Čirč

El Vikipedio, la libera enciklopedio
Saltu al: navigado, serĉo
Čirč
hungare: Csércs, rutene: Чірч
municipo
Leluchow-Circ, przejscie graniczne 2.jpg
Limpasejo Leluchów - Čirč (Pollando - Slovakio)
Oficiala nomo: Čirč
Lando Flago de Slovakio  Slovakio
Regiono Regiono Prešov
Distrikto Distrikto Stará Ľubovňa
Historia regiono Supra Hungarujo
Parto de Ŝariŝo
Montaro Čergov
Limpasejo Leluchów Pollando
Riveroj Soliská, Poprad
Situo Čirč
 - alteco 510 m s. m.
 - koordinatoj 49°17′02″N 20°55′08″E  /  49.28389°N, 20.91889°O / 49.28389; 20.91889 (Čirč)
Areo 20,1872 km² (2 018,72 ha)
Loĝantaro 1 249 (31.12.2011)
Denseco 61,87 loĝ./km²
Unua skribmencio 1248
Horzono MET (UTC+1)
 - somera tempo MET (UTC+2)
Poŝtkodo 065 42
Telefona antaŭkodo +421-52
Aŭtokodoj SL
NUTS 526673
Situo enkadre de Slovakio
ButtonRed.svg
Situo enkadre de Slovakio
Situo enkadre de Regiono Prešov
ButtonRed.svg
Situo enkadre de Regiono Prešov
Commons-logo.svg Vikimedia Komunejo: Čirč
Retpaĝo: www.obeccirc.sk
Portal.svg Portalo pri Slovakio

Čirč (hungare Csércs [ĉErĉ], rutene Чірч [ĉirĉ]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.

Situo[redakti | redakti fonton]

Čirč situas laŭ rojo, fine de mallonga sakovojo. Stará Ľubovňa troviĝas je 27 km.

Historio[redakti | redakti fonton]

La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1248, poste en 1349 en formo "Cirk". En 1427 27 familioj pagis impostojn. En 1557 la Habsburgoj detruis la vilaĝon. En 16-a jarcento rutenoj alvenis. En 1787 537 vilaĝanoj loĝis en 69 domoj, en 1828 891 vilaĝanoj en 124 domoj. En 1796 laŭ la tutlanda geografia libro taksis la vilaĝon triaklasa. En 1828 loĝis tie 246 vilaĝanoj en 37 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Csércs 821 homoj, (rutenoj en majoritato, germanoj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Sáros, al distrikto de Lipany, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Čirč 1118 homoj, (713 slovakoj, 373 rutenoj).

Miraklo[redakti | redakti fonton]

Foje 2 paŝtistinoj maljunulon renkontis. Li pikis en la teron bastonon, kie fonto estiĝis kaj ordonis, ke tie estu kapelo. La vilaĝanoj ne kredis la historion, sed baldaŭe senfinaj katastrofoj okazis en la vilaĝo. Tial tamen oni konstruis kapelon.

Vidindaĵoj[redakti | redakti fonton]