Nepalo

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Saltu al: navigado, serĉo
संघीय लोकतान्त्रिक गणतन्त्र नेपाल
Nepalo
La standardo de NepaloFlago de Nepalo La ŝata blazono
Nacia himno: Sajaun Thungā Phulkā
Nacia devizo: जननी जन्मभूमिष्च स्वर्गादपि गरीयसी
Patrino kaj patrolando estas pli karaj ol la paradizo'
Lokigo
Bazaj informoj
Ĉefurbo Katmanduo
Ĉefa(j) lingvo(j) Nepalia (nacia), Nepala (el Katmanduo)
Plej ofta(j) religio(j) hinduoj (80 %) kaj budhistoj.
Areo
 % de akvo
147.181 km²
2,8%
Loĝantaro 29.331.000[1] (2009)
Loĝdenso 199,3/km²
Horzono UTC+5:45
(somere +5:45)
Interreta domajno .np
Landokodo NP
Telefona kodo 977
Politiko
Politika sistemo Federacia demokratia respubliko
Ŝtatestro prezidento Rām Baran Jādav
Ĉefministro Sushil Koirala
Nacia tago 28-a de decembro
Sendependiĝo neniam dependa; uniĝis la 21-an de decembro, 1768
Ekonomio
Valuto Nepala rupio (NPR)
Esperanto-movado
Landa E-asocio Esperanto en Nepalo
v  d  r
Information icon.svg

Nepalo, oficiale "Federacia Demokratia Respubliko Nepalo" (nepale: संघीय लोकतान्त्रिक गणतन्त्र नेपाल / Sanghija Loktāntrik Gaṇatantra Nepāl), estas lando en la montaro Himalajo, inter Barato kaj Tibeto (Ĉinio). Dum estis monarkio, ĝi estis la ununura regno religie hinduisma; nun estas laika respubliko. Tamen ĝi estos ĉiam unu el la plej altaj ŝtatoj super la marnivelo kaj pro tio ĝi estas konata ankaŭ kiel la "mondotegmento": ja ĝi enhavas 8 el la 14 plej altaj mondaj montopintoj.

Historio[redakti | redakti fonton]

Frua historio[redakti | redakti fonton]

Dum sia historio de kelkmil jaroj Nepalo travivis diversajn reĝajn dinastiojn. La plej antikva estis la Kiratoj, kiuj regis de la 9-a jarcento a.K. ĝis la 1-a jarcento p.K. Laŭ legendoj menciitaj de kronistoj, la Budho vizitis Katmandon en la sepa regado de la sekva dinastio, la Liĉavioj, kaj la imperiestro Aŝoko venis al la valo kaj konstruis kvin stupaojn en kaj ĉirkaŭ Patano. Danke al tre granda surskribita ŝtona kolono konstruita tie, oni scias ke Aŝoko vizitis ankaŭ Lumbini.

Historiistoj estas certaj ke Aŝoko venis al Lumbini sed ankoraŭ mankas evidentoj kiuj atestas ke Aŝoko ja venis en Katmandon, kvankam ekzistas famaj Aŝokaj monumentoj en Patan. Anstataŭe, oni diris ke lia fratino venis en Nepalon kaj starigis la templon "Ĉarumati".

La Liĉivioj regis de siaj palacoj en Katmando de la 1a ĝis la 9-a jarcento p.K. Neniu el tiuj konstruaĵoj restas, sed oni trovas epigrafojn kaj skulptaĵojn faritajn tiam diversloke en la valo. Post la Liĉavioj venis la dinastio Malla, komence unuigita sed poste disfalonta en tri regnojn. Ankaŭ dum tiu tempo tre riĉaj kulturaĵoj estis kreitaj, multe el kiuj ankoraŭ ekzistas. Kvankam ili mem ne estis Nevaroj, ili akceptis la Nevaran (tiam nomatan Nepalbhasa) kiel la oficiala lingvo kaj multe helpis kreskigi la lingvon kaj ĝian literaturon.

Poste venis la dinastio Ŝāha. De ĝia bazo en Gorka (100 km nordokcidente de Katmando) ĝi etendis sian potencon ĝis la valo de Katmando kaj poste unuigis la tutan teritorion de Nepalo. La reĝo Prithvi Narājan Ŝāha, kiu atakis la valon ĉirkaŭ la jaro 1768, estis tiom kruela ke li tranĉis la nazojn de la venkitoj el Kirtipur. Do sekvis subpremo de la loka lingvo, kulturo kaj tradicio. Dum ĉirkaŭ 100 jaroj (de 1850 ĝis 1950) la Rana dinastio regis la landon. Kvankam ili ne estis reĝoj, ili herede regis ĝin kiel ĉefministroj, kiam la reĝoj nur estis kiel bildoj. Ili regis la landon kun helpoj de la Britoj kiuj tiam regis la Hindan subkontinenton.

Post la dua mondmilito[redakti | redakti fonton]

Inter 1955 kaj 1972 la reĝo estis Mahendra. En 1972 heredis la tronon Birendra, kiu daŭrigis la absolutisman regon de la antaŭaj monarkoj.

En 1996 ekis la perarma revolucio de la Maoistoj, kiuj postulis egalan rajton de popoloj. Mortis pli ol 13.000 da homoj dum la milito.

En 2001 okazis masakro de la nepala reĝfamilio, dum kiu, laŭ la oficiala raporto, la Princo Dipendra mortigis siajn patron, la reĝon Birendra, patrinon, gefratojn kaj aliajn kaj poste mortigis sin mem.

Hindaj temploj en Patan, la ĉefurbo de unu el la tri meztempaj dinastioj.

Heredis la tronon la frato de la reĝo Birendra, Ĝanendra, kiu reĝis rekte, ekde februaro 2005. Ne estis parlamento kaj li mem elektas homojn por igi ilin ministroj.

En aprilo 2006, dum la Dua Popola Movado (जन अन्दोलन २), li forlasis la rektan reĝadon kaj reregis la parlamento. La nova registaro forprenis ĉiujn politikajn rajtojn de la reĝo. Baldaŭ kreiĝis granda okpartia registaro kun partopreno de la Maoistoj.

La okpartia registaro planis asembleon de elektitoj por diskutite formi la novan landan konstitucion. La Maoistoj proponas krei federalan respublikon de Nepalo kie estos ĉirkaŭ 9 - 13 ŝtatoj kun aŭtonomaj rajtoj al ĉefaj gentoj. Pro disputo inter la Maoistoj kaj la aliaj sep partioj, la proponita elekto de novembro 2007 prokrastigis.

La proponita elekto fine okazis la 10-an de aprilo 2008. La Maoistoj gajnis la plejmulton da parlamentaj seĝoj, nome 220 el 601. La 28an de majo 2008 la Parlamento voĉdonis la proponon aboli la monarkion post 240 jaroj de tia regado; nur 4 diputitoj el eta monarkia partio voĉdonis kontraŭe.[2]

Jam la 12-an de novembro 2009 miloj da maoistaj aktivuloj manifestaciis en Katmanduo, por protesti kontraŭ la registara koalicio. Skandante sloganojn kaj salutante per ruĝaj flagoj, manifestaciantoj ĉirkaŭis la ĉefan registaran komplekson kaj blokis ĉiujn enirejojn de la loko. Ilin kontraŭstaris armitaj kontraŭtumultaj policistoj. La Maoistoj diris, ke ili deziras debaton en parlamento pri la etendo de prezidentaj potencoj, ĉar la prezidento Ram Baran Jadav agis malkonstitucie kiam li malakceptis ilian decidon maldungi la armean ĉefon pli frue ĉi-jare. La Maoistoj akuzis la estron de la armeo, ke li kontraŭis la integrigon de miloj da siatempaj maoistaj ribeluloj en la nacian armeon. Tiu prezidenta decido jam estigis la disfalon en majo de la registaro gvidata de Maoistoj. La koalicia registaro rifuzis diskuti pri la postuloj kaj petis al la Maoistoj ĉesigi iliajn protestojn.[3]

Inter la 25-a de majo 2009 kaj la 6-a de februaro 20011 estis ĉefministro Madhav Kumar Nepal. De februaro la ĉefministro estas Jhala Nath Khanal, prezidanto de la Komunista Partio de Nepalo (Uniiĝinta Marksista–Leninista) (CPN (UML)). La 28an de aŭgusto elektiĝis D-ro Baburam Bhattarai, la vic-prezidanto de la Unuiĝinta Komunista Partio de Nepalo (Maoista) kiel la ĉefministro.

Geografio[redakti | redakti fonton]


Mapo de Nepalo
Topografio de Nepalo

Nepalo estas rura trapezforma lando; ĝi longas 800 kilometrojn kaj larĝas 200 kilometrojn kaj entute kovras 147.181 km². Nepalo kutime dividiĝas en tri regionoj; la monta (himāl हिमाल), monteta (pahāḍ पहाड) kaj ebenaĵa (tarāi तराई) regionoj. Tiu ekologiaj zonoj streĉas de oriento al okcidento kaj apartiĝas de la grandaj riveroj de Nepalo.

La Tarai-ebenaĵoj kiuj limas al Hindio estas parto de norda montdorso de la Indo-Gangetikaj ebenaĵoj. Ili estis formita kaj daŭre estas plenumita de tri grandaj riveroj; la Koŝio, la Narajanio (la Gandak-rivero de Hindio) kaj la Karnalio. La regiono havas varman, humidan klimaton.

La monteta regiono (Pahāḍ) apudas la montojn kun alteco de 1.000 ĝis 4.000 metroj. Du malaltaj montregionoj nome la Mahabharat Lek kaj Ŝivalik-regiono (ankaŭ nomita Ĉuria regiono) kuŝas en la regiono. La Katmandu-valo kuŝas en la monteta zono kaj estas la plej fekunda kaj popolriĉa areo de la lando.

En la montaj regionoj (Himāl) kiuj altecas pli ol 2.500 metroj loĝas nur malmultaj homoj.

Vidu artikolon Orient-himalajaj foliaj kaj koniferaj arbaroj.

Administra divido[redakti | redakti fonton]

Nepalo estas dividita en 14 zonoj kaj 75 distriktoj grupitaj en kvin regionoj. Ĉiu distrikto estas estrata de distrikta ĉefo kiu respondecas por firmteni la leĝon kaj ordon kaj kunordigas la laboron de agentejoj de la diversaj registraraj ministrejoj.

La 14 zonoj estas:
Nepal zones.png
1 Bāgmati 8 Lumbini
2 Bheri 9 Mahākāli
3 Dhavalāgiri 10 Meĉi
4 Gaṇḍaki 11 Nārājaṇi
5 Ĝanakpur 12 Rāpti
6 Karṇāli 13 Sagarmāthā
7 Kosi 14 Seti

Kulturo kaj heredaĵoj[redakti | redakti fonton]

Nepalo estas lando fascine multkolora: kun antikva historio, viglaj kulturoj kaj popoloj, biodiverseco kaj majestaj pejzaĝoj. Ĝiaj geografiaĵoj etendiĝas de belaj altaj neĝpintoj en la nordo, tra malpli altaj montoj en la mezo ĝis bela, fekunda ebenaĵo kun multaj arbaroj en la sudo. Situante inter Tibeto (Ĉinio) kaj la Ganga ebenaĵo (Barato), Nepalo tra sia historio sentis la influon de du tre malsamaj civilizacioj, sed samtempe kreis identecon por si. La lando havas preskaŭ 23 milionojn da homoj, parolantaj 70 lingvojn aŭ dialektojn.

Nepalo estis oficiale hindua reĝlando, sed fakte ĝi ĉiam estis kaj ankoraŭ restas lando de multaj religioj. La templo de Paŝupatinat en Katmando estas unu el la kvar plej gravaj lokoj por adorantoj de Ŝiva. La Budho, la "Lumo de Azio," naskiĝis en Lumbini, kiu situas en la suda ebenaĵo, faronte Nepalon sankta celo por pilgrimantoj. La multaj etnoj ofte kultas siajn proprajn diojn.

Kvar lokoj de Nepalo estas agnoskitaj de UNESKO kiel mondheredaĵoj. En la unua, la valo de Katmando, reliefiĝas la urbo de Baktapuro, la reĝaj placoj de Katmando kaj Patano, la stupaoj de Svajam­bunat kaj Baŭdnat, kaj la temploj de Paŝupatinat kaj Ĉangu Narajan. Dua kultura heredaĵo estas Lumbini.

Plie estas la naturaj zonoj Everest Nacia Parko (1.148 km²) kaj Reĝa Ĉitaŭn Nacia Parko (932 km²). Vidu apartan artikolon Naciaj parkoj en Nepalo.

La valo de Katmando[redakti | redakti fonton]

Je alteco de ĉirkaŭ 1.300 metroj super la marnivelo, la valo de Katmanduo entenas la ĉefurbon kaj estas ankaŭ la komerca kaj kultura centro de Nepalo. Ĝi kovras 360 km² en formo de ovo ĉirkaŭita de verdaj montoj, mezurante 24 km orientalokcidente kaj 19 km nordalsude.

Pasintece la valofundo estis kovrita de lago. Laŭ legendo la bodisatvo Manĝuŝri venis de Ĉinio kaj tranĉis la sudan monton por lasi la akvon elflui. Poste li kreis la unuan loĝantaron.

La Nevaroj, kiuj originale nomiĝis Nepaloj, estas la indiĝenoj de la valoj, kiuj dekoraciis kaj fortigis la valon politike, ekonomie, socie kaj religie dum la pasintaj 2,000 jaroj. La elstaraj monumentoj de la valo, kiuj nun estas la zonoj de la Monda Heredaĵo, estas la ekzempleroj de la arto kaj arkitekturo de la Nevaroj. Kaj same, dekoj da festivaloj ankaŭ estas vivantaj heredaĵoj de ili.

La urbo Katmando dekomence estis fando­poto, kaj tio klarigas ĝian riĉan kulturon. Ĝi havas unikan urboplanon kun kvartalojn centritajn sur temploj kaj internaj kortoj. Ĉiam ĝi estis fonto de inspiro por multaj artistoj kaj skribistoj, kaj post la malfermiĝo de Nepalo en 1950 ankaŭ por multaj homoj el la tuta mondo. Nun, pro amasa migrado, homoj el ĉiuj etnoj loĝas en la ĥaosa ĉefurbo.

Literaturo pri Nepalo[redakti | redakti fonton]

Esperanto en Nepalo[redakti | redakti fonton]

Loupe.svg Pli detalaj informoj troveblas en la artikolo Esperanto-movado en Nepalo.
Loupe.svg Pli detalaj informoj troveblas en la artikolo Nepala Esperanto-Asocio.

Ceteraj informoj[redakti | redakti fonton]

  • Eksporto: greno, lignaĵo, herboj.
  • Pokapa GNP: 200 $. Nepalo estas unu el la dek plej malriĉaj landoj el la mondo.
  • Organizoj: UNO (1955)
  • Heredaĵo: Sagarmāthā nacia parko, valo de Katmando, Ĉitvana reĝa parko, Lumbini (naskiĝloko de Budho).

Vidu ankaŭ[redakti | redakti fonton]

Notoj[redakti | redakti fonton]

  1. Department of Economic and Social Affairs Population Division (2009). "World Population Prospects, Table A.1", gazeto :. Alirita 2009-03-12. (.PDF)
  2. El País, 29a majo 2008, Georgina Higueras, "Nepal se declara república federal después de 240 años de monarquía".
  3. Maoistoj protestas en Katmanduo esperante

Eksteraj ligiloj[redakti | redakti fonton]


Ĉi tiu artikolo plenumas laŭ redaktantoj de Esperanto-Vikipedio kriteriojn por leginda artikolo.