanda Feminisma Asocio oficiala.
  • Unanime, la plenumkomitato de la Laborisma Partio (la partio kun plej vasta membraro).
  • Unanime, la plenumkomitatoj de kvar politikaj partioj pli malgrandaj tiam kun reprezentado en la nederlanda malsupera ĉambro (Demokratia Socialisma Partio, Pacifisma Socialisma Partio, Demokratia Partio kaj Radikala Partio).

La fako pri infana kaj juna psikiatrio de la Nederlanda Societo pri Psikiatrio, alarmita pro la sukceso de la peticio, oponis publike al la postuloj por malkriminaligo, asertante ke ĝi malfortigus la gepatran aŭtoritaton[57].

Belgio[redakti | redakti fonton]

Logotipo de la belga asocio Stiekum.

En Flandrio, post konferenco aranĝita en Antverpeno en aprilo 1973 de SSP, kreiĝis la unua eŭropa pedofilia asocio ekster Nederlando, Studiegroep Pedofilie ("Studgrupo pri Pedofilio"). En 1981 aldoniĝis Stiekum, pli radikala (broŝuroj, intervenoj en la institucia medio, en la radio ktp). Tiuj grupoj, ankoraŭ iom neformalaj, estos de post 1984 objekto de persekutado kaj atakoj fare de dekstrismaj partioj, kiaj Vlaams Blok, kiu akuzos ilin «kutimigi la homojn al la pedofilia fenomeno», petos ilian malpermeson el ĝiaj publikaĵoj kaj el la nacia gazetaro kaj organizos protestojn kiam oni aranĝas en Flandrio konferencojn kaj debatojn pri pedofilio[58][59].

Francio[redakti | redakti fonton]

En majo 1968 aperis algluitaj sur la murojn de la Sorbono ok afiŝoj en la nomo de iu Comité d’Action Pédérastique Révolutionnaire ("Komitato de Revoluciista Pederastia Agado", CAPR), kiu lanĉas alvokon al seksaj minoritatoj («pederastoj[noto 7], lesbaninoj ktp.») por konsciigi ilin pri «[sia] rajto esprimi libere [siajn] elektojn aŭ amajn apartaĵojn kaj stimuli per [sia] ekzemplo veran seksan liberiĝon». Sekvatage ili estis elŝiritaj de maldekstrismaj aktivuloj kiuj juĝis, ke ili makulas la aferon de la Revolucio. Oni eldonis tiam presadon po 500 ekzempleroj de la teksto[noto 8], distribuotaj en Odéon kaj la Sorbono. La aŭtoroj de la agado estis la samseksemaj aktivuloj Guy Chevalier kaj Pierre Hahn, tiam studentoj pri moderna beletro, kiuj decidis redakti la pamfleton konstatinte la ignoradon de la samseksema afero fare de la movadoj de Majo de la 68a.

De post 1968 la defendo de pedofilio iĝis tre polemika ene de la ekstrem-maldekstraj grupoj kaj maldekstraj amaskomunikiloj. La malfondiĝo en 1971 de la maŭista/liberecana grupo Vive le Révolution, gvidita de Roland Castro, parte okazis pro la internaj debatoj pri la temo. En la sama epoko, la redakcio de la revuo Politique-Hebdo malakceptis, laŭ la diro de ĝia tiama ĉefredaktoro-asistanto, Hervé Hamon, publikigi intervjuon kun René Schérer pro ties «por-pedofiliaj sintenoj». Tankonalasanté, kritika revuo de la medicina institucio, ĉesis aperi post, kiam sektoro favora al pedofolio provis uzi ĝin kiel vektoron de ĝiaj ideoj.

La speciala statuso de la intelektuloj en Francio, kiu permesis al verkistoj kiaj Henry de Montherlant aŭ André Gide komforte agnoski sian preferon al neplenkreskuloj, aŭ kiaj Roger Peyrefitte, atingi bruan sukceson[60][61], ebligis aliajn, kiaj Tony Duvert kaj Gabriel Matzneff, defendi de la fino de la 1960aj jaroj senvualajn diskursojn favoraj al pedofilio. Duvert, kiu en 1967 publikigis sian unuan romanon, Récidive, kaj en 1973 gajnis la Premion Médicis, senvuale deklaris sin pedofilo. En 1974 li publikigis Le Bon Sexe illustré, eseo en kiu li kritikas la seksan edukadon kaj la familion kaj defendas, ke «oni agnosku al la neplenaĝuloj, infanoj kaj adoleskantoj, la rajton amori». En 1975 li ĝisfunde elvolvis siajn ideojn en nova eseo, L’Enfant au masculin ("La infano virsekse"), en kiu li asertas, ke li estas havinta seksajn kunulojn ses-jaraĝajn. Matzneff, kiu abunde parolis en siaj libroj pri lia prefero al geadoleskantoj sen esti atakita de la amaskomunikiloj, samtempe kunlaborante en ĵurnaloj kiaj Le Monde, publikigis la saman jaron Les Moins de seize ans ("La malpli-ol-16-jaruloj"), verketo en kiu li ekzaltas pederastion. La filozofo René Schérer, profesoro en la Eksperimenta Universitata Centro de Vincennes, publikigas, ankoraŭ en 1974, Émile perverti, eseo kiu diskutas ke la seksaj rilatoj estas malutilaj por la infanoj kaj bedaŭras ke la nuntempa edukado malakceptas kaj ekskludas la «pederastiajn rilatojn inter instruistoj kaj lernantoj»>Schérer, René. Émile perverti. Laurence Viallet-Éditions du Rocher: Paris, 2006, pp. 145–146.</ref>. Schérer kaj la romanisto Guy Hocquenghem direktos en 1976 unu numeron de la revuo Recherches pri infaneco kaj edukado, kun la subteno, inter aliaj, de Michel Foucault kaj François Châtelet, kiu signos la apogeon de tiu speco de intelekta diskurso pri pedofilio kaj hebefilio[62].

Tiaj verkoj estis ĝenerale subtenataj de eldonistoj kiuj aliĝas al vasta revolucia perspektivo pli ĝuste ol al defendo de speciala seksa preferenco. Ili evidentigis, laŭ la eldonistoj kaj ĵurnalistoj, tutmondan strategion de diskuto de la socio kaj estis depostulitaj, super ĉio, en la nomo de esprimlibereco[60].

En tiu tempo, la diskursoj por la seksa liberiĝo de la infanoj faris sian truon sub la protekto de alternativaj movadoj kiaj kontraŭpsikiatrio kaj samseksema aktivismo. Kelkaj neformalaj grupoj de la radikala socialismo, kiaj la Komunismaj Komitatoj por Memmastrumado[noto 9] kaj aliaj organizaĵoj pli gravaj, kiaj la Ligo Komunista Revoluciista[63], subtenis la pedofilian liberiĝon[64]. La defendo de la pedofiloj kaj la ambiguaj diskursoj pri la infana sekseco aperis kiel defio al la malpermesoj[noto 10]. De la Fronto Samseksema de Revoluciista Agado, kreita en 1971, aŭ la revuo Le Gai Pied, lanĉita en februaro 1979, ĝis filozofoj kiaj Michel Foucault, kiu denuncas la seksan apartigon inter infanoj kaj plenkreskuloj kiel «novan reĝimon de kontrolo de la sekseco», ĉiuj postulis la agnoskon de la «periferiaj seksecoj»[65]. Kelkaj amaskomunikiloj, kiaj la maldekstrismaj ĵurnaloj Le Monde kaj Libération[66][67], kontribuis al disvastigo de tiuj ideoj per publikigo de peticioj pri la temo, nefermitaj leteroj kaj intervjuoj kun pedofiloj kiuj rakontas sian sperton[noto 11][68][69].

En majo 1977 la ĵurnalo Libération, tute fidela al la tezoj de la 'seksa revolucio' senvuale elvolvitaj ekde Majo de la 68a, publikigis artikolon (republikigota la 1an de marto 1979[70]) titolitan "Naissance du «front de libération des pédophiles»", kiu vokas por partopreno en kunveno por krei Front de Libération des Pédophiles ("Fronto por Liberiĝo de Pedofiloj", FLIP). La unua kunveno de FLIP estis okazinta la 2an de aprilo en la universitata areo Jussieu kaj partoprenis trideko da homoj[noto 12]. FLIP ne postvivis pro la diverĝoj estigantaj inter la partoprenantoj, sed kelkaj el la plej radikalaj fondis, ĉirkaŭ la mezo de 1977, Front d'Action et de Recherche pour une Enfance Différente (Fronto de Agado kaj Esplorado por Alia Infaneco, FRED), kiu en decembro de la sama jaro difinis programon, publikigis kelkajn tekstojn en 1978 kaj fine malaperis komence de 1979 pro manko de organiziĝo kaj malakordoj inter ĝiaj membroj[71].

En julio 1979 fondiĝis Groupe de Recherche pour une Enfance Différente ("Grupo de Esploro por Alia Infaneco", GRED)[72], kiu iĝos la unua longedaŭra pedofilia asocio en Francio. Membro de Comité d'Urgence Anti-Répression Homosexuelle ("Komitato de Kontraŭsubprema Urĝeco Samseksema", CUARH) kaj de Internacia Asocio de Gejoj, GRED manifestis en ĝia bulteno Le Petit Gredin la volon «etendi ĝian publikon al la infanaj "profesiistoj", al la gepatroj mem, al la juĝistoj kaj al la edukistoj. Kaj al la infanoj!»[73], kun la celo iĝi instrumento por la debato, preter la aktivismo, sinteno adoptita ankaŭ en la konferencoj kaj rondaj tabloj kiujn ĝi ĉeestas kiel invitito. Ĝi malaperos en 1987.

Francaj peticioj kontraŭ la aĝo de konsento[redakti | redakti fonton]

Loupe.svg Pli detalaj informoj troveblas en la artikolo Francaj peticioj kontraŭ la aĝo de konsento.

Inter 1977 kaj 1979, dum oni diskutis reformon de la kriminala kodo en la franca Parlamento, multaj intelektuloj subskribis peticiojn kaj nefermitajn leterojn, kiuj postulas malkriminaligon de ĉiuj konsentaj seksrilatoj inter plenkreskuloj kaj neplenkreskuloj malpli ol 15-jaraj (aĝo de konsento en Francio), sen aĝolimo. La plej notinda, publikigita en la ĵurnalo Le Monde la 26an de januaro 1977 kaj ankaŭ reproduktota de Libération, titoliĝis Nefermita letero pri la revizio de la leĝo pri seksaj deliktoj koncerne neplenaĝulojn kaj estis verkita subtene al tri francaj civitanoj kiuj aperis antaŭ la Tribunalo de Versailles sub akuzoj pri «senperfortaj atencoj al pudoro sur neplenaĝulojn malpli ol 15-jaraj» kaj pri esti fotografintaj siajn minoraĝajn kunulojn. Tri el ili restis en preventa aresto jam de 1973, kion la letero kvalifas «skandala». La teksto diras, ke la infanoj suferis «nenian perforton» kaj ke la rilatoj estis «konsentaj», kaj aldonas: «Se knabino 13-jara havas la rajton al la [antikocipa] pilolo, por kio supozeble ĝi estas?» kaj «trin jarojn pro iuj kisoj kaj karesoj, jam sufiĉas!»[74].

La peticio, sendita al la Parlamento, estis subskribita de 69 eminentuloj, inter ili la filozofoj Louis Althusser, Simone de Beauvoir, Gilles Deleuze, Jacques Derrida, Michel Foucault, Jean-François Lyotard, Jean-Paul Sartre kaj André Glucksmann, la filozofo kaj semiologo Roland Barthes, la romanisto kaj aktivulo por la rajtoj de la samseksemuloj Guy Hocquenghem, la advokato kaj profesoro pri juro Jean Danet, la verkisto kaj kinisto Alain Robbe-Grillet (elektota membro de la Franca Akademio en 2004), la verkistoj Louis Aragon, Catherine Millet kaj Philippe Sollers, kaj la pediatro kaj infana psikanalisto Françoise Dolto[noto 13].

La 4an de aprilo 1978 oni elsendis per la Pariza radio profundan debaton inter Michel Foucault, Jean Danet kaj Guy Hocquenghem, en kiu ili klarigis iliajn kialojn favore al la nuligo de la aĝo de konsento. La konversacio estis publikigota en la franca kun la titolo La Loi de la pudeur ("La leĝo de l' pudoro")[75][76][77].

En 1979, la ĵurnalo Libération publikigis similan leteron subtene al Gérard R., franca civitano akuzita pri "seksa delikto sur neplenaĝuloj", atendanta juĝon jam de 18 monatoj. Ĝi estis subskribita de 63 personoj, inter ili Pascal Bruckner, Georges Moustaki kaj Christiane Rochefort. La letero informis, ke Gérard loĝas kun knabinoj 6- ĝis 12-jaraĝaj, «kies radianta mieno montras al ĉiuj, ankaŭ iliajn gepatrojn, la feliĉon kiun ili trovas [ĉe Gérard]»[noto 14].

Britio[redakti | redakti fonton]

En 1974, sub la egido de Scottish Minorities Group, en Skotlando estis kreita la organizaĵo Paedophile Information Exchange (PIE). Ĝiaj fondaj membroj estis Michael Hanson, samseksema studento[78], kaj Ian Campbell Dunn, nepedofila aktivulo por la rajtoj de la samseksemuloj. La inaŭgura asembleo okazis en marto 1975 kaj en julio la sidejo instaliĝis en Londono, el kie devenas plej multaj interesitoj. Keith Hose, ligita al la Gay Liberation Front ("Geja Liberiga Fronto", GLF), fariĝis la prezidanto[79]. En novembro, PIE liveris ĉe la Komitato por Revizio de la Kriminala Kodo 17-paĝan raporton kun ĝiaj proponoj pri la pederastiaj rilatoj, sensukcese[78].

La grupo decidis konatiĝi pli bone al la vasta publiko, malgraŭ la riskoj ke tio signifis, kaj en 1975 Hose faris en la ĉiujara kongreso de la geja asocio Campaign for Homosexual Equality longan prelegon pri pedofilio, kion eĥis la ĵurnalo The Guardian. En aprilo 1976 PIE lanĉis la revuon Understanding Paedophilia, kiu publikigos multajn studojn pri pedofilio kaj la unuajn statistikojn pri la preferoj de la pedofiloj[79].

En 1977, kun ĉ. 250 membroj, PIE asimilis la restaĵojn de Paedophile Action for Liberation ("Pedofilia Agado por Liberiĝo", PAL), grupo deveninta de unu divido de la GLF de Sud-Londono kiu ricevis atakojn fare de la gazetaro[79]. La saman jaron, PIE akiris ian publikan diskonatecon pro malferma aranĝo en Londono kaj pro la partopreno de ĝia nova prezidanto, Tom O'Carroll[80], en unu kongreso en Swansea de la Brita Societo pri Psikologio kun temo «Amo kaj seksinklino». Ambaŭ publikaj manifestiĝoj elĉenigis agresan gazetaran kampanjon kontraŭ la ideoj defenditaj de PIE[78].

En 1978 PIE aliĝis al la Nacia Konsilo por Civilaj Liberecoj (nun konata kiel Liberty)[81]. Dum ĝia aliĝo, la asocio kampanjis kontraŭ la informa traktado de la gazetaro rilate al pedofiliaj aktivismaj asocioj kaj por reformo de la aĝo de konsento, kaj oponis al la proponoj por malpermeso de la infana pornografio[82].

En 1978, unu artikolo pri la ĉiujara asembleo de PIE aperinta en la skandal-gazeto News of the World kondukis la policon fari traserĉon ĉe la membroj kies nomoj estis rivelintaj en ĝiaj paĝoj. Kvin membroj de la plenumkomitato, inter ili Tom O'Carroll, estis akuzitaj pri "konspirado por korupti la publikan moralon" pro la koresponda servo inter membroj de la asocio, kaj la eldonintoj de Understanding Paedophilia pri "obsceneco"[noto 15][78]. La aktivaĵoj de PIE restis forte difektitaj kaj pluraj membroj decidis forlasi la organizaĵon. Laŭŝajne la grupo estis enfiltrita de iu membro de MI6.

En 1983 la gazetaro sugestis ian ligon inter la asocio kaj la seksperforto, tre diskonigita de la amaskomunikiloj, de 6-jara knabo en Brajtono. Fronte al tio, du membroj de PIE donis intervjuon por nei la onidirojn. Spite al tio, la sekvantan tagon la gazetaro publikigis sensaciismajn ĉeftitolojn kiuj prezentas la asocion kiel grupon de koruptantoj kaj seksmisuzantoj: «La terura vero pri PIE: la koruptantoj de infanoj diras al ni kiel ili agas» (Daily Express) aŭ «'Kiel ni agas', far la londonaj membroj de PIE: la koruptantoj de infanoj konfesas» (Evening Standard). La geja komunumo apenaŭ reagis, krom la Gay Youth Movement[83].

En 1984, izolita kaj objekto de ĝenerala malaprobo, PIE anoncis la ĉeson de siaj aktivaĵoj.

Germanio[redakti | redakti fonton]

En Germanio, inter la fino de la 1970aj kaj komenco de la 1980aj, estis tre aktiva Indianerkommune, memnomita «komunejo por liberiĝado de la infanoj»[72]. Komence de la 1980aj jaroj ekzistis Arbeitskreis Päderastie-Pädophilie (AKP), malgranda pripens-grupo kreita en 1979, kiu subtenis la aliseksemajn pedofilojn[72]. De post 1979, en Okcidenta Germanio, la Deutsche Studien und Arbeitsgemeinschaft Pädophilie ("Germana Societo de Studo kaj Laboro pri Pedofilio", DSAP) arigis plurajn lokajn grupojn kaj eldonis la bultenon Befreite Beziehung, pli poste Die Zeitung. Fine de 1981, internaj malakordoj inter siaj 200 membroj rezultigas efektivan malfondiĝon de la asocio. AKP fariĝis tiam la ĉefa ĝermana asocio. El la malfondiĝo de DSAP naskiĝis Kinderfrühling, kiu reprenis la eldonadon de Befreite Beziehung[84].

La germanaj pedofiloj eĉ atingos, precipe en la okdekaj jaroj, politikajn subtenojn ĉe la Verda Partio, argumentante, ke la sekskontaktoj inter infanoj kaj plenkreskuloj estas ne nur nemalutilaj por la infanoj, sed ja necesaj por sia psikosocia evoluo. Dum pluraj jaroj, la pedofiloj profitados de politikaj subtenoj, prezentante sian seksecon kiel la lastan bastionon «faligendan kadre de la seksa liberiĝo»[85].

Usono[redakti | redakti fonton]

Depost la Ribelo de Stonewall, kelkaj organizaĵoj de la gejaj Usona kaj Kanada movadoj, kiaj la National Gay Rights Coalition ("Nacia Koalicio por Gejaj Rajtoj")[86]) kaj la Gay Alliance Toward Equality ("Geja Alianco por Egaleco"), publike petis la nuligon de la aĝo de konsento[87]. En 1972, la Gay Activists Alliance ("Alianco de Gejaj Aktivuloj") de Chicago kaj Nov-Jorko, grupo dividita el GLF, aranĝis konferencon kiu kunvenigas samseksemajn aktivulojn de 85 organizaĵoj[88]. Ĝiaj postuloj inkluzivis la nuligon de la aĝo de konsento[89].

En 1971, Valida Davila, sekvanto de Wilhelm Reich kaj emerita socia laboristo, kreis en San-Diego (Kalifornio) la Childhood Sensuality Circle ("Rondo pri Infana Sensualeco", CSC), "rondo de dokumentado kaj pripensado" defendanta la nuligon de la aĝo de konsento kiu venis publikigi kelkajn pamfletojn, kiaj Porno for Children ("Porno por infanoj") kaj A Child's Sexual Bill of Rights ("Leĝo-projekto pri Infanaj Seksaj Rajtoj")[noto 16]. Ĝi funkcios ĝis la mezo de la 1980aj jaroj, sed ĝia influo restos tre limigita tial, ke ĝi ne klopodas konatiĝi[72].

Kampanjoj de 1977 kontraŭ la samseksemuloj[redakti | redakti fonton]

En 1976 Robin Lloyd, korespondanto de NBC, publikigis la libron For Money or Love: Boy Prostitution in America ("Pro mono aŭ amo: Infana prostituado en Usono")[90]. En la verko, kies enkonduko estis verkita de usona senatano, Lloyd asertis, ke ekzistas enorma reto de prostituado implikanta pli ol 300 000 knabojn. La ideo, ke malantaŭ la infana pornografio kaŝiĝas granda komerco komenciĝis per tiu ĉi libro. Tamen, nenie en la verko estis iu empiria bazo por la nombro 300 000; Lloyd mem agnoskis, ke ĝi estis nura laborhipotezo, kiun li sugestis al pluraj fakuloj por submeti al provo iliajn reagojn[91]. Tio ne malebligis, ke Judianne Densen-Gerber, direktorino de Odyssey House, ĉeno de klinikoj de rezidenta kuracado por drogdependuloj, alproprigis al si la ciferon kvazaŭ ĝi reprezentus fideblan statistikon kaj komenci, en 1977, kampanjon por mobilizi la publikan opinion kontraŭ la infana pornografio, akuzante la samseksemulojn pri ĝia produktado kaj distribuado grandskale. Siaflanke, la miss kaj kantistino Anita Bryant komencis alian kampanjon sub la devizo «Savu niajn infanojn», je la servo de politika koalicio kun la sama nomo fondita de fundamentismaj kristanaj grupoj kontraŭ la rajtoj de samseksemuloj, kies strategio baziĝis precipe sur tio, prezenti samseksemulojn kiel koruptantoj de infanoj kaj danĝero por ĉi tiuj, asertante ke «[ili] bezonas rekruti niajn knabojn por sekurigi ilian postvivadon kaj la propagadon de ilia movado». La 7an de julio 1977 la koalicio gajnis referendumon kiu permesis la nuligon de loka regularo malpermesanta diskriminacion pro seksa orientiĝo en la graflando Dade (Florida).

La amaskomunikiloj sekvis podetale la historiojn pri infana ekspluatado. Dum 1977, la naciaj ĵurnaloj publikigis naŭ artikolojn ĉi-rilate[92]. The New York Times, ĵurnalo konata pro evitadi sensaciismon, publikigis 27 artikolojn tiujare, kompare kun unu la du antaŭajn jarojn. Kiam en majo 1977 la populara televida programo 60 Minutes dediĉis elsendon al infana pornografio, elĉeniĝis ondo de literoj al la politikistoj. En tiu printempo, unu subkomitato de la Komitato pri Juraj Aferoj de la Ĉambro de Reprezentantoj havis plurajn aŭdiencojn pri la temo, kiuj daŭris ĝis la aŭtuno, tenante infanan pornografion en la novaĵoj de Usono[93]. Oni kreis programeron kontraŭ infana pornografio, kies alvokoj por enkonduko de pli rigoraj rimedoj ricevis vastan politikan subtenon en la reganta etoso de morala paniko[94].

La saman jaron, la registaro proklamis la Leĝon pri Infana Seksa Ekspluatado[95], kiu malpermesas uzadon de neplenaĝuloj en pornografiaj produktaĵoj, transportadon de infanoj tra la ŝtataj landlimoj, kaptadon de pornografiaj bildoj de neplenaĝuloj kaj produktadon kaj distribuadon de publico pri infana pornografio[noto 17].

Fondiĝo de NAMBLA[redakti | redakti fonton]

En decembro 1977 la polico sturmis privatan domon en Revere (Masaĉuseco) kaj arestis 24 virojn, enketotajn kaj akuzotajn pri pli ol cent supozataj kazoj de koruptado al minoraĝaj. La operaco rivecis grandan mediatan kovradon kaj la lokaj ĵurnaloj publikigis fotaĵojn kaj personajn detalojn de la arestitoj. La distrikta prokuroro, Garrett Byrne, deklaris ke ili estis nur «la pinto de la glacimonto»[96].

La membroj de la redakcio de la geja revuo Fag Rag atribuis politikajn motivojn al la operaco. Ili kaj aliaj membroj de la Bostona samseksema komunumo komparis ĝin kun «ĉasado de sorĉistinoj kontraŭ la samseksemuloj» kaj la 9an de decembro kreis la Komitaton Boston-Boise. La grupo aranĝis manifestaciojn, kolektis monon por la defendo de la imputitoj kaj provis sentivigi la publikan opinion per agadoj kiaj distribuado de broŝuroj. Byrne perdis la sekvantan balotadon kaj lia posteulo deklaris, ke neniu devos timi esti enkarcerigita pro havi seksrilatojn kun adoleskantoj dum tiuj estos konsentaj. Ĉiuj enketoj estis nuligitaj kaj la malmultaj akuzitoj jam kondamnitaj estis liberigitaj[80].

La 2an de decembro 1978, Tom Reeves, de la Komitato Boston-Boise, aranĝis konferencon kun temo «Amo viro-knabo kaj aĝo de konsento», kiun ĉeestis proksimume 150 homoj. Ĉe la fino, trideko da viroj kaj junuloj decidis krei asocion defende de pedofiloj, nomixonta North American Man/Boy Love Association (tradukebla kiel "Nord-Amerika Asocio de Amo Viro-Knabo", NAMBLA). Tiu ĉi aranĝos publikajn konferencojn, ekfunkciigos programojn de asistado al malliberigitaj pedofiloj kaj al siaj familioj, eldonos librojn kaj revuojn kiaj NAMBLA Bulletin[97] kaj tiele fariĝos la plej grava kaj multnombra pedofilia organizaĵo en la mondo. Komence de la 1980aj jaroj ĝi havos pli ol 300 membrojn kaj ricevos la subtenon de gravuloj kiaj la poeto Allen Ginsberg[98].

La indiferento de la publika opinio koncerne la postulojn por la nuligo de la aĝo de konsento fare de la gejaj organizaĵoj turniĝis en malamikecon pro la prolifero de stereotipoj pri la samseksemuloj, rigardataj kiel seksperfortantojn de infanojn kaj produktantojn de infana pornografio. La afero pri la aĝo de konsento fariĝis sekve tre diskutata temo ene de la geja movado, inter kontraŭuloj, plej multaj ligitaj al NAMBLA, kaj tiuj, kiuj rigardis ĝin kiel necesann malbonon por la postvivado de la movado kaj por la atingo de ĝiaj celoj[noto 18][99][100].

Logotipo de NAMBLA. La granda M kaj malgranda b simboligas viron kaj knabon.

La malakordoj evidentiĝis en la organiza konferenco de la unua marŝo de la Geja Fiero en Vaŝingtono en 1979, kiam grupo da lesbaninoj minacis ne partopreni dum oni ne retiros formale iun proponon de la Gay Youth Caucus (Junulara Geja Grupo), antaŭe aprobita, petantan «plenan juran liberecon por samseksemaj junuloj post revizio de la leĝoj pri aĝo de konsento». La frazo kiu anstataŭis la originalan, aprobita post posta sondado fare de la plimulto da delegitoj, estis: «[oni] protektu gejajn kaj lesbajn junulojn kontraŭ iu ajn leĝo serĉanta diskriminacii, subpremi aŭ persekuti ilin, ĉehejme, en la lernejo kaj en la socia kaj profesia medioj»[101]. En 1980, la grupo Lesbian Caucus disdonis flugfoliojn, kiuj instigas la virinojn ne partopreni en la ĉiujara geja marŝo de Nov-Jorko pro supozata preno de kontrolo de NAMBLA sur la organiza komitato. En la postaj jaroj pli kaj pli da gejaj organizaĵoj klopodos malebligi la patroprenon de NAMBLA en la marŝoj de la Geja Fiero.

En 1982, unu membro de NAMBLA estos false rilatigita al la malapero en 1979 de la knabo Etan Patz. Kvankam la akuzoj estos senfundamentaj, la malfavora ricevita reklamo estos katastrofa por la organizaĵo[102][103]. Ĉirkaŭ la mezo de la 1980aj, NAMBLA troviĝos politike izolita, eĉ ene de la geja movado[104].

Aliaj landoj[redakti | redakti fonton]

En aliaj eŭropaj landoj aperis malgrandaj grupoj kiaj la Schweizerische Arbeitsgemeinschaft Pädophilie (SAP) en Svislando, la Paedofilia Arbeitsgruppen (PAG) en Svedio aŭ la Norwegian Pedophile Group (NAFP) en Norvegio, kiu eĉ apartenis al la federacio de naciaj samseksemaj asocioj kaj post forpelinta fariĝis subtera[105]. Tiuj ĉi grupoj, kvankam faras publicon unuj la aliajn en siaj publikaĵoj, estas tamen malmultnombraj, malmulte influhavaj kaj precipe malmulte kunordigitaj, malgraŭ kelkaj klopodoj por regrupiĝo, kelkfoje naciskale.

Retroiro[redakti | redakti fonton]

Komence de la 1980aj jaroj, la atingoj de la eŭropa aktivismo (fremda al la kampanjoj de 1977 kontraŭ la samseksemuloj en Usono) komencis retroiri pro drasta moral-ŝanĝo rilate al pedofilio[60]. La cenzuro intensiĝis[noto 19] kaj la pedofiloj komencis esti rigardataj fare de la publika opinio kiel la plej fianiman krimulon[106]. Aŭtoroj kiaj Frits Bernard kaj Bruce Rind kvalifis «histeria» la novan sintenon rilate al pedofilio, kiu estiĝas en tiu ĉi jardeko[39][48].

Sed estas la 1990aj jaroj, ke signis veran sinten-ŝanĝon en Eŭropo[60]. La forpelo de la pedofiliaj organizaĵoj el la Internacia Asocio de Lesbaninoj kaj Gejoj (ILGA) en 1994 lasis la movadon politike izolita. La populariĝo de interreto havigis al la movado novajn esprimkanalojn kaj donis al la pedofiloj la ŝancon eliri el izoliĝo, sed ĝi malfermis samtempe novajn vojojn por persekutado.

En 1996, la 'afero Dutroux' en Belgio, kiu havis grandan internacian resonon kaj konsiderindan influon sur la publika opinio koncerne pedofilion, malfermis la vojon al tio, kion kelkaj aŭtoroj kvalifas «morala paniko»[107][108], nutrita de la amaskomunikiloj[10].

Morala ŝanĝo (1982–1989)[redakti | redakti fonton]

Dum la 1980aj jaroj, la ideo ke iu ajn seksa kontakto inter plenkreskuloj kaj infanoj kaŭzas gravajn psikologiajn sekvojn sur ĉi-lastajn iĝis tre disvastigita opinio en Eŭropo[109]. La gazetaro ĉesis paroli pri la movado kaj fokusiĝis pli kaj pli sur la aferoj de infana seksa misuzo[noto 20][60][110]. La publikaj gravuloj distingiĝintaj kiel disidentaj voĉoj en la antaŭaj jaroj dronis iompostiome en silento[noto 21][65][111]. Dum la sama periodo, la publika moralo rilate al seksaj aferoj estis malfavore influita pro la enrompo de aidoso kaj la atingoj de la 'seksa revolucio' de la 1960aj kaj 1970aj jaroj retroiris. En Nederlando, la diskursoj favoraj al pedofilio retroiris[112].

Pedofilia gazetaro

Dum la 1980aj jaroj, paralele kun la bultenoj de la pedofiliaj asocioj, aperadis en Eŭropo diversaj revuoj pli malpli ligitaj kun la pedofilia movado, kiaj Pan: A Magazine About Boy-Love[113], Palestra[114]Gaie France (1986-1993), samseksema magazino proksima al la franca Nova Dekstro, fondita de Michel Caignet. Aperadis ankaŭ multaj fotografiaj revuoj: Backside (1983-1985)[115], Beach Boys (1985-1986), Eklat (1985), Jean's[116], (1985) kaj Photokid (1986).

En 1987 oni lanĉis en Nederlando Paidika: The Journal of Paedophilia, akademia revuo dediĉita al la studado de pedofilio el favora kaj normaliga vidpunkto[117]. Inter la membroj de ĝia redakcia konsilo, kelkaj senvuale favoraj al la pedofilia aktivismo, estis fakuloj kiaj Frits Bernard, Edward Brongersma, Vern L. Bullough kaj Donald H. Mader. Pro ĝia aktivisma karaktero, la publikaĵo, eldonota ĝis 1995, estis atakita kaj disdegnita kiel «pedofilia revuo» fare de siaj misfamigantoj[4][118].

Tamen en tiu ĉi jardeko estis kreitaj kelkaj el la plej rimarkindaj pedofiliaj asocioj en Eŭropo. En 1982 registriĝis oficiale en la Komerca Ĉambro de Nederlando la asocio Martijn, kiu fariĝos la plej grava kaj longedaŭra eŭropa organizaĵo de la pedofilia aktivismo kaj apartenos ĝis 1994 al la Internacia Asocio de Lesbaninoj kaj Gejoj[119]. Ankoraŭ en 1982[120], Philippe Carpentier kreis en Belgio la Centre de Recherche et d'Information sur l'Enfance et la Sexualité ("Centro de Esploro kaj Informo pri Infaneco kaj Sekseco")[73], kiu malaperos subite en 1988 post kiam Carpentier kaj aliaj membroj estos kondamnitaj pro produktado de infana pornografio[121]. En 1985, en Danio, estos kreita la Dana Pedofilia Asocio[122], malferma por pedofiloj, simpatiantoj kaj profesiuloj diversaj[123][124].

En 1985, la kongreso de la germana Verda Partio en la lando Nordrejn-Vestfalio subtenis malkriminaligon de pedofilio. La saman jaron, la komitato de la partio aprobis deklaracion petantan «abolicii ĉiujn aĝo-limojn por la seksrilatoj reciproke konsentaj», argumentante ke ĉi tiuj ne respektas «la rajton al memdispono kaj serĉo de la feliĉo ĉe la infanoj». La partio, kiu tiutempe rolis kiel gvidanto de la 'seksa revolucio' en Germanio, inkluzivis inter la proponoj de ĝia politika programo la nuligon de la aĝo de konsento asertante, ke «la seksrilatoj kun infanoj estas edifaj por ambaŭ partoj [infanoj kaj plenkreskuloj]». Tiu sinteno estigis proteston kaj multaj kutimaj voĉdonantoj de la partio transdonis iliajn voĉdonojn al la Socialdemokratia Partio[noto 22][125][125].

La tagojn 5an kaj 6an de julio 1986 okazis en Kopenhago (Danio) internacia renkontiĝo inter la reprezentantoj de la pedofiliaj asocioj usona (NAMBLA), svisa (SAP), aŭstralia, sveda, norvega kaj dana por «starigi la bazojn por regula inform-interŝanĝo inter la diversaj grupoj kaj skizi komunan pripensadon pri la strategio sekvenda en ilia batalo»[126]. Ili serĉis la vojojn re-aligi la batalon por la aprobo de pedofilio en la movadojn por seksa liberigo kaj sugestis daŭre batali apud samseksemuloj, agnoskante fortan malamikecon fare de la feminisma sektoro. Tiu ĉi renkontiĝo, okazinta kiam la movado perdis forton, ne havis iun praktikan efikon.

La 5an de februaro 1987, Frits Bernard, emeritiĝinta de 1985 de sia laboro kiel psikologo, faka atestanto kaj de siaj postenoj en internaciaj organizaĵoj[127], aperis kiel speciala invitito en la rekta programo de Phil Donahue por NBC The Phil Donahue Show (elsendita per 250 televidkanaloj de Usono kaj Kanado) kaj defendis senvuale pedofilion, dum unu horo seninterrompe, helpata de 23-jara junulo kiu dum sia infaneco havis seksan rilaton kun plenkreskulo[128]. Tiu ĉi fakto estas tre grava tial, ke en 1987 la pedofilia movado jam alfrontis socian malamikecon ĉiam pli granda kompare kun la situacio de la 1970aj jaroj.

Fine de la 1980aj jaroj[129] estis kreita en Nederlando International Pedophile and Child Emancipation ("Pedofilia kaj Infana Internacia Emancipado", IPCE), organizaĵo naskiĝanta kun la celo prepari la pedofiliajn grupojn de la Internacia Asocio de Lesbaninoj kaj Gejoj. Post la forpelo de la pedofiliaj organizaĵoj fare de ILGA en 1994 (Vidu sekcion «Forpelo el la aktivismo de la seksaj minoritatoj»), IPCE daŭrigis sian laboron, unue kiel organizaĵo kunordiganta de la pedofiliaj grupoj je internacia skalo kaj poste kiel privata kolektivo[130]. Sen aktivisma karaktero, nuntempe Ipce[noto 23] mastrumas retejon kun vasta dokumenta arkivo de akademiaj verkoj pri pedofilio kaj rilataj temoj. La retejo ankaŭ gastigas privatan forumon por diskuti pri tia literaturo kaj pri la vojoj antaŭenigi la akademian debaton pri pedofilio[131][132].

En Nederlando, la ŝanĝoj ĉe la povo komencis preni formon. La polico kaj membroj de la sekurec-agentejoj komencis esti trejnitaj en Usono pri la metodoj de FBI por sekvi la spurojn de la produktantoj kaj kolektantoj de infana pornografio. En 1989, la nederlanda ministro pri justico, Frits K. Altes, deklaris ke oni estis teninta semajnajn kunvenojn pri tiaj aferoj kun la brita registaro jam de 1985. De post 1984 la Kongreso kaj la Senato Usonaj akuzadis (pere de la Enketa Permanenta Subkomitato kaj de la Komitato pri Registaraj Aferoj –tiam direktita de la respublikano William Roth–, kiuj ofte diskonigis tiajn akuzojn per la nacia kaj internacia gazetaro) Nederlandon esti «[unu el la] ĉefaj eksportantoj de infana pornografio al Usono», asertante, ke en Amsterdamo oni publike aŭkcias infanojn por prostituado kaj pornografio, ekstremo pruvota «nesubtenebla» per la fina raporto de la Labor-Grupo pri Infana Pornografio (aperinta en aŭgusto 1986), direktita de la ministro pri justico mem[54][94].

En 1989 estis kreita en Italio la Gruppo P[72], dediĉita al debatado kaj pripensado pri la konsentaj rilatoj inter plenkreskuloj kaj neplenkreskuloj. Unu el ĝiaj fondintoj estis Francesco Vallini, redaktoro de la geja revuo Babilonia. Malgraŭ la laŭleĝa rango de la asocio, ĝiaj membroj estis arestitaj de la polico en 1993 sub akuzoj pri «krima asociado» kaj pri esti havintaj supozatajn seksrilatojn kun neplenaĝuloj. Francisco Vallini pasigis tri jarojn en malliberigo akuzita pri krima asociado surbaze de sia laboro kiel kunordiganto de la Gruppo P kaj de siaj verkaĵoj en la bulteno de la asocio, Il Corriere del Pedofili[noto 24][133][134].

Dekadenco kaj izoligo (1990–2000)[redakti | redakti fonton]

En 1993, Dieter Gieseking kreis en Duseldorfo (Germanio) Krumme 13, grupo de subteno kaj memhelpo por pedofiloj. Ĝi havigis juran opinion al malliberigitaj pedofiloj, defendis malkriminaligon de pedofilio kaj laŭleĝigon de infana pornografio kaj kuraĝigis pedofilojn por «elŝrankiĝi». En 2001, K13 fariĝis mediata atento-fokuso post la aresto de du membroj post kiam ili publikigis sur la retejo de la asocio pederastian erotikan rakonton[135]. En 2002 okazis manifestacio de nov-nazioj kontraŭ K13, kiun alfrontis grupoj da kontraŭmanifestaciantoj kaj finiĝis per interveno de la polico[136]. En 2003, K13 oficiale malfondiĝis fronte al la mediata kaj socia premo, sed Dieter Gieseking decidis teni malfermitan ĝian retejon, aktiva ĝis nun[137]. K13 estis ankaŭ kritikita de la pedofiliaj grupoj Pädo kaj IPCE, kiuj diris ke ili fidis nek al ĝia malliberigita gvidanto nek al la asocio, asertante ke ili estas malutilaj por la pedofilia movado[138].

Dum tiu ĉi jardeko la populariĝo de interreto havigis al la pedofilia aktivismo novajn esprimkanalojn por disvastigi ĝian idearon kaj donis al la pedofiloj la ŝancon eliri el izoliĝo per rekta kontakto. En 1995 estis kreita BoyChat, la unua retkomunumo por samseksemaj pedofiloj, kiu kondukis al kreo en 1997 de la grupo Free Spirits, naskiĝanta kun la celo havigi sekurajn retajn rimedojn en pluraj lingvoj. De post 1998, aliseksemaj pedofiloj kreis similajn rimedojn. Ekde tiam disvolviĝis multaj retkomunumoj sekvantaj la saman modelon[139][140].

En 1996 eksplodis en Belgio la afero de la belgo Marc Dutroux. La evento havis grandan internacian resonon, malfermante la vojon al tio, kion kelkaj aŭtoroj kvalifas «morala paniko»[107][108], nutrita de la amaskomunikiloj. Tio signifis tre malfavoran influon sur la publika opinio koncerne pedofilion. Ĉiuj pedofiliaj asocioj en Belgio, kiaj Dokumentatiedienst Pedofilie, Studiegroep Pedofilie kaj Stiekum, estis fermitaj aŭ restis subteraj[10]. En Nederlando, la relativa toleremo kiu ankoraŭ povis ekzisti al pedofilio fine malaperis.

Edward Brongersma, kiu estis la objekto de persekutado fare de siaj najbaroj kaj de agresoj sur la publika vojo pro lia aktivismo favore al socia aprobo de pedofilio, afliktita pro profunda depresio decidis demeti al si la vivon en 1998 per eŭtanazio, por kiu li batalis dum siaj lastaj jaroj[141]. Post lia morto, liaj personaj arkivoj kaj biblioteko estis translokitaj al la Internacia Instituto pri Socia Historio de Amsterdamo. Parto de lia kolekto da bildoj estis konfiskita de la polico, kiu rigardis ĝin kiel infanan pornografion[142].

En 1998 la psikologoj Bruce Rind, Philip Tromovitch kaj Robert Bauserman publikigis, en la Psychological Bulletin de la Usona Asocio pri Psikiatrio, ilian studon Metanaliza studo pri la supozataj proprecoj de la infana seksa misuzo uzante universitatanajn samplojn (Vidu sekcion "Sciencaj bazoj")[39]. En 1999, NAMBLA publikigis sur sia retejo resumon de la studo titolitan «Bona novaĵo pri la amo viro-infano», en kiu ĝi ĝojas pro tio, ke ĝi «pruvas (...), ke le nuna batalo kontraŭ knabamantoj ne havas ian sciencan bazon»[143]. La studo rezultigis grandan polemikon en Usono, kiu komenciĝis per la kritikoj de kelkaj sociaj konservativuloj kaj religiaj fundamentalistoj, kaj ankaŭ de kelkaj psikiatroj kaj psikoterapiistoj, kaj alvenis al la Kongreso. Tiu ĉi montris sin enzorga pri la eblaj konsekvencoj pro la apero de la rezultoj sur la oficialajn paradigmojn koncerne pedofilion, kaj la 12an de julio 1999 aprobis la Rezolucion 107[144] (per 355 voĉoj poraj, 0 kontraŭaj kaj 13 sindetenaj), kiu kondamnas la studon kaj deklaras, ke la seksaj rilatoj inter plenkreskuloj kaj neplenkreskuloj estas nepre misuzaj kaj malutilaj por ĉi-lastaj en ĉiuj kazoj. La kondamno de scienca pristudo fare de la Kongreso signifis senprecedentan fakton en Usono[145].

En 1999, la kanada pedofila verkisto John R. Sharpe iĝis populara pro esti sukcesinta ŝanĝi, sen jura reprezentado, kelkajn artikolojn el la kanada leĝaro post prezenti apelacion pri kontraŭkonstitucieco en kiu li argumentis, ke la leĝoj pri infana pornografio en Kanado (kie estas malpermesata eĉ la figuraĵo de fikciaj seksrilatoj inter roluloj malpli ol 18-jaraj) malobservas la rajton al esprimlibereco. Sharpre prezentis sian apelacion estinte arestita en 1995 sub akuzoj pri posedo kaj distribuado de infana pornografio, surbaze de kelkaj fotografioj de adoleskantoj seksumante kaj de taglibroj kaj manuskriptoj priskribantaj seksajn rilatojn inter adoleskantaj roluloj, trovitaj dum polica traserĉo kiam li revenis el renkontiĝo kun Edward Brongersma en Nederlando[146][147]. En januaro 1999, Sharpe estis absolvita de la akuzoj pri posedo de infana pornografio fare de la Supera Tribunalo kaj en majo la Apelacia Tribunalo ratifikis la verdikton per 2 voĉoj poraj kaj 1 kontraŭa, manifestante ke la leĝoj pri infana pornografio "[estas] je unu paŝo kriminaligi nur pro havi ofendajn pensojn". Iom poste, tamen, la prokurorejo apelaciis al la Supera Tribunalo, kiu ratifikis en 2001, per rezolucio, plej multajn leĝojn pri infana pornografio kiel validan limigon de la rajto al esprimlibereco, sed ĝi starigis, ke la civitanoj ne povas esti persekutitaj pro krei verkojn el sia propra imago por privata uzo[noto 25].

Forpelo el la aktivismo de la seksaj minoritatoj[redakti | redakti fonton]

Pluraj organizaĵoj de la pedofilia aktivismo apartenis al la Internacia Asocio de Lesbaninoj kaj Gejoj ekde ĝia fondiĝo. Tiel, en 1985 ILGA adoptis rezolucion deklarantan, ke «la junuloj havas la rajton decidi per si mem pri sia seksa kaj socia vivo [kaj ke] la leĝoj pri aĝo de konsento celas pli subpremi ol protekti ilin». Laŭ deklaracio de NAMBLA de 1994, tiu ĉi kontribuis al la redaktado de la konstitucio de ILGA[148].

En 1993 ILGA akiris konsultigan statuson kiel NRO en la Socia kaj Ekonomika Konsilo de Unuiĝintaj Nacioj. Ekde tiam, diversaj organizaĵoj, plejparte religiaj, manifestis publike sian malaprobon. Samseksemaj organizaĵoj petis de ILGA ĉesigon de ĉiaj rilatoj kun la pedofilia movado. La delegitoj de Usono kaj Britio asertis ke, voĉdononte, ili ne sciis pri la partopreno de asocioj de la pedofilia aktivismo en ILGA. La misio de Usono en UN sendis leteron postulantan, ke NAMBLA, Martijn kaj la germana grupo Project Truth estu forpelitaj el la organizaĵo. En novembro 1993, la plenumkomitato de ILGA petis de tiuj grupoj la propravolan rezignon. Ne nur rezignis neniu el ili, sed NAMBLA publikigis la saman monaton gazetaran komunikon en kiu ĝi refirmigas sian karakteron kiel membro de ILGA[149].

En januaro 1994 la Usona Senato aprobis dekalkulon de 119 milionoj da dolaroj el la kontribuoj de Usono al UN «ĝis la prezidanto atestos, ke neniu agentejo de UN donos ian ajn statuson, akrediton aŭ oficialan agnoskon al iu ajn organizaĵo kiu stimulas, toleras aŭ serĉas laŭleĝigon de pedofilio, alivorte de infana seksa misuzo». La projekto estis unanime aprobita de la Usona Kongreso kaj la leĝo estis promulgita en aprilo 1994 fare de la prezidento Bill Clinton[149].

En la 6a Tutmonda Konferenco de ILGA, okazinta en Nov-Jorko en junio 1994, oni voĉdonis favore al la forpelo de NAMBLA, Martijn kaj Project Truth per 214 poraj voĉdonoj kaj 30 kontraŭaj, kaj aprobis rezolucion por ne toleri en la estonteco ian grupon aŭ asocion pedofilian. Fine de la 1990aj jaroj la 'seksa revolucio' estis liberiginta sin de sia pedofilia pasinteco[noto 26][150].

Pedofilia movado hodiaŭ (2001–nun)[redakti | redakti fonton]

Pro la nuna socia kaj jura kunteksto, tre malmultaj homoj aŭdacas publike esprimi nuntempe sian subtenon al la pedofilia movado. La defendo de pedofilio restas ekskludata el la publika debato kaj la malmultaj aktivuloj kiuj senvuale laboras favore al pedofiloj estas anglalingvaj, germanaj kaj nederlandaj, kiaj Tom O'Carroll, Dieter Gieseking, Frans Gieles kaj Ad van den Berg[151]. Krom la organizita aktivismo, de tempo al tempo aperas en interreto kelkaj personaj iniciatoj, sub formo de blogoj, forumoj aŭ retpaĝoj, sekvantaj ĝiajn postulatojn. En Esperanto ekzistas almenaŭ du retpaĝoj dediĉitaj al la defendo de pedofilio, gastigitaj en rusa retpaĝaro[152].

En 2003 fondiĝis en Marilando (Usono) B4U-ACT, neprofitcela organizaĵo formita de libervolaj bonreputaciaj profesiistoj pri mensa sano, kelkaj memdifinitaj kiel pedofiloj[153], kun la celo helpi psikologie personojn sekse altiritaj al infanoj kaj redukti la socian antaŭjuĝemon kaj infamiadon koncerne pedofilion[154].

En 2004, Lindsay Ashford, usona civitano loĝanta en Eŭropo, populariĝis atestante publike pri sia pedofilio en raportaĵo aperinta en la ĵurnalo The Express-Times de Nov-Ĵersejo[155]. En 2007 li donis intervjuon por la televida programo de BBC 2 Am I Normal? ("Ĉu mi estas normala?"), en kiu li denuncis, ke la vorto pedofilio estis deformita de la amaskomunikiloj ĝis perdi ĝian originan signifon de amo al infanoj kaj asertis, ke la seksaj rilatoj inter plenkreskuloj kaj infanoj estas eblaj sen malutilo por ĉi-lastaj[156].

En 2004 la Dana Pedofilia Asocio decidis malfondiĝi kaj fermi sian retejon dum enketo pri ĝiaj aktivaĵoj fare de la Dana Ĝeneraja Prokurorejo kaj fronte al la fortaj atakoj de kelkaj ĵurnalistoj. Dividiĝinta grupo de membroj nekonformaj kun la decido, nomita DPA Grupo 04, decidis tiam remalfermi la retejon de la asocio[122]. En komuniko aperinta sur la sama retejo, la DPA Grupo 04 klarigis, ke siaj membroj rifuzas «esti dominitaj de la maljusta subpremo de kontraŭdemokratiaj ĵurnalistoj, politikistoj kaj grupoj ne malpli fanatikaj en Danio kaj eksterlando», esprimis la volon «povi uzi la konstitucian esprimliberecon, apartenanta al ĉiuj civitanoj» kaj asertis, ke la malfondiĝo de la asocio kaj la fermo de ĝia retejo egalis al cedi al terorismo. La grupo akuzis aliajn grupojn esti uzintaj aŭ menacintaj uzi kontraŭleĝajn rimedojn kontraŭ DPA, menciante konkrete la asocion Stop Pædofili Nu, kiu minacis forŝteli kaj publikigi la membroliston de la organizaĵo[157]. En decembro 2005 DPA estis kvitigita de la Enketa Komitato de la Dana Ministrejo pri Justico, kiu verdiktis ke la asocio estis laŭleĝa pro esprimlibereco[158][159].

En 2006, tri pedofiliaj aktivuloj, inter ili Ad van den Berg, prezidanto de Martijn, fondis en Nederlando la Partion de la Karitato, Libereco kaj Diverseco (PNVD)[160][161]. Dekomence, PNVD estis fokuso de monda polemiko pro kelkaj proponoj de sia politika programo, kiel progresa reduktado de la aĝo de konsento kaj laŭleĝigo de infana pornografio. Ĝi ne sukcesis partopreni en la balotadoj de 2006 pro tio, ke ĝi ne kolektis la minimuman nombron da subskriboj postulata de la nederlanda prielekta leĝaro por rajti prezenti kandidatojn[162]. Finfine, la partio malfondiĝis en 2010[163]. Nuntempe, la Komunisma Partio de Britio (CCP) estas la sola politika partio defendanta en Eŭropo la nuligon de la aĝo de konsento[164][165].

Inter 2006 kaj 2010 la svedo Karl Andersson eldonis Destroyer[166], geja revuo ofciale publikigita en Ĉeĥio kaj distribuita internaciskale pere de sia retejo. Diference de plej multaj gejaj revuoj, Destroyer fokusiĝis nur sur infanoj kaj adoleskantoj[167]. Kun dezajno simila al tiu de revuoj kiaj Playboy, ĝi enhavis eseojn, intervjuojn, recenzojn, raportaĵojn, fotografaĵojn, artikolojn pri kulturo kaj novelojn. Ĝi estis tre kritikata de la amaskomunikiloj kaj de kontraŭpedofiliaj sektoroj pro «seksecigi» la infanojn[168], sed Andersson tuj leviĝis por defendi sian publikaĵon kaj donis intervjuojn por argumenti kontraŭ ĝiaj misfamigantoj.

En 2012 kreiĝis Virtuous Pedophiles, reta subtengrupo en la angla por personoj agnoskantaj senti sin sekse altiritaj al infanoj[169]. Ĝiaj membroj kundividas la kredon, ke seksaj rilatoj inter plenkreskuloj kaj infanoj estas neadekvataj. Ili subtenas sin reciproke en la intenco havi normalan vivon sen enmiksiĝi en seksrilatoj kun infanoj kaj provas helpi aliajn pedofilojn por fari la samon. La grupo laboras ankaŭ por mildigi la socian infamiadon kiu ĉirkaŭas pedofilojn.

La 27an de junio 2012 la tribunalo de Assen (Nederlando) malleĝigis la asocion Martijn. Kvankam tiu ĉi restis ĉiam en la valida leĝo, la prokurorejo argumentis, ke «[la] aktivaĵoj kaj ideoj de la asocio estas kontraŭaj al la publika ordono kaj al moralo»[170]. La asocio tuj malfondiĝis kaj fermis sian retejon[171]. Poste ĝi prezentis apelacion kaj la 2an de aprilo 2013 la malleĝigo estis nuligita de la tribunalo de Leeuwarden. Tiu ĉi fundamentis sian decidon sur la rajto al libereco de asociado kaj sur la fakto, ke la aktivaĵoj de Martijn ne povis esti juĝataj kiel kontraŭleĝajn[172]. Tamen, en aprilo 2014, la Supera Tribunalo de Nederlando, sekvante la konsilon de la Ĝenerala Advokatejo de la Ŝtato, denove malpermesis la asocion kaj ordonis ĝian malfondiĝon[173]

Internacia Tago de Amo al Knaboj[redakti | redakti fonton]

Ekde 1998 samseksemaj pedofiloj festas la Internacian Tagon de Amo al Knaboj, simbola kunvoko naskiĝinta en interreto por instigi al socia aprobo de pedofilio kaj de konsentaj rilatoj inter plenkreskuloj kaj neplenkreskuloj[174]. En tiu tago, pedofiloj de la tuta mondo publike kaj diskrete ekbruligas bluan kandelon, kiu fariĝis la simbolo de la kunvoko. La fiksita dato estas la unua sabato post la somera solstico. Konsiderante ambaŭ hemisferojn, la festado okazas du fojojn pojare.

Aliseksemaj pedofiloj kreis pli poste la Tagon de Alico. La dato de la kunvoko estas la 25a de aprilo, tago en kiu Lewis Carroll konatiĝis en 1856 kun Alice Liddell, la knabino kiu inspiris al li la fame konatan romanon Alico en Mirlando.

La organizantoj de tiuj eventoj neniam ĝis nun oficiale festis ian fizikan kunvokon[noto 27].

Simbologio[redakti | redakti fonton]

Spirala triangulo uzata de knabamantoj kiel simbolon.

Ekzistas simbologio propra al la movado, uzata de diversaj pedofiliaj organizaĵoj en siaj publikaĵoj kaj retejoj:

  • Blua spirala triangulo simboliganta infanon (malgranda triangulo) ĉirkaŭita de pli aĝa viro (granda triangulo). Ĝi estis dezajnita de iu pedofilo kun la pseŭdonimo Kalos en 1997.
  • Simila emblemo, koro ene de koro, estis poste kreita de aliseksemaj pedofiloj por simboligi «aman ligilon» inter plenkreskuloj kaj knabinoj.
  • Tria emblemo papilia simbolas pedofilion ĝenerale. Ĝi estas formita de kvar koroj: unu granda kaj blua por la viro, unu granda kaj roza por la virino, unu malgranda kaj blua por la knabo kaj unu malgranda kaj roza por la knabino.

Tiuj simboloj estas uzitaj ankaŭ por fari diversajn ornamaĵojn, kiel ringoj kaj pendjuveloj[175].

Notoj[redakti | redakti fonton]

  1. En sia eseo L'Enfant au masculin, Tony Duvert asertas, ke la seksaj rilatoj inter plenkreska viro kaj knabo dependas de la samseksemo de l' neplenkreskulo kaj ke la subpremado de pedofilio estas integra parto de la persekutado al samseksemuloj.
  2. La Partio de la Karitato, Libereco kaj Diverseco de Nederlando opiniis cenzuro la malpermeson posedi infanan pornografion kaj proponis en ĝia politika programo la liberecon partopreni en pornografiaj produktaĵoj de post la leĝa aĝo de konsento:
    Citaĵo
     angle The private possession of child pornography will be allowed. This was the case in the Netherlands until 1998. Most politicians did not want to unleash a witch-hunt. A witch-hunt, however, is clearly what has ensued, and it is pointless. The prohibition of the possession of child pornography is censorship. It also creates all sorts of illegal, uncontrollable circuits. Making money through (barter) trade will remain punishable for the time being.     esperante Privata posedo de infana pornografio estos permesata. Tiel okazis en Nederlando ĝis 1998. Plej multaj politikistoj ne volis elĉenigi ĉasadon de sorĉistinoj. Tamen, ĉasado de sorĉistinoj ja elĉeniĝis, kaj ne estas valida motivo. La malpermeso posedi infanan pornografion estas cenzuro. Tio ĉi kreas plue ĉiajn kontraŭleĝajn kaj nekontroleblajn retojn. Gajni monon per ĝia komerco aŭ interŝanĝo restos provizore punebla. 
    Citaĵo
     angle From the age of sixteen on, people can appear in pornographic productions. In the long run, the PNVD wants to allow young people to appear in pornographic productions if they so desire from the age at which they can legally have sexual relations.     esperante Oni rajtos aperi en pornografiaj produktaĵoj de post la aĝo de 16 jaroj. PNVD volas ke, longperspektive, la junuloj rajtu aperi en pornografiaj produktaĵoj, se ili deziras tion, de post la aĝo kiam ili rajtas laŭleĝe seksrilati. 
    — Programo de PNVD 2008.

    Same, la asocio Krumme 13 petis nuligon de la artikolo 184 de la germana kriminala kodo kiu malpermesas distribuadon de infana pornografio.

  3. La aĝo de konsento, kaj do la derivata jurisprudenco pri tio, kion oni rigardas aŭ ne kiel infanan seksan misuzon, varias rimarkeble inter landoj. Eĉ tiel, kaj ĝustadifine, la malsamaj leĝaroj komprenas, ke estas absoluta la supozo de perforto en iu ajn seksrilato kun neplenkreskuloj sub tiu aĝo, juĝante ke, eĉ se eventuale povas ekzisti neplenkreskuloj atingantaj seksan konscion pli frue, la granda plimulto, antaŭ alveni al tiu aĝo, ne havas sufiĉan psikologian disvolviĝon por kompreni la sekvojn de siaj agoj, tiel ke sia konsento estas tute nevalida por juraj celoj kaj la aĝo de la neplenaĝuloj apartenas en si mem al la krima tipo. La socia sinteno al seksaj kaj paraj rilatoj inter plenkreskuloj kaj neplenkreskuloj ankaŭ multe varias laŭ landoj, kulturoj kaj historiaj periodoj. Tiele, en Antikva Grekio la pederastio estis rigardata kiel naturan esprimon de la homa sekseco, socie konata kaj akceptata, kaj reguligata de la ŝtato kiel instruan kaj moralan institucion. Laŭ kelkaj historiistoj, la aĝo de la grekaj efeboj estis ĝenerale inter 12 kaj 16 jaroj. En Mezepoko, la geedziĝoj inter plenkreskuloj kaj knabinoj aŭ adoleskantinoj estis oftaj, kion spegulas la tiama literaturo: la Beatrice de Dante havas 14 jarojn, la Melibea de Fernando de Rojas 14 kaj la Carmesina de Joanot Martorell apenaŭ 13. Ĝis la frua 20a jarcento, kiam okazis morala ŝanĝo de sinteno al sekseco markita pro la puritanaj politikoj, tiu speco de geedziĝoj ne estis maloftaj en la okcidenta mondo; troveblas fame konataj kazoj kiaj, tiu de la usona verkisto Edgar Allan Poe, kiu edziĝis al sia kuzino Virginia Clemm en 1825 kiam li havis 27 jarojn kaj ŝi 13, aŭ tiu de la hispana poeto Antonio Machado, kiu en 1909, en la aĝo de 36 jaroj, edziĝis al Leonor Izquierdo kiam tiu ĉi estis 15-jara. Tiaj kutimoj ankaŭ influas sur la leĝojn rilate al la aĝo de konsento, kiu ĝis la komenco de la 20a jarcento iris ĝenerale de 10 ĝis 20 jaroj, malsuprenirante en iaj kazoj, kiel en la usona ŝtato Delaware, ĝis 7 jaroj (The New York Times, 15 de oktobro 1895). Nuntempe, en Azio, en la landoj de eks-Sovetunio kaj en kelkaj landoj de Latinameriko ekzistas, speciale ĉe kelkaj etnaj grupoj, socia toleremo relative pli granda al rilatoj inter plenkreskuloj kaj adoleskantoj kompare kun la eŭropaj kaj nordamerikaj landoj. En Afriko, la praktiko de pederastio kaj aliseksema kaj samseksema estas regardita kiel normalan ĉe triboj kiaj la nandiaj, kerakiaj, siŭaaj aŭ kiŭaaj, en kiu ĝi apartenas al la ritoj de iniciado en la plenkreskan mondon (Juan José López-Ibor, Libro de la vida sexual, 1968). En la araba mondo estas akceptataj geedziĝoj inter plenkreskuloj kaj knabinoj aŭ adoleskantinoj, kvankam ĉia samseksema rilato estas malpermesata kaj forte punata en plej multaj landoj. La profeto Mahometo mem, laŭ kelkaj historiaj registroj, edziĝis al sia dua edzino Aiŝa kiam tiu ĉi havis 14 jarojn kaj li proksimume 50; komence de ilia fidanĉeco, Aiŝa estus apenaŭ 6-jara. (Vidu: Aĝo-diferenco en seksrilatoj)
  4. La deklaracio de principoj esprimata de NAMBLA en la eldonpaĝo de sia NAMBLA Bulletin estas kategoria ĉi-rilate:
    Citaĵo
     angle NAMBLA condemns sexual abuse and all forms of coercion. We insists there is a distinction between coercive and consesual sex. Laws that focus only on the age of the participants fail to capture that distinction, for they ignore the quality of the relationship. Differences in age do not preclude mutual, loving interaction between persons any more than differences in race or class. Some existing laws criminalize sexual relationships that are loving and fully consensual. These laws are ill-conceived and morally repugnant. As is our right, we advocate their repeal.     esperante NAMBLA kondamnas la seksan misuzon kaj ĉian perforton. Ni substrekas, ke estas diferenco inter perfortaj kaj konsentaj rilatoj. La leĝoj fokusitaj nur sur la aĝo de la partoprenantoj ne konsideras tian diferencon pro tio, ke ili fermas siajn okulojn al la naturo de la rilato. La aĝodiferenco ne malhelpas rilatojn reciproke konsentajn kaj amajn inter personoj, samkiel ne malhelpas tion la rasaj kaj klasaj diferencoj. Iuj ekzistantaj leĝoj kriminaligas seksajn rilatojn, kiuj estas amaj kaj tute konsentaj. Tiaj leĝoj estas malbone faritaj kaj morale abomenindaj. Ĉar tio estas nia rajto, ni defendas ilian nuligon. 
    — NAMBLA Bulletin, Vol. 25, n-ro 3.
  5. La nomo Enklave (Enklavo) estis elektita por elvoki la sociologian situacion de la pedofiloj en la okcidentaj socioj.
  6. Kune kun aliaj fontoj pri la influo de Sex met kinderen, vidu Edward Brongersma (1988, c.v.) kaj la kriminologian studon de Michael C. Baurmann (1983), publikigita de la Oficejo de la Germana Federala Kriminala Polico
  7. Hasta retrospektiva rigardo povas esti erariga koncerne la signifon donitan al la vorto pederastio fare de la aŭtoroj de la teksto. La termino estas fakte uzita kiel sinonimon de samseksemo en vasta senco, inkludante proprasence pederastion, sed ne limiĝante al ĝi.
  8. Teksto de la pamfleto:
    Citaĵo
     france Émus et profondément bouleversés par la répression civile et policière qui s’exerce à l’endroit de toutes les minorités érotiques (homosexuels, voyeurs, maso., partouzes), le Comité d’Action Pédérastique Révolutionnaire dénonce la restriction des possibilités amoureuses qui sévit en Occident depuis l’avènement du judéo-christianisme. Les exemples de cette répression odieuse ne manquent pas ; vous les avez sous les yeux à chaque instant ; les inscriptions et les dessins dans les chiottes de la Sorbonne et autres ; les passages à tabac d’homosexuels par la police ou par des civils rétrogrades ; la mise en fiche policière, en général, l’attitude de soumission, les yeux de chiens battus, le genre rase-les-murs de l’homosexuel type ; les carrières brisées, l’isolement et la mise au secret qui sont le lot de toutes les minorités érotiques. Pour un glorieux Jean Genet, cent mille pédérastes honteux, condamnés au malheur.

    Le C.A.P.R. lance un appel pour que vous, pédérastes, lesbiennes, etc..., preniez conscience de votre droit à exprimer en toute liberté vos options ou vos particularités amoureuses et à promouvoir par votre exemple une véritable libération sexuelle dont les prétendues majorités sexuelles ont tout autant besoin que nous (…). (Un homme sur 20 est pd ; sur 4 milliards de la population mondiale, ça fait 200 millions de pd).

    NON PAS L’AMOUR ET LA MORT. MAIS L’AMOUR ET LA LIBERTÉ. 
       esperante Ŝokitaj kaj ege afliktitaj pro la civila kaj polica subpremado kontraŭ ĉiuj erotikaj minoritatoj (samseksemuloj, vuajeristoj, masoĥistoj, diboĉuloj), la Komitato de Revoluciista Pederastia Agado denuncas la restrikton de amaj ŝancoj kiu kruele suferigas Okcidenton ekde la alveno de judkristanismo. La ekzemploj de tiu abomeninda subpremado ja ne mankas; vi havas ilin ĝuste antaŭ viaj okuloj ĉiumomente; la murskribaĵoj kaj desegnaĵoj en la necesejoj de la Sorbono kaj aliaj; la batadoj al samseksemuloj fare de la polico aŭ reakciaj civiluloj; la registriĝoj sur la policaj slipoj, ĝenerale la submeta sinteno, malĝojaj rigardoj, kaŝita afektado de la tipa samseksemulo; la detruitaj karieroj, izoliĝo kaj soleca enfermo kiuj estas la sorto de ĉiuj erotikaj minoritatoj. Po unu glora Jean Genet, centmil hontaj pederastoj kondamnitaj al malfeliĉo.

    CAPR lanĉas alvokon por ke vi, pederastoj, lesbaninoj ktp konsciiĝu pri via rajto esprimi libere viajn elektojn aŭ amajn apartaĵojn kaj stimulu per via ekzemplo veran seksan liberiĝon, kiun ni bezonas same kiel la nomitaj seksaj plimultoj (…).

    (Po unu viro el 20 estas pederasto; inter 4 miliardoj de la monda populacio, tio faras 200 milionoj da pederastoj).

    NE AMO KAJ MORTO. SED AMO KAJ LIBERO. 
    — Comité d’Action Pédérastique Révolutionnaire.
  9. La Komunismaj Komitatoj por Memmastrumado publikigis en 1978 broŝuron titolitan "Homosexualité et Pédophilie", kiu lasis ĉirkaŭ 15 paĝojn al la pedofiloj por ke ili eksponu siajn postulojn (FRED, 1978)
  10. En 1975 Daniel Cohn-Bendit publikigis la libron Le Grand Bazar, kies ĉapitro "Little big men" elvokas liajn spertojn kiel edukisto en «alternativa» infanĝardeno en Frankfurto. Kelkaj fragmentoj de la verko temis pri la seksa vekiĝo ĉe la infanoj 1 ĝis 6-jaraĝaj kaj atestas pri ambiguaj fizikaj spertoj kiujn la aŭtoro mem havis kun ili. Ĉi-rilate li skribas: «Plurfoje okazis al mi, ke kelkaj infanoj malfermis mian kacujon kaj ektiklis min. Mi reagis malsame laŭ la cirkonstancoj, sed ilia deziro signifis problemon. Mi demandis al ili: "Kial do vi ne ludas inter vi, kial vi elektis al mi anstataŭ aliajn infanojn?". Sed se ili insistis, mi karesis ilin malgraŭ ĉio». Kaj ankaŭ: «Mi havis la bezonon esti senkondiĉe akceptita de ili. Mi volis, ke la infanoj min deziru kaj faris ĉion eblan por ke ili dependu de mi» (Le Grand Bazar. Parizo: Belfond, 1975). Cohn-Bendit ankaŭ parolos provoke pri siaj spertoj kun infanoj en la literatura televida programo Apostrophes, direktita de Bernard Pivot, koncerna al la 23a de aprilo 1982. Dum tiu ĉi elsendaĵo, titolita "Quelles valeurs pour demain?", en kiu li prezentas la libron de Ingolf Diener kaj Eckard Supp Ils vivent autrement (Stock, 1982), li interalie deklaris: «Mi alvenas je la naŭa matene por renkontiĝi kun miaj ok knaboj 16- ĝis 2-monataj. Mi purigas sian pugon, mi faras al ili… tiklojn, ili faras al mi tiklojn, ni karesas unuj la aliajn (…). La sekseco de iu infano estas tute superba (…). Kiam knabino 5-jara komencas senvestiĝi, tio estas belega! Ĝi estas belega ĉar temas pri ludo tute erotikomania»
  11. En januaro 1979, Jacques Dugué, pedofilo akuzita pri «seksa misuzo» kaj «pedofilia fisvatado», publikigis dum du tagoj, en Libération, liberan tribunon en kiu li defendas pedofilion kaj petas ke «oni ĉesu persekuti tiujn, kiuj amas la infanojn, eĉ se ili amas ilin per sia korpo». En la juĝo kontraŭ Dugué, René Schérer kaj Gabriel Matzneff atestis favore al li. La saman jaron, Libération publikigis intervjuon kun Tony Duvert, fare de Guy Hocquenghem, en kiu la verkisto reasertis sian pedofilion kaj defendis la rajton de la infanoj al seksa libereco. La 20an de junio 1981 Libération publikigis artikolon titolitan «Câlins enfantins», indulgeme prezentantan la ateston de pedofilo pri siaj seksaj rilatoj kun 5-jara knabino.
  12. La «depostula programo» de FLIP kreita en tiu unua kunveno determinis jenajn punktojn:
    1. Batali kontraŭ la jura maljusteco kaj proponi kritikan pripensadon pri la familio kaj la lernejo, bazitan sur politika analizo de sekseco inter neplenkreskuloj kaj plenkreskuloj.
    2. Aliĝo al la batalo de la infanoj kiuj volas ŝanĝi sian vivstilon kaj de ĉiu politika grupo serĉanta starigi radikale novan socion en kiu pederastio ekzistu libere.
    3. Disvolvi pederastian kulturon esprimata per nova vivstilo kaj emerĝo de nova arto.
    4. Preni la parolon en la informaj organoj oferotaj al ĝi de la amaskomunikiloj kaj per la establitaj vojoj.
    5. Manifesti sian solidarecon kun la pedofiloj malliberigitaj aŭ viktimaj de la oficiala psikiatrio.
    Fontoj: Françoise Guillaume, L'enfant : petit homme ou petit d'homme?. Parizo: L'Harmattan, 2008, p. 192. ISBN 2296198228
  13. Foucault, Hocquenghem kaj Danet estas cititaj plurfoje kiel subskribantoj de la peticio en la teksto de Michel Foucault La Loi de la pudeur (Kp. versio en la angla). Françoise Dolto kaj la esprimo "personoj apartenantaj al diversaj politikaj tendencoj" estas cititaj en la paĝo 273 (Kp. versio en la angla). Jacques Derrida, Louis Althusser kaj André Glucksmann estas cititaj sur la retejo Dignaction.org (france). Fine, la filozofoj Simone de Beauvoir, Roland Barthes kaj Jean-Paul Sartre, kaj la verkistoj Alain Robbe-Grillet kaj Philippe Sollers, estas citataj sur la retejo Denistouret.net (ankaŭ france)
  14. Ĉi tiu letero estis reproduktota de la ĵurnalo L’Express la 7an de marto 2001
  15. Unu «baristero» (brita advokato) de la akuzo pri konspirado, Peter Thornton, pli poste Konsilanto de la Reĝino kaj dekana distrikta juĝisto, verkis pri tio la sekvantan jaron en Rights, la ĵurnalo de la Nacia Konsilantaro por Civilaj Liberecoj (poste Liberty). Thornton kritikis la akuzojn, siaopinie «tre malproksimaj de iu ajn tuŝebla leĝo-rompo», kaj asertis ke O'Carroll estis kondamnita sub malmultaj indicoj (Thornton, Peter. "Unacceptable charges exposed in recent trials". Rights, Vol. 6, n-ro 2, 1982).
  16. La pamfleto A Child's Sexual Bill of Rights de CSC entenis jenan liston de seksaj rajtoj de la infanoj:
    • La rajton sperti sensualajn plezurojn sen honto aŭ kulpo.
    • La rajton lerni amori tiel frue, kiel li aŭ ŝi kapablas kompreni.
    • La rajton je amaj rilatoj, inkluzive de seksrilatoj, kun gepatroj, gefratoj aŭ aliaj plenkreskuloj kaj infanoj.
    • La rajton je seksa vivo bazita sur naturaj deziroj senkonsidere de la tradicio.
    Fontoj: Ronald Holmes; Stephen Holmes. Sex Crimes: Patterns and Behavior. Nov-Jorko: SAGE, 2002, p. 109. ISBN 0761924175
  17. En 1980, la registaroj de Danio kaj Svedio enkondukos similajn rimedojn. Nederlando faros tion en 1984. Tiuj tri landoj estis ĝis tiam la ĉefaj produktantoj de infana pornografio en epoko, kiam ĝi estis ankoraŭ laŭleĝa kaj kelkaj komercaj produktofirmaoj, kiaj Color Climax Corporation, senvuale inkludis filmojn kaj revuojn tiaspecajn en siaj katalogoj. Fontoj: Philip Jenkins. Beyond Tolerance: Child Pornography on the Internet. Nov-Jorko: NYU Press, 2001, pp. 31-32. ISBN 0-8147-4263-7
  18. La asocioj por la defendo de la samseksemuloj donis kiel motivon por ilia opono al NAMBLA la ĝeneraligitan socian malaprobon al pedofilio. Tiuj grupoj malasociis sian batalon por la seksa liberiĝo disde tiu de la pedofiloj kaj asertis, ke la diskurso de NAMBLA estis nur alibio por la «veraj aktivaĵoj» de ĝiaj membroj. Pat Califia, elstara figuro de la movado por la seksa liberiĝo en la 1970aj jaroj, asertis ke la malaprobo de NAMBLA fare de aliaj samseksemaj organizaĵoj okazis precipe pro politikaj motivoj. Siaopinie, la grandaj gejaj organizaĵoj malaprobis la pedofilojn nur kiam la oponantoj al la rajtoj de la samseksemuloj komencis uzi ilin por asimili ĉiujn gejojn al la misuzantoj de infanoj. La deklaroj de Steve Endean, geja aktivulo kontraŭa al NAMBLA, estis en la senco de tiu teorio kiam li diris: «NAMBLA nur rompas la movadon. Se oni rilatigas la postulojn de la knabamantoj al la rajtoj de la samseksemuloj, tiuj ĉi neniam havos rajtojn». Edmund White, verkisto kaj geja aktivulo, faris la saman rimarkon en sia libro States of Desire: «Temas pri egoismo. Nia movado ne povas resti ligita kun tiu de knabamo. Ni ne volas scii kiu pravas: ĝi estas nur afero pri politika realismo»
  19. La nuntempaj artistoj kiuj, sen esti pedofiloj, prezentis scenojn pri konsentaj seksrilatoj inter infanoj kaj plenkreskuloj aŭ kreis verkojn sufiĉe ambiguajn por esti interpretitaj de kelkaj tiusence, estis motivo de skandalo kaj cenzuro. Kvankam aŭtoroj kiaj Matzneff restis ankoraŭ bone rigardataj de kelkaj amaskomunikiloj, jam ne aŭdiĝis multe paroli pri ili.
  20. En oktobro 1982 eksplodis en Francio la 'afero Coral', pri supozataj misuzoj en akcepteja centro kiu sekvas la principojn de kontraŭpsikiatrio. Pluraj publikaj gravuloj, inter ili René Schérer kaj Gabriel Matzneff, restis imputitaj dum kelka tempo. Le Monde forhavas ĉi-lastan post lia imputo. Kvankam ili estis absolvotaj kaj la kondamnoj al kelkaj el la implikitoj, pro konsentaj seksrilatoj kun adoleskantoj, estis fine tre malaltaj, la afero havis grandan mediatan resonon kiu altiris la atenton al la akceptejaj centroj kaj kontribuis por pridubigi kontraŭpsikiatrion
  21. La historiistino Anne-Claude Ambroise-Rendu asertis, ke en Francio «nur Gabriel Matzneff kuraĝis ankoraŭ, en 1990, rideti antaŭ Bernard Pivot pro la 12-jaraj knabinoj kiujn li metas en sian liton».
  22. De post la 1900aj jaroj, la influo de la pedofiloj en la partio forvaporiĝis. Tamen, iamaj simpatiantoj de tiuj ideoj daŭre okupis gravajn postenojn en la partio. En majo 2013, post polemiko rilate al la supozata pedofilio de la eŭrodiputito kaj gvidanto de la formacio Daniel Cohn-Bendit, la Verda Partio mem komisiis al la politologo Franz Walter, de la Instituto por Esplorado de Demokratio, kunordigon de esplorado pri la rolo de la por-pedofiliaj grupoj dum la unuaj etapoj de la partio en la okdekaj jaroj. En lia studo, Franz Walter atentigas ke, krom la Verda Partio, ankaŭ la Libera Demokrata Partio estis influita pasintece de la postuloj de la pedofiloj. Fontoj: Accusations de pédophilie: le candidat vert Jürgen Trittin en mauvaise posture, Slate, 2013-09-16; Les Verts allemands au centre d'une nouvelle polémique sur la pédophilie, Le Monde, 2013-09-17; Die Welt, 1985-03-20.
  23. En 1998 la organizaĵo diskutis ŝanĝi sian nomon forigante la 'P' ĉar ĝi opiniis, ke la uzado de la termino 'pedofilia' estis disastra «el vidpunkto de publikaj rilatoj kaj komunikiĝoj». Fine oni venis en akordon konsistantan en konservi la nomon, sed kiel substantivo (Ipce) anstataŭ siglo (IPCE), sen klarigi la originalan signifon. Fontoj: O'Donnell, Ian; Milner, Claire. Child Pornography: Crime, Computers and Society, Londono: Routledge, 2012, ISBN 1135846359.
  24. La redaktejo de Babilonia forte protestis kaj difinis Vallini'n kiel "politika malliberulo". Finfine, post unu jaro da preventa enprizonigo en la milana malliberejo San Vittore, en nesalubraj kaj amasigaj kondiĉoj, Vallini komencis malsatstrikon kaj devis esti enhospitaligita. Post du jaroj da enprizonigo li estis juĝita kaj absolvita de la akuzoj pri seksa misuzo, sed kondamnita al tri jaroj da malliberigo sub akuzoj pri kriminala asociado, surbaze de sia aktivado kiel kunordiganto de la Gruppo P kaj de siaj verkaĵoj en la bulteno de la asocio, Il Corriere dei pedofili. Vallini apelaciis la verdikton pri kriminala asociado kaj en la somero 1995 obtenis la liberecon sub kondiĉoj. Kiam supera tribunalo ratifikis la verdikton kaj ordonis lian revenon en prizonon, Vallini decidis ekziliĝi el Italio. La Komitato por Protektado de la Ĵurnalistoj (KPJ), grupo kun la sidejo en Nov-Jorko kiu dokumentas misuzojn al homaj rajtoj kontraŭ membroj de la gazetaro je internacia skalo, protestis kontraŭ la enprizonigo de Vallini en skizo de raporto preparita en 1995. Tamen, KPJ ellasis la aferon de Vallini en la lasta versio de ĝia raporto. Jeanne Sahadi, proparolanto de KPJ, diris: «Lia traktado fare de la italaj tribunaloj estis treege maljusta (...). Sed ĝi ne plenumas niajn kriteriojn laŭ la mezuro de tio, kion ni bezonas". Laŭ la usona historiisto William A. Percy, «la kazo de Vallini estis viktima de la kutima nefidemo de la grupoj pri homaj rajtoj rilate al kviraj aferoj». La Internacia Komisiono pri Homaj Rajtoj de Gejoj kaj Lesbaninoj, fondita por kontraŭstari tiun timemon, neniam kritikis la malliberigon de Vallini.
  25. Punktoj 129 kaj Punktoj 241 kaj 242 de la konkludoj de la tribunalo:
    Citaĵo
     angle I would uphold s. 163.1(4) on the basis that the definition of “child pornography” in s. 163.1 should be read as though it contained an exception for: (1) any written material or visual representation created by the accused alone, and held by the accused alone, exclusively for his or her own personal use; and (2) any visual recording, created by or depicting the accused, provided it does not depict unlawful sexual activity and is held by the accused exclusively for private use.     esperante Mi volus defendi la art. 163.1(4) sur la bazo, ke la difino de «infana pornografio» en la art. 163.1 devas esti legita kvazaŭ ĝi entenus escepton por: (1) kiu ajn skribita materialo aŭ vida figuraĵo kreita nur de la akuzito, kaj nur posedata de la akuzito, ekskluzive por sia persona uzo; kaj (2) ne figuranta iun kontraŭleĝan seksagadon kaj posedata nur de la akuzito ekskluzive por sia privata uzo. 
    Citaĵo
     angle When children are depicted in pornographic representations, the camera captures their abuse and creates a permanent record of it. This constitutes an extreme violation of their privacy interests. By criminalizing the possession of such materials, Parliament has created an incentive to destroy those pornographic representations which already exist. In our view, this beneficial effect on the privacy interests of children is proportional to the detrimental effects on the privacy of those who possess child pornography (...). When the effects of the provision are examined in their overall context, the benefits of the legislation far outweigh any harms to freedom of expression and the interests of privacy. The legislation hinders the self-fulfilment of a few, but this form of self-fulfilment is at a base and prurient level. Those who possess child pornography are self-fulfilled to the detriment of the rights of all children. The prohibition of the possession of such materials is thus consistent with our Charter values. It fosters and supports the dignity of children and sends the message that they are to be accorded equal respect with other members of the community. In our view, Parliament has enacted a law which is reasonable, and which is justified in a free and democratic society.     esperante Kiam infanoj estas elmontritaj en pornografiaj figuraĵoj, la kamerao kaptas ilian misuzon kaj kreas permanentan registron de tio ĉi. Tio signifas ekstreman enrompon de iliaj intimecaj interesoj. Punigante la posedon de tiu materialo, la Parlamento kreis stimulon por detrui la figuraĵojn jam ekzistantajn. Niaopinie, tiu konsekvenco favora al la intimeco de la infanoj estas proporcia al la malutilaj konsekvencoj koncerne la privatecon de la posedantoj de infana pornografio (...). Analizante la konsekvencojn de la dispozicio en ilia ĝenerala kunteksto, la avantaĝoj de la leĝaro estas ege superaj al kiu ajn malutilo al esprimlibereco kaj al la interesoj de privateco. La leĝaro malebligas la kontentiĝon de la plej intimaj deziroj de kelkaj, sed tia kontentiĝo estas sur baza kaj lasciva nivelo. La posedantoj de infana pornografio kontentigas siajn dezirojn damaĝe al la rajtoj de ĉiuj infanoj. Do, la malpermeso posedi tiajn materialojn estas akordigebla kun la valoroj de nia Konstitucio. Ĝi favoras kaj subtenas la dignecon de la infanoj kaj sendas la mesaĝon, ke oni koncesias la saman respekton al la ceteraj membroj de la socio. Niaopinie, la Parlamento aprobis leĝon prudentan kaj laŭrajta en libera kaj demokratia socio. 
    — R. k. Sharpe, Suprema Tribunalo de Kanado.
  26. En 1997, Gregory King, de Human Rights Campaign ("Kampanjo por Homaj Rajtoj"), deklaris: «NAMBLA ne estas geja organizaĵo... Ili ne apartenas al nia komunumo kaj ni tute rifuzas iliajn klopodojn insinui, ke pedofilio estas afero rilata al gejaj kaj lesbaj civilaj rajtoj». NAMBLA respondis ke, «ĝustadifine, la amo viro-infano estas samseksema», ke «la knabamantoj apartenas al la geja movado kaj estas esenca parto de ĝia historio kaj kulturo» kaj ke «la samseksemuloj dirantaj, ke senti sin altirita al adoleskantoj "ne estas geja" estas same ridindaj kiel la aliseksemuloj dirantaj, ke senti sin altirita al adoleskantinoj "ne estas aliseksemeca"»
  27. En Hispanio, en 2008, la tiama Popoldefendanto Enrique Múgica urĝis la Ŝtatan Ĝeneralan Prokurorejon starigi enketon por bloki la oficialan retejon de la Internacia Knabama Tago (http://www.ibld.net/). Fronte al la mediata konfuzo elĉenigita, la ŝtata ĝenerala prokuroro, Cándido Conde-Pumpido, komisiis raporton al la Civilgardio por konkretigi la jurpunan entecon de la kunvoko. Finfine, la Grupo pri Telematikaj Deliktoj de la armita instituto sendis raporton al la prokuroro klarigante, ke oni ne trovis indicojn pri delikto sur la retejo kaj ke ĝi estis gastigita en retservilo de Usono. La raporto ankaŭ klarigis, ke pedofilio ne karakterizas delikton per si mem, ĉar ĝi rilatas al seksa prefero, ja ne al ĝia plenumiĝo, kio estas pederastio. Eĉ tiel, la ministro pri internaj aferoj, Alfredo Pérez Rubalcaba, avertis ke la institucio sur sia responso laboris por malebligi la reproduktadon de tiaj retejoj en Hispanio. Fontoj: El País, 2008-06-25.

Referencoj[redakti | redakti fonton]

  1. Fonseca, Suheyla. "Um olhar crítico sobre o ativismo pedófilo (portugale). Revista da Faculdade de Direito de Campos, n-ro 10 (junio 2007)
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 Young, Mary. "The indignant page: techniques of neutralization in the publications of pedophile organizations". Child Abuse & Neglect, Vol. 4, n-ro 12 (1988), pp. 583-591.
  3. Convention on Consent to Marriage, Minimum Age for Marriage and Registration of Marriages. Alta Komisariato de Unuiĝintaj Nacioj pri Homaj Rajtoj.
  4. 4,0 4,1 Dallam, Stephanie. "Science or Propaganda? An examination of Rind, Tromovitch & Bauserman". Journal of Child Sexual Abuse, Vol. 9, n-ro 3/4 (2002), pp. 109-134
  5. Ames, Ashley; Houston, David. "Legal, social, and biological definitions of pedophilia", Archives of Sexual Behavior. Universitato de Indianao, Vol. 19 (1990), pp. 333-342
  6. Liddell, Henry G.; Scott, Robert. Intermediate Greek-English Lexicon, 1959. ISBN 0-19-910206-6.
  7. Krafft-Ebing, Richard. Psychopathia Sexualis, 1886
  8. 8,0 8,1 Internacia Klasifiko de Malsanoj, IKP-10, versio 2010 - Vidu kodo F65.4
  9. DSM-IV-TR: Paedophilia, kodo 302.2 (angle).
  10. 10,0 10,1 10,2 Santiago, Pablo. "La pedofilia como fenómeno psiquiátrico". En: Alicia en el lado oscuro. Madrido: Imagine, 2004, pp. 163-275. ISBN 84-95882-46-9.
  11. Geraci, J. "Interview: Gilbert Herdt". Paidika: The Journal of Paedophilia, Vol. 3, n-ro 2, 1994, pp. 2-17
  12. Rencken, Robert; Grubb, Jeff. Brief and Extended Interventions in Sexual Abuse, 2a el. Alexandria: American Counseling Association, 2000
  13. Santiago, Pablo, c.v., 2004, p. 235.
  14. Bernard, Frits. Paedophilia: A Factual Report. Roterdamo: Enclave, 1985. ISBN 90-71179-02-8
  15. Riegel, David. Understanding loved boys and boylovers. Philadelphia: SafeHaven Foundation Press, 2000
  16. Hocquenghem, Guy; Voline, Marc. "Non à l'enfant poupée". Libération, aprilo 1979
  17. Who we are. NAMBLA
  18. Santiago, Pablo, c.v., 2004, p. 195
  19. "SEXUALITÄT: Unter der Gürtellinie" (germane). Der Spiegel, 2001-12-03.
  20. Walters, Gregory J. Human Rights in an Information Age: A Philosophical Analysis. Toronto: University of Toronto Press, 2002, p. 76
  21. "Interview with Dr. Frits Bernard, a pioneer emancipator". Koinos, Vol. 4, n-ro 48, 2005.
  22. Sandfort, Theo; Brongersma, Edward; Alex, Van Naerssen. Male Intergenerational Intimacy: Historical, Socio-Psychological, and Legal Perspectives. Londono/Nov-Jorko: Haworth Press, 1991, pp. 275-295. ISBN 978-0-918393-78-4
  23. Two differents worlds. Dana Pedofilia Asocio
  24. "I didn't know how to deal with it": Young people speak out about their sexual contacts with adults. Biblioteko Ipce
  25. Brongersma, Edward. "Boy-lovers and their influence on boys: Distorted research and anecdotal observations". Journal of Homosexuality, n-ro 20 (1990), pp. 145-173
  26. Whitfield, Charles; Silberg, Joyanna; Fink, Paul. Misinformation concerning child sexual abuse and adult survivors, Nov-Jorko: Haworth Maltreatment & Trauma Press, 2001. ISBN 0789019019
  27. Licht, Hans. Sexual Life in Ancient Greece. Nov-Jorko: Barnes & Noble, 1962
  28. Freud, Sigmund. Drei Abhandlungen zur Sexualtheorie. Frankfurto: Fischer Taschenbuch, 2000. ISBN 3-596-10440-8
  29. Reich, Wilhelm. Der Einbruch der sexuellen Zwangsmoral. Kolonjo: Kiepenheuer und Witsch, 1995. ISBN 978-3-462-02471-5
  30. Reich, Wilhelm. The Function of the Orgasm: Discovery of the Orgone. Nov-Jorko: Farrar, Straus & Giroŭ, 1986
  31. Reich, Wilhelm. Massenpsychologie des Faschismus. Kolonio: Anaconda Verlag, 2011. ISBN 3866476663
  32. Kinsey, Alfred. Sexual Behavior in the Human Male. Indianao: Indiana University Press, 1998. ISBN 0-253-33412-8
  33. Kinsey, Alfred. Sexual Behavior in the Human Female. Indianao: Indiana University Press, 1953. ISBN 0-253-33411-X
  34. Santiago, Pablo. "La pedofilia como fenómeno psiquiátrico". En: Alicia en el lado oscuro. Madrido: Imagine, 2004, pp. 192-193
  35. Theodorus Sandfort, CPRC, Kolumbia Universitato
  36. Objectivity and Ideology Criticism of Theo Sandfort’s Research on Man-Boy Sexual Relations. Biblioteko Ipce
  37. Boys on their contacts with men: A study of sexually expressed friendships. MHAMic
  38. Whitfield, Charles L.; Joyanna, Jay; Fink, Paul. Misinformation concerning child sexual abuse and adult survivors. Londono: Routledge, 2001, p. 123
  39. 39,0 39,1 39,2 Rind, Bruce ; Tromovitch, Phillip ; Bauserman, Robert. A Meta-Analytic Examination of Assumed Properties of Child Sexual Abuse Using College Samples. Psychological Bulletin, Graflando Arlington, Usona Asocio pri Psikologio, Vol. 114, n-ro 1 (julio 1998). pp. 22-53. Plena teksto. Ligiloj DOI
  40. Kennedy, Hubert C. Anarchist of love: the secret life of John Henry Mackay. Nov-Jorko: NAMBLA, 1996
  41. Santiago, Pablo. "Personajes históricos sospechosos de pedofilia". En: Alicia en el lado oscuro. Madrido: Imagine. 2004, pp. 135-136
  42. Mackay, John Henry. Fenny Skaller. Amsterdamo: Southernwood Press, 1988. ISBN 90-72450-02-7
  43. Mackay, John Henry. Der Puppenjunge. Hamburgo: Männerschwarm. ISBN 3-86149-069-2
  44. Ahlstedt, Eva. André Gide et le débat sur l'homosexualité. Göteborg: Acta universitatis Gothoburgensis, 1994. ISBN 9173462721
  45. 45,0 45,1 Brongersma, Edward. Schutzalter 12 Jahre?: Sex mit Kindern in der niederländischen Gesetzgebung. En: Leopardi, Angelo. Der pädosexuelle Komplex. Frankfurto: Foerster Verlag, 1988, p. 212. ISBN 3-922257-66-6
  46. Sandfort, Theo; Brongersma, Edward; Alex, Van Naerssen. Male Intergenerational Intimacy: Historical, Socio-Psychological, and Legal Perspectives. Nov-Jorko/Londono: Haworth Press, 1991. ISBN 978-0-918393-78-4
  47. Dares To Speak: Historical and Contemporary Perspective on Boy-Love. Norfolk: The Gay Men's Press, 1997, pp. 34-39
  48. 48,0 48,1 48,2 48,3 Bernard, Frits. "The Dutch Paedophile Emancipation Movement". Paidika: The Journal of Paedophilia, Vol. 1, n-ro 2, 1987, pp. 35-45
  49. COC Nederland. Oficiala retejo. (angle, france kaj nederlande)
  50. 50,0 50,1 Sandfort, Theo. "Boy Relationships: Different Concepts for a Diversity of Phenomena". Journal of Homosexuality, n-ro 20 (1990)
  51. Bernard, Frits; Brongersma, Edward; Sengers, Wijnand; Van Eeten, Peter; Haagsma, Ids. Sex met kinderen (nederlande). Hago: NVSH, 1972
  52. The Dutch Paedophile Emancipation Movement. Paidika: The Journal of Paedophilia, Vol. 1, n-ro 2 (aŭtuno 1987), pp. 35-45
  53. PSVG. Pedophilia [s.n.]: Biblioteko Ipce
  54. 54,0 54,1 Leopardi, Angelo. "Verständnis für unsere Gegner? - Aids und die Unterdrückung der Pädophilie". En: Der pädosexuelle Komplex. Frankfurto: Foerster Verlag, 1988, p. 202. ISBN 3-922257-83-6
  55. Bernard, Frits. Pädophilie ohne Grenzen. Frankfurto: Foerster Verlag, 1997. p. 36. ISBN 3-922257-83-6
  56. Leopardi, Angelo. Der pädosexuelle Komplex. Frankfurto: Foerster Verlag, 1988, p. 212
  57. Schuijer, Jan. "Tolerance at arm's length: The Dutch experience". Journal of Homosexuality, n-ro 20, 1990
  58. Carpentier, Philippe. "Et en Flandre?". L'Espoir, CRIES, n-ro 6 (junio-julio 1983)
  59. Carpentier, Philippe. "Le cancer de l'Occident chrétien", L'Espoir, CRIES, n-ro 27 (septembro-oktobro) 1986
  60. 60,0 60,1 60,2 60,3 60,4 Ambroise-Rendu, Anne-Claude. "Un siècle de pédophilie dans la presse (1880-2000)" (arkivo). Le Temps des médias, n-ro 1, 2003
  61. Ambroise-Rendu, Anne-Claude, 1988
  62. Droit, Roger-Pol, 2001
  63. Choub. "La petite différence et sa grande conséquence" (france). L'Étincelle, LCR, n-ro 114 (februaro 1981)
  64. Guillebaud, Jean-Claude. La tyrannie du plaisir. Parizo: Seuil, 1998, p. 22-25
  65. 65,0 65,1 Ambroise-Rendu, Anne-Claude. "La pédophilie entre les lignes". Médias, n-ro 178
  66. "Jacques Dugué s'explique". Libération, 1979-01-21/22. Bureau audiovisuel francophone
  67. Chalandon, Sorj. "«Libé» en écho d'un vertige commun". Libération, 2001-02-23.
  68. "L'Archange aŭ pieds nus", intervjuo de Gabriel Matzneff. Le Gai Pied, 1979-01-01
  69. "Non à l'enfant poupée", intervjuo fare de Guy Hocquenghem kaj Marc Voline. Libération, 1979-04-10
  70. Naissance du «front de libération des pédophiles»". Libération, 1979-03-01
  71. Duraz, Serge. Le Mouvement pédophile en France". Le Petit Gredin, GRED, n-ro 0 (1981)
  72. 72,0 72,1 72,2 72,3 72,4 Santiago, Pablo. "La pedofilia en el universo Internet". En: Alicia en el lado oscuro. Madrido: Imagine, 2004, pp. 387-391
  73. 73,0 73,1 Michaël, François. "Une enquête sur la presse pédophile" . Gai Pied Hebdo, n-ro 230-231 (aŭgusto 1986), pp. 56-58
  74. Teksto de la peticio. Biblioteko Ipce
  75. "Fous d'enfance: Qui a peur des pédophiles?". Recherches, n-ro 37, aprilo 1979, pp. 69-82.
  76. Foucault, Michel. Dits et écrits 1976-1979 - Volumo III. Parizo: Gallimard, 1994, pp. 766-776.
  77. "Sexual Morality and the Law". En: Politics, Philosophy, Culture – Interviews and Other Writings 1977-1984. Nov-Jorko/Londono, 1988, p. 275. ISBN 0-415-90149-9
  78. 78,0 78,1 78,2 78,3 Kolia, Philippe, "PIE : petite chronologie portative (1ère partie)". Le Petit Gredin, n-ro 8, GRED (vintro 1986)
  79. 79,0 79,1 79,2 O'Carroll, Tom. "The Beginnings of Radical Paedophilia in Britain". En: Paedophilia: The Radical Case. Londono: Peter Owen, 1980. ISBN 0-7206-0546-6
  80. 80,0 80,1 O'Carroll, Tom. Paedophilia: The Radical Case. Londono: Peter Owen, 1980.
  81. Wolmar, Christian. Looking back to the great British paedophile infiltration campaign of the 1970s, The Independent, 2014-2-27
  82. Beckford, Martin. Harriet Harman under attack over bid to water down child pornography law. Telegraph, 2009-03-09
  83. Philippe kaj Bruno. "Chez nos amis d'outre-Manche". L'Espoir, n-ro 9, CRIES (novembro 1983)
  84. Duraz, Serge. "En Allemagne". Le Petit Gredin, GRED, n-ro 3 (somero 1983)
  85. Accusations de pédophilie: les Verts allemands de Cohn-Bendit face à leur passé, Slate, 2013-05-19
  86. Smith, Miriam Catherine. Lesbian and Gay Rights in Canada. Toronto: Universitato de Toronto, 1999, pp. 60-61
  87. Warner, Tom. Never Going Back. Toronto: Universitato de Torornto, 2002. p. 120
  88. Armstrong, Elizabeth. Forging Gay Identities. Chicago: Universitato de Ĉicago, 2002, p. 100
  89. Teksto de la Platformo por Gejaj Rajtoj
  90. Lloyd, Robin. For Money or Love: Boy Prostitution in America. Nov-Jorko: Vanguard Press. Ankaŭ aperis eldono de tiu ĉi libro por Britio kun la titolo: PIayland: A study of Boy Prostitution. Londono: Blond & Briggs, 1976
  91. C.v., p. 226
  92. The Readers' Guide to Periodical Literature. La komputo estas farita surbaze de la artikoloj registritaj sub la kategorioj de infana pornografio kaj infana seksa misuzo, enkondukitaj en 1974
  93. Seksa Infana Ekspluatado, aŭdiencoj antaŭ la Subkomitato pri Krimo de la Juĝa Komitato, Domo de Reprezentantoj, 95a Kongreso, 1a Sesio, 23a kaj 25a de majo, 10a de junio kaj 20a de septembro 1977. Serio n-ro 12, p. 194
  94. 94,0 94,1 Schuijer, Jan; Rossen, Benjamin. "The Trade in Child Pornography" (angle), IPT Journal, Vol. 4, 1992
  95. Leĝo pri Infana Seksa Ekspluatado (18 U.S.C. 2251-2253)
  96. Steve Trinward, Pedophilia 3 – The Revere Ring. Freemarketnews.com, 2006-01-16
  97. Haggerty, George E. Gay histories and cultures: an encyclopedia. Londono: Taylor & Francis, 2000
  98. Jacobs, Andreas. "Allen Ginsberg's advocacy of pedophilia debated in community". Intermountain Jewish News, 2006-06-21
  99. Califia, Pat. The Culture of Radical Sex. Nov-Jorko: Cleis Press, 1994. ISBN 1573440965.
  100. White, Edmund. States of Desire. Bel Air: Plume, 1991. ISBN 0452266890.
  101. Thorstad, David. "Man/Boy Love and the American Gay Movement". Journal of Homosexuality, n-ro 20, 1990, pp. 251-274
  102. Jenkins, Philip. Moral Panic: Changing Concepts of the Child Molester in Modern America. Yale University Press, 2004. ISBN 978-0-300-10963-4.
  103. Kennedy, Hubert. "A Witch-hunt foiled: The FBI vs. NAMBLA". The Advocate, n-ro 446 (1986-05-13), p. 54
  104. Johnson, Matthew D. NAMBLA, sur la retejo de 'Encyclopedia of Gay, Lesbian, Bisexual, Transgender, and Queer Culture, 2004
  105. Santiago, Pablo, c.v., p. 389
  106. Bastide, Boris. "Le pédophile, figure moderne de l'effroi". 20 minutes, 2010-10-14.
  107. 107,0 107,1 Christine Machiels kaj David Niguet, Protection de l'enfance et paniques morales (PDF)
  108. 108,0 108,1 André, Serge, La Signification de la pédophilie (1999)], sur la retejo Oedipe.org
  109. Vigarello, Georges. "La certitude d'un irrémédiable trauma", 2004, pp. 275-281
  110. Intervjuo de Gabriel Matzneff kun Antoine Perrucho, aperinta en 1982 en la semajna revuo Le Gai Pied kun la titolo "L'Archange aŭ pieds nus", reproduktita sur la retejo Matzneff.com
  111. Guillebaud, Jean-Claude. "Droit d'inventaire : trois remarques". L'Humanité, 2001-02-24
  112. Bernard, Frits. The Dutch Paedophile Emancipation Movement (1887), noto 14
  113. Sandfort, Theo. "Pedophilia and the Gay Movement". Journal of Homosexuality, Vol. 13, n-ro 2-3, 1987
  114. "Sommaire". Palestra, 1995
  115. Marceau, Willy. "Backside". Le Petit Gredin, GRED, n-ro 6 (printempo 1985)
  116. "Livres et revues". Le Petit Gredin, GRED, n-ro 6 (printempo 1985)
  117. Bullough, Vern L. "Review of Paidika: The Journal of Paedophilia" (angle). Journal of Homosexuality, Vol. 20, n-ro 1/2 (1990). pp. 319-320
  118. Frank V. York; Knight, Robert H. Homosexual Behavior&Pedophilia [reta dokumento]
  119. Carpentier, Philippe. "Du côté des revues" (france). L'Espoir, CRIES, n-ro 26 (julio-aŭgusto 1986)
  120. "Six ans d'existence". L'Espoir, CRIES, n-ro 21, 1986
  121. Les réseaux pédo-criminels en Belgique avant l’affaire Dutroux (france). Françoise Van De Moortel
  122. 122,0 122,1 Sex offenders without Borders (angle), 2009. p. 8. Save the Children.
  123. What is Danish Pedophile Association?. DPA
  124. Santiago, Pablo, 2004, c.v., pp. 388-389.
  125. 125,0 125,1 Die Welt, 1985-03-20
  126. Carpentier, Philippe. "Les rencontres de Copenhague". L'Espoir, CRIES, n-ro 21 (septembro-oktobro 1885)
  127. Leopardi, Angelo, 1988
  128. Sandfort, Theo. "Boy Relationships: Different Concepts for a Diversity of Phenomena". Journal of Homosexuality, n-ro 20 (1990)
  129. Ipce's Newsletters and Meetings - Overview, Ipce.info
  130. Ipce, artikolo en BoyWiki
  131. Charles Whitfield k.a., c.v., p. 129, noto 10.
  132. Pedophiles campaign to change classification of mental disorder, CNN, 2012-5-20
  133. Andriette, Bill. "Human Rights Wrongs" (angle). The Guide, julio 1998.
  134. "Il " gruppo P " reclutava i bambini". Corriere della Sera, 1993-07-15
  135. "Pädophile wollen mit Vereinsgründung noch warten". Die Welt, 2002-02-03
  136. "Polizei soll Pädophilen-Gruppe stärker überwachen". Die Welt, 2003-10-01
  137. K13-Online
  138. A proposal about a German group. Biblioteko Ipce
  139. Eichenwald, Kurt. From Their Own Online World, Pedophiles Extend Their Reach. The New York Times, 2006-08-21
  140. Free speech or crime?. The Gazette, 2007-08-10
  141. Cohen-Almagor, Raphael. Euthanasia in the Netherlands: the policy and practice of mercy killing. Nov-Jorko: Springer-Verlag, 2004, p. 165
  142. "Child porn charges laid on Toronto nudist". Toronto Sun, 2010-10-03
  143. The Good News About Man/Boy Love. Biblioteko Ipce
  144. Whereas no segment of our society is more critical to the future of human survival than our children (1999). 106a Kongreso, Rezolucio 107, Usona Kongreso.
  145. Rind, Bruce. 163-193 Advances in social & organizational psychology: a tribute to Ralph Rosnow. En: "Meta Analysis, Moral Panic, Congressional Condemnation, and Science: A Personal Journey", p. 163-193. Nov-Jorko: Taylor & Francis/Psychology Press, 2006. ISBN 0-8058-5590-4.
  146. The Pornography laws, CBC.ca
  147. The Supreme Court and child porn (angle) CBC News
  148. Replies to ILGA Secretariat. NAMBLA, 1994
  149. 149,0 149,1 Documentos sobre pornografía infantil en internet, Instituto Interamericano del Niño, la Niña y Adolescentes.
  150. Gamson, Joshua. "Messages of Exclusion: Gender, Movements, and Symbolic Boundaries". Gender and Society, Vol. 11, n-ro 2 (aprilo 1997), pp. 178-199
  151. Ad van den Berg vóór de PNVD (PDF) (nederlande). PNVD
  152. Pri knabinoj, amo kaj tiel plu... МИР ЭСПЕРАНТО
  153. Goode, Sarah. Understanding and Addressing Adult Sexual Attraction to Children: A Study of Paedophiles in Contemporary Society. Londono: Taylor & Francis, 2009, p. 186. ISBN 0415446260
  154. About Us. Ofiala retejo de B4U-ACT
  155. Flanagan, Russ. "'I'm tired of being forced into the shadows by society'". The Express-Times, 2004-02-22
  156. Our culture makes a sexual fetish of youth, innocence and beauty (angle). The Independent, 2008-05-11
  157. PRESSEMEDDELELSE: Pædofilgruppens hjemmeside genopstår - foreningen er fortsat lukket. DPA
  158. Dutch court outlaws pedophile association. UT San Diego, 2012-06-27
  159. Resumé af Rigsadvokatens redegørelse om muligheden for at søge Pædofilgruppen og DPA-Gruppe 04 opløst ved dom i henhold til grundlovens § 78, RA-2004-609-0028, 2005. DPA
  160. "Dutch will allow paedophile group" (angle). BBC News, 2006-07-17
  161. "Politieke partij voor pedofielen" (nederlande). Eindhovens Dagblad, 2006-05-30
  162. "Un parti pédophile néerlandais autorisé par les tribunaŭ". Le Figaro, 2007-10-15.
  163. Pedopartij ontbonden (nederlande). Nu.nl, 2010-03-15.
  164. "Third programme of the Communist Party of Great Britain". Cpgb.org.uk, 2012-02-11. Rekuperita 2013-01-01.
  165. "Hands off Roman Polanski!" (angle). Workers Hammer, n-ro 209 (vintro 2009-2010)
  166. Destroyer. I love mags.
  167. Andersson, Karl. Gay Man's Worst Friend - The Story of Destroyer Magazine. Entartetes Leben, 2011. ISBN 91-633-6899-4
  168. The Beautiful Boy, The Destroyer: Sexradikalers förhandlingar om tidskriften Destroyer – en intervjustudie om anständiga bögar, fula gubbar och sexualiserade barn (svede). Universitato de Stokholmo
  169. Noise, Denise (31 de decembro 2012). "Treating Pedophiles: Reasons for Cautious Optimism"
  170. Rechter verbiedt pedoclub Martijn (nederlande). Volkskrant.nl, 2012-06-27
  171. Illegale vereniging moet 'activiteiten' staken (nederlande). BNR, 2012-06-27
  172. Hof verwerpt verbod pedovereniging (nederlande). NOS
  173. Coevert, Annemarie. «Hoge Raad: vereniging Martijn definitief verboden en ontbonden» (nederlande), 2014-04-18.
  174. Oficiala retejo de la Internacia Knabama Tago (angle, hispane).
  175. Dokumento de FBI pri la simboloj uzataj de la pedofiloj (angle). Wikileaks

Vidu ankaŭ[redakti | redakti fonton]

Bibliografio[redakti | redakti fonton]

Eseoj[redakti | redakti fonton]

  • angle Andersson, Karl. Gay Man's Worst Friend - the Story of Destroyer Magazine. Berlin-Neukölln: Entartetes Leben, 2011
  • nederlande Bernard, Frits [k.a.]. Sex met kinderen. Hago: NVSH, 1972
  • angle Bernard, Frits. Paedophilia: A factual Report. Roterdamo: Enclave, 1985. Reta eldono, Biblioteko Ipce
  • germane Bernard, Frits. Pädophilie ohne Grenzen. Frankfurto: Foerster, 1997
  • france Boulin, Bertrand. La charte des enfants. Parizo: Stock 2, 1977
  • france Duvert, Tony. Le Bon Sexe illustré. Parizo: Minuit, 1974
  • france Duvert, Tony. L'Enfant au masculin. Parizo: Minuit, 1980
  • angle Goode, Sarah. Understanding and addressing adult sexual attraction to children. Londono: Routledge, 2009
  • france Guillebaud, Jean-Claude. La tyrannie du plaisir. Parizo: Seuil, 1988
  • Hohmann, Joachim. Pädophilie heute. Frankfurto: Foerster, 1982
  • angle Jenkins, Philip. Moral Panic: Changing Concepts of the Child Molester in Modern America. New Haven: Yale University Press, 2004. Reta eldono, Google Libroj
  • germane Leopardi, Angelo (sub zorgo de); kun artikoloj kaj kontribuoj de Edward Brongersma, Volker Beck, Bruno Bendig, Peter Mangold, Volkmar Sigusch, A. Siegel, W. Vogel kaj Frits Bernard. Der pädosexuelle Komplex. Frankfurto: Foerster, 1988
  • angle Levine, Judith. Harmful to Minors. Minnesota: University of Minnesota Press, 2002.
  • france Matzneff, Gabriel. Les Moins de seize ans. Parizo: Juillard, 1974
  • angle O' Carroll, Tom. Paedophilia: The Radical Case. Londono: Peter Owen, 1980. Reta eldono, Biblioteko Ipce
  • france Pinard-Legry, Jean-Luc; Lapouge. Benoît. L'enfant et le pédéraste. Parizo: Seuil, 1980
  • france Raffy, Alex. La pédofilie, de l'infantilisme des grandes personnes. Bruselo: De Boeck Université, 2004
  • france Rochefort, Christiane. Les enfants d'abord. Parizo: Grasset, 1976
  • angle Sandfort, Theo. Boys on their contacts with men: A study of sexually expressed friendships. Nov-Jorko: Global Academic Publishers, 1987. Reta eldono, Biblioteko Ipce
  • hispane Santiago, Pablo. Alicia en el lado oscuro. Madrido: Imagine, 2004, pp. 387–391
  • france Schérer, René. Émile perverti. Parizo: Laffont, 1974
  • angle Thorstad, David. A Witchhunt Foiled: The FBI vs. NAMBLA. Nov-Jorko: NAMBLA, 1985
  • france Verdrager, Pierre. L'Enfant interdit. Parizo: Armand Colin, 2013

Kolektivaj kaj revuoj:

  • france "Co-ire: album systématique de l’enfance". Recherches, n-ro 22 (1977)
  • france Le fou parle, n-ro 7 (julio-aŭgusto 1978)
  • france "Fous d'enfance". Recherches, n-ro 37 (1979)

Artikoloj[redakti | redakti fonton]

Artikoloj rilataj al la pedofilia movado aŭ ties historio:

Aliaj artikoloj uzitaj kiel referencon:

  • angle Dallam, Stephanie. "Science or Propaganda? An examination of Rind, Tromovitch & Bauserman (1998)". Journal of Child Sexual Abuse, Vol. 9, n-ro 3/4 (2002)
  • angle Rind, Bruce ; Tromovitch, Phillip ; Bauserman, Robert. "A Meta-Analytic Examination of Assumed Properties of Child Sexual Abuse Using College Samples". Psychological Bulletin, Graflando Arlington, Usona Asocio pri Psikologio, Vol. 114, n-ro 1 (julio 1998), pp. 22–53. Plena teksto Ligilo DOI.
  • angle Young, Mary. "The indignant page: techniques of neutralization in the publications of pedophile organizations". Child Abuse & Neglect, Vol. 4, n-ro 12 (1988)

Retaj rimedoj[redakti | redakti fonton]

Aŭdvidaj dokumentoj[redakti | redakti fonton]

Ĉi tiu artikolo plenumas laŭ redaktantoj de Esperanto-Vikipedio kriteriojn por leginda artikolo.