Eŭropa Unio

Eŭropa Unio
Nomo en oficialaj lingvoj European Union (angle) Европейски съюз (bulgare) Evropská unie (ĉeĥe) Den Europæiske Union (dane) Euroopa Liit (estone) Euroopan unioni (finne) Union européenne (france) Europäische Union (germane) Ευρωπαϊκή Ένωση (greke) Unión Europea (hispane) Európai Unió (hungare) An tAontas Eorpach (irlande) Unione europea (itale) Eiropas Savienība (latve) Europos Sąjunga (litove) Unjoni Ewropea (malte) Europese Unie (nederlande) Unia Europejska (pole) União Europeia (portugale) Uniunea Europeană (romane) Európska únia (slovake) Evropska unija (slovene) Europeiska unionen (svede)
politika komunumo
Mapo de membroj de Eŭropa Unio
Flago
Moto: Unuiĝintaj en diverseco
Himno: Odo al Ĝojo
Membraj ŝtatoj	27 Aŭstrio Belgio Britio Bulgario Ĉeĥio Danio Estonio Finnlando Francio Germanio Grekio Hispanio Hungario Irlando Italio Kipro Latvio Litovio Luksemburgio Malto Nederlando Pollando Portugalio Rumanio Slovakio Slovenio Svedio
Politikaj centroj	Bruselo, Luksemburgo, Strasburgo
Areo	4 324 782 km² (432 478 200 ha)
Loĝantaro	502 486 499 (2011)
Prezidento de la konsilio	Herman Van Rompuy
Kreita	23-a de julio 1952
Oficialaj lingvoj	23 bulgara ĉeĥa dana estona finna franca germana greka hispana hungara irlanda itala latva litova malta nederlanda pola portugala romana slovaka slovena sveda
Vikimedia Komunejo: European Union
Retpaĝo: europa.eu
Portalo pri Eŭropo

• ██ Membroj

• ██ Kandidatoj

Aŭstrio

Pollando

Belgio

Bulgario

Kroatio

Kipro

Ĉeĥio

Danio

Estonio

Finnlando

Francio

Germanio

Grekio

Hungario

Irlando

Italio

Latvio

Litovio

Luks.

Mak.

Malto

Ned.

Portugalio

Rumanio

Slovakio

Slo.

Hispanio

Svedio

Turkio

Unuiĝinta
Reĝlando

Eŭropa Unio (EU) estas jura politika komunumo konstituita kiel internacia organizo sui generis, estigita por la eŭropa integriĝo kaj komuna regado de la popoloj kaj ŝtatoj de Eŭropo. Ĝi konsistas el 27 eŭropaj ŝtatoj, kaj estis establita per la vigligo de la Traktato de la Eŭropa Unio, la 1-an de novembro 1993.

Se komence la suprastrukturo "Eŭropa Unio" fondiĝis surbaze de la tri Eŭropaj Komunumoj jam ekzistantaj (EKKŜ, Euratom kaj EEK) sub la kompleksa sistemo konata kiel "la tri pilieroj" (la komunumoj antaŭe menciitaj kune kun la komuna ekstera politiko kaj la jura kaj polica kunlaboro), kun la ekvigligo la 1-an de decembro 2009, de la Traktato de Lisbono, Eŭropa Unio tute sukcedis la eŭropajn komunumojn (kvankam kun certaj specifaĵoj) kaj akceptis per tio juran instancon el internacia juro.

Eŭropa Unio disvolvigis juran kaj politikan sistemon, la eŭropa komunumismo, unika en la mondo, kiu funkcias per internaj kaj kompleksaj meĥanismoj kaj proceduroj, kiuj ampleksiĝis kaj evoluis laŭlonge de ĝia historio ĝis la nuna kreado de hibrida transnacia registaro malfacile egalebla kiu kombinas elementojn de la multflanka kunlaborado, sed forte strukturita kaj instituciigita, kun aliaj organoj supranaciaj, ambaŭ regataj de dinamiko el regiona integriĝo.

La Eŭropa Unio, kaj antaŭe la Komunumoj, promocias la kontinentan integriĝon pere de komunaj politikoj kiuj ampleksiĝas sur malsamaj medioj, specife en ĝia ekonomia origino kaj progresive etenditaj al politikaj medioj. Por atingi la komunajn celojn, la eŭropuniaj ŝtatoj donas al ĝi certajn rajtojn, kreante suverenecon kiu povas esti komuna aŭ kundividita.

Je 12-a oktobro 2012, la Eŭropa Unio ricevis la Nobel-premion pri paco ĉar "ĝi helpis transformi Eŭropon de kontinento de milito al kontinento de paco."

Historio

Post la du mondmilitoj, en Eŭropo ekestis granda sento pri la bezono rekonstrui kaj kunigi la kontinenton por malhelpi estontajn konfliktojn inter eŭropaj landoj. Kadre de tiu pensa sinteno, en 1951 Okcidenta Germanio, Francio, Italio, Belgio, Luksemburgo kaj Nederlando konsentis pri la ekestigo de la Eŭropa Komunumo pri Karbo kaj Ŝtalo (EKKŜ), kiu estiĝis en 1952.

En 1957 la ses fondintaj landoj subskribis la Traktaton pri la fondo de la Eŭropa Komunumo, kiu pliprofundigis la interlandan kunlaboradon estigitan de EKKŜ; la landoj samtempe fondis la Eŭropan Komunumon pri Atomenergio (EKA). Ambaŭ traktatoj ekvalidiĝis en 1958.

La nuntempa Eŭropa Unio oficiale estiĝis per la Traktato de Mastriĥto, la 1-an de novembro 1993. La plej grava okazaĵo en la sekva historio de la Unio estis, en 2002, la enkonduko de eŭro-moneroj kaj monbiletoj.

Eŭropa Unio
1951	1957	1965	1986	1992	1997	2001	2007 **
		Eŭropa Komunumaro (EK *)		E Ŭ R O P A   U N I O   ( E U )
Eŭropa Komunumo por Karbo kaj Ŝtalo (EKKŜ)						(valida ĝis 2002 → EK)
	Eŭropa Ekonomia Komunumo (EEK)			Eŭropa Komunumo (EK)
		* EK: EKKŜ, EEK (EK ekde 1993), Euratom		polica kaj jura eŭropa interŝtata kunlaboro (PJK)	civila jura kunlaboro kaj flankaj agoj por libera persona trafiko → EK)
					punleĝara polica kaj jura kunlaboro (PJK)
			Eŭropa Politika Kunlaboro (EPK)	Komuna ekstera kaj sekureca politiko (KESP)
	Eŭropa Komunumo pri Atomenergio
Eŭropa Komunumo pri Karbo kaj Ŝtalo	traktato pri la fondo de la Eŭropa Komunumo	traktato pri la kreo de komuna Konsilio kaj komuna Komisiono de la Eŭropa Komunumo	Unueca Eŭropa Akto	traktato de Mastriĥto	traktato de Amsterdamo	traktato de Nico	traktato de Lisbono (valida de la 1a de decembro 2009)
				„tri kolonoj de la EU“ – EK (EKKŜ, EEK / EK, Euratomo), KESP, PJK

Geografio

Eŭropa Unio havas areon da 4 326 253 km², kio igus ĝin la sepa plej granda lando sur Tero, se konsideri ĝin kiel unuaĵo. La plej alta pinto estas la Blanka Monto, ĉe la limo inter Italio kaj Francio, kiu altas 4810 metrojn super marnivelo; la plej malalta pinto estas Zuidplaspolder, en Nederlando, 7 metrojn sub marnivelo. Post Kanado, Eŭropa Unio havas la duan plej longan marbordon: preskaŭ 66 mil kilometroj.

Eŭropa Unio havas limojn al 19 landoj: Norvegio, norde; Rusio, Belarusio, Ukrainio, Moldavio kaj Turkio laŭ la dekstra landlimo; Svisio kaj Liĥtenŝtejno, en la mezo; Kroatio, Serbio, Makedonio kaj Albanio, en la Balkanoj; Maroko, sude (danke al eksterteritoriaĵoj de Hispanio kiuj havas rektan landlimon al tiu lando). Ankaŭ la etlandoj Andoro, Monako, San-Marino kaj Vatikano estas ekstereŭropuniaĵoj kun rekta limo al Eŭropa Unio. Fine, Franca Gujano estas teritorio de Eŭropa Unio en Sudameriko, kaj havas limojn al Surinamo kaj Brazilo. Krome, Gvadalupo - ankaŭ eŭropunia teritorio - havas limon al Nederlandaj antiloj.

Loĝantaro

Jam tri kvaronoj de la eŭropunia loĝantaro loĝas en urboj, kaj onitakse la procentaĵon atingos 90% en sep landoj en la jaro 2020.

Laŭ informo de Demographia, en 2011 en Eŭropunio estis 11 urbaj regionoj kun pli ol tri milionoj da loĝantoj: Parizo (10,76 milionoj), Londono (8,59 milionoj), la Ruhr-regiono (7,30 milionoj), Madrido (5,43 milionoj), Milano (5,23 milionoj), Barcelono (4,22 milionoj), Romo (3,80 milionoj), Napolo (3,73 milionoj), Berlino (3,45 milionoj), Ateno (3,27 milionoj) kaj Lisbono (3,05 milionoj).

Membroj

La 27 nuntempaj membroj de Eŭropa Unio estas la plej diversaj laŭ areo kaj loĝantaro. La plej loĝata lando estas Germanio, kun 82,062,249 loĝantoj, dum la malplej loĝata estas Malto, kun 412,614 loĝantoj. Se paroli pri areo, la plej granda lando estas Francio, kiu atingas entutan areon de 643,427 km², dum la malplej granda estas refoje Malto, kun 316 km².

Listo de la membroj

Lando	Kodo	Aliĝdato	Monunuo
Aŭstrio	AT	1995	Eŭro (ekde 2002)
Belgio	BE	1957 (fondinta lando)	Eŭro (ekde 2002)
Bulgario	BG	2007	Bulgara levo
Ĉeĥio	CZ	2004	Ĉeĥa krono
Danio	DK	1973	Dana krono
Estonio	EE	2004	Eŭro (ekde 2011)
Finnlando	FI	1995	Eŭro (ekde 2002)
Francio	FR	1957 (fondinta lando)	Eŭro (ekde 2002)
Germanio	DE	1957 (fondinta lando)	Eŭro (ekde 2002)
Grekio	GR	1981	Eŭro (ekde 2002)
Hispanio	ES	1986	Eŭro (ekde 2002)
Hungario	HU	2004	Hungara forinto
Irlando	IE	1973	Eŭro (ekde 2002)
Italio	IT	1957 (fondinta lando)	Eŭro (ekde 2002)
Kipro	CY	2004	Eŭro (ekde 2008)
Latvio	LV	2004	Latva lato
Litovio	LT	2004	Litova lido
Luksemburgo	LU	1957 (fondinta lando)	Eŭro (ekde 2002)
Malto	MT	2004	Eŭro (ekde 2008)
Nederlando	NL	1957 (fondinta lando)	Eŭro (ekde 2002)
Pollando	PL	2004	Pola zloto
Portugalio	PT	1986	Eŭro (ekde 2002)
Rumanio	RO	2007	Rumana leŭo
Slovakio	SK	2004	Eŭro (ekde 2009)
Slovenio	SI	2004	Eŭro (ekde 2007)
Svedio	SE	1995	Sveda krono
Britio	UK	1973	Brita pundo

Venontaj aliĝoj

Por ke kroma lando povu aliĝi al Eŭropa Unio, ĝi devas respekti aron da ekonomiaj kaj politikaj kondiĉoj, konataj kiel la kriterioj de Kopenhago. Laŭ tiu kriteriaro, la kandidatiĝantaj landoj devas situi en Eŭropo (laŭ pure geografia vidpunkto); devas havi stabilajn instituciojn, kiuj garantias demokratecon, leĝrespekton, homajn rajtojn kaj malplimulto-respekton; devas havi funkciantan merkatan ekonomion, kaj havi la kapablon alfronti konkurencon de la aliaj uniaj landoj; devas povi respekti la devojn ligitajn al aliĝo, inkluzive de politika, ekonomia kaj mona unuiĝo.

La jenaj landoj jam kandidatiĝis por aliĝo en Eŭropa Unio, kaj ilia demando estis akceptita pro tio, ke ili respektas la kriteriojn de Kopenhago:

•  Turkio (kandidatiĝis la 12-an de decembro 1999)
•  Makedonio (kandidatiĝis la 11-an de decembro 2005)
•  Islando (kandidatiĝis la 17-an de junio 2010)
•  Montenegro (kandidatiĝis la 17-an de decembro 2010)
•  Serbio (kandidatiĝis la 1-an de marto 2012)

Lingvoj

Pli detalaj informoj troveblas en la artikoloj Lingvoj en la Eŭropa Unio kaj Oficialaj lingvoj de Eŭropa Unio.

Oficialaj lingvoj La lingvoj oficialaj de la institucioj de la Eŭropa Unio estas 23, nome: angla bulgara ĉeĥa dana estona finna franca germana greka hungara hispana irlanda itala latva litova malta nederlanda pola portugala rumana slovaka slovena sveda Kromaj lingvoj uzataj traktate La hispana registaro atingis en 2005 la ekuzon de la kataluna, eŭska kaj galega lingvoj kiel duonoficialaj lingvoj. Same ekde 2008 la skotgaela kaj la kimra estas duonoficialaj lingvoj sekve de peto de Britio. La koncernaj ŝtatoj pagas la aldonajn kostojn, ekzemple por la tradukado de oficialaj EU-dokumentoj kiel leĝoj k.s. Esperanto en EU Esperanto estas helpa, neŭtra lingvo, do ne estas la lingvo de superrega ŝtato. Ĝi estas tiam tre bona aliancano de la egaleco de la eŭropaj lingvoj kaj ŝtatanoj. Pensfluo ekzistas (Piron 1994, Flochon 2000, Grin 2004) kiu konsideras, ke Esperanto povas esti laborlingvo kun aliaj lingvoj en la eŭropaj institucioj kaj poste lingvo internacia helpa inter la civitanoj. Tiu pensfluo nuntempe ne estas tre grava. La Grin informo komparas plurajn lingvmodaloj kaj konkludas, ke la adopto de Esperanto estas la plej bona solvo, kiu estas neŭtrala kaj ekonomia vidpunkto ( 25 miliardoj € / jaro en ŝparado, 17 % de jara buĝeto). Diversaj eblaj kategorioj de lingvoj Eŭropa Unio havas multajn diversajn kategoriojn de lingvoj. Aldone al oficialaj kaj laboraj lingvoj ekzistas proceduraj lingvoj de unuopaj institucioj, relajsaj lingvoj por interpretado, duonoficialaj lingvoj (ekz. la skotgaela), lingvoj de minoritatoj regionaj (ekz. la sarda) aŭ disaj en pluraj EU-landoj (ekz. la jida) kaj lingvoj de enmigrintoj (ekzemple la turka). Krom la multon postulanta ideo de oficialeco de Esperanto ekzistas la ideo havi por Esperanto statuson de oficiale rekonita lingvo de EU, kies evoluon EU sekvas, aŭ statuson similan al duonoficialeco. En duonoficiala lingvo oni rajtas komuniki kun instancoj de EU kaj ricevos respondon en tiu lingvo inkluzive de tradukoj de leĝaj aŭ similaj tekstoj. Tiun relative novan statuson havas ĝis nun kelkaj lingvoj de Hispanio kaj de Britio, kies ŝtatoj pagas la aldonajn kostojn. Ŝajnas, ke statuso simila al tiu de duonoficialeco, do de komunika lingvo kun la EU-instancoj, ne kreas multajn aldonajn kostojn, se oni ne tradukas leĝajn tekstojn; tradukado de ekzemple la slovaka al procedura lingvo de EU kaj reen supozeble kostas simile kiel tradukado de Esperanto al procedura lingvo kaj reen. La Esperanto-propono laŭ la kompreno de EU-Komisiono Laŭ la kompreno de la EU-Komisiono la propono de Esperanto signifas havi ĝin kiel unusolan oficialan EU-lingvon. Ekzemple la Ĝenerala Direkcio por Tradukado skribis en oktobro 2008: «Esperanto, aŭ la latina, estas ofte proponata kiel la sola, tut-Eŭropa lingvo, kiun EU devus akcepti (…).» La Esperanto-parolantoj tiurilate havas malsamajn poziciojn. Multaj ne deziras Esperanton kiel solan oficialan lingvon. Ili volas — almenaŭ en la venontaj jardekoj — konservi la uzadon de la oficialaj EU-lingvoj en la EU-institucioj kaj en kontakto kun la civitanoj. Plurfoje aperis tekstoj apogantaj la lingvan diversecon de EU. Aliflanke ofte Esperanto-parolantoj parolas pri la multekosta lingva servo de EU. Tiujn kostojn redukti helpe de Esperanto eblas en la kadro de la EU-institucioj nur, se oni forigas la tradukadon de kaj al naciaj lingvoj. Krome la Esperanto-parolantoj multe aplaŭdis la raporton Grin, kie multpaĝe prezentiĝas modelo kun Esperanto kiel sola oficiala EU-lingvo; vidu sube. Esperanto kiel sola oficiala lingvo en EU Tiun eblecon sur multaj paĝoj diskutas Francois Grin en sia raporto «L’enseignement des langues étrangères comme politique publique» (Fremdlingvo-instruado kiel publika politiko). Laŭ li per tiu modelo la EU-landoj krom Britio povus ŝpari ĉ. 25 miliardojn da eŭroj jare; grandparte temas pri la pagoj por lingvolernaj restadoj en Britio. La eblecon de «sinarkia reĝimo» kun Esperanto kiel sola oficiala lingvo li studis jam en 2004 en Coûts et justice linguistique dans l’élargissement de l’Union européenne. La parlamentanino Margareta Handzlik, Renato Corsetti (UEA) kaj Seán Ó Riain (EEU) sendis en majo 2006 leteron al ĉiuj EU-parlamentanoj, en kiu ili citis la raporton de Grin. La teksto asertas: «Per pli justa sistemo EU ŝparus minimume € 25 miliardojn jare!» La letero ne entenas la proponon, ke Esperanto fariĝu sola oficiala lingvo de EU. Ĝi kontraste asertas, ke en sia raporto Grin «proponas komparon inter tri eblaj scenaroj: la angla kiel sola lingvo; la multlingveco; la elekto de Esperanto kiel interna laborlingvo en la EU-organoj.» Tio ne kongruas kun la raporto, kie Grin komparis kiel trian scenaron Esperanton, kiun ĉiu EU-civitano lernu kiel unuan fremdlingvon. Ne estas klare laŭ la letero kaj la raporto de Grin, kiel eblus ŝpari sumon de 25 miliardoj en EU, se oni enkondukus Esperanton nur kiel internan lingvon; ja la EU-instancoj elspezas por lingvaj servoj nur ĉ. 1 miliardon da eŭroj. Johan Derks, eksa kasisto de EEU, kritikis la leteron en Libera Folio («Ŝoka misinformo»). Opinio en Bruselo: « Esperantistoj estas fanatikuloj » Tiu supozata celo de Esperanto-parolantoj estas verŝajne parta kaŭzo, ke tre multaj EU-oficistoj kontraŭas Esperanton. Aldoniĝas la insistemo de kelkaj mesaĝoj al EU-instancoj. Áron Lukács raportas sur retpaĝo eldiron de EU-oficisto pri la ĉi-tema etoso en Bruselo: «Kiam Esperanto ekvenas en iu interparolo, eĉ la plej malfermaj kaj saĝaj homoj forturniĝas kaj fermas siajn orelojn… Tio estas pro la forumoj kaj aliaj tro fortaj, sencelaj (do, nur por-Esperantaj) agadoj. Ili pensas (kaj tio estas la ĝenerala sento) ke esperantistoj estas fanatikuloj… Ili neniam subtenos programon por Esperanto, ĉar lau ili tio ne estas grava aŭ esenca…». Monunuo 2, 10 kaj 20 eŭro-cendoj La oficiala eŭrozono en 2011 plus (helblue) Kosovo kaj Montenegro, kie fakte cirkulas eŭroj. La ĉefa monunuo estas la eŭro, kiu oficiale uzatas en 17 el la 27 membroŝtatoj de la Eŭropa Unio: Aŭstrio (ekde 1999) Belgio (ekde 1999) Francio (ekde 1999) Germanio (ekde 1999) Grekio (ekde 2001) Finnlando (ekde 1999) Hispanio (ekde 1999) Irlando (ekde 1999) Italio (ekde 1999) Respubliko Kipro (ekde 2008) Luksemburgo (ekde 1999) Malto (ekde 2008) Nederlando (ekde 1999) Portugalio (ekde 1999) Slovakio (ekde 2009) Slovenio (ekde 2007) Estonio (ekde 2011) La aliaj 10 uniaj landoj daŭre uzas siajn historiajn monvalutojn. Simboloj Pli detalaj informoj troveblas en la artikolo Eŭropaj simboloj. Eŭropa flago Eŭropa himno: eltiraĵo el la Simfonio 9-a de Ludwig van Beethoven, ankaŭ alnomata Himno al Ĝojo. Eŭropunia juro Pli detalaj informoj troveblas en la artikolo Eŭropunia juro. Konstitucio Pli detalaj informoj troveblas en la artikolo Eŭropa Konstitucio. Institucioj kaj organoj Eŭropa Parlamento  Balote elektata por 5 jaroj de la popolo de EU, ĝi situas en Strasburgo, Bruselo kaj Luksemburgo. La plenkunsidoj okazas ĉefe en Strasburgo. Ĝi kontribuas al la leĝfaro de la Eŭropa Unio kun la Konsilio de la Eŭropa Unio kaj alportas demokratan kontrolon al la funkciado de EU. Eŭropunia Konsilio  Ĝi konsistas el estraranoj (ministroj) de la membroŝtatoj, kiuj kunvenas laŭ fakaj temoj. Eŭropa Konsilio  Ĝi konsistas el la registarestroj de la membroŝtatoj, escepte por Francio, kiun reprezentas la ŝtatestro. Ne konfuzenda kun la Konsilio de Eŭropo, internacia organizo sidanta en Strasburgo. Eŭropa Komisiono  Ĝiaj membroj estas elektataj de la estraroj de la membroŝtatoj. La Eŭropa Komisiono estas la motoro de la funkciado de la eŭropuniaj institucioj. La eŭropa komisiono situas en Bruselo. Eŭropa Kortumo  Revizora Kortumo  Eŭropa Centra Banko  Situas en Frankfurto. Ĝi estas la eldona banko de la eŭro, la komuna valuto de 12 membroj de EU. Ĝi celas regi la inflacion ene de Eŭrolando. Ekonomia kaj Socia Komitato  Komitato de regionoj  Eŭropa Investa Banko  Eŭropa Ombudsmano  Eŭropa pacperanto  Ekonomia politiko La 30-an de oktobro 2009 la Eŭropa Unio kaj Sud-Koreio subskribis komercan akordon, kiu forigus la plimulton de la komercaj tarifoj inter la du partneroj. La EU-Komisionestrino pri Komerco Catherine Ashton diris, ke ĝi estas «la unua akordo de la 21-a jarcento pri libera komerco por la EU» kaj «la plej grava akordo pri libera komerco iam ajn intertraktita kun tria lando». La interkonsento antaŭvidas la forigon de 1,6 miliardo da eŭroj de devoj por eksportantoj al Sud-Koreio. Oni asertas, ke la ĝi povus alporti ĝis 19 miliardojn da eŭroj al eŭropaj eksportantoj. Aparte gajnos firmaoj, kiuj laboras en sektoroj kiel telekomunikado, ekologio, financo kaj transportado, ĉar Sudkoreio faras «grandajn penojn» por liberaligi ĉi tiuj sektoroj. La interkonsento laŭatendate ekvalidiĝos en la dua duono 2010, post kiam ĝi estos ratifita de la Eŭropa Parlamento. En 2008 komerco inter la EU kaj Sud-Koreio atingis entutan valoron de proksimume 65 miliardoj da eŭroj. Enmigrado Laŭleĝa enmigrado (2005) (Kiel enmigrintoj estas inkluditaj bulgaroj kaj rumanoj kiuj eniris en EU januare de 2007.) Pli ol 15 % (de la loĝantaro) jene: Latvio 482,000 Estonio 245,000 El 3,1 % al 7 % jene: Germanio 5,075,900 Hispanio 2,300,700 Francio 2,186,000 Britio 1,982,200 Italio 1,931,300 Grekio 742,900 Aŭstrio 553,500 Danio 197,600 Luksemburgo 24,500 El 1 % al 3 % jene: Pollando 684,000 Nederlando 466,000 Belgio 271,200 Svedio 269,000 Belgio 271,200 Portugalio 186,800 Ĉeĥio 167,000 Irlando 95,000 Finlando 72,100 Slovenio 42,900 Kipro 39,200 Malpli ol 1 % jene: Hungario 61,600 Rumanio 31,400 Litovio 30,800 Bulgario 21,800 Malto 4,000 Eksterleĝa enmigrado Laŭ la Eŭropa Komisiono estas ĉirkaŭ 8,000,000 de senpaperuloj en la EU. Laŭ la landoj oni povas aresti ilin dum diversaj maksimaj tempoperiodoj jene: Senlime en Estonio, Finlando, Litovio, Danio, Nederlando, Britio kaj Svedio. Sen datumoj el Bulgario kaj Rumanio. Ĝis limo de: 20 monatoj en Latvio, 18 monatoj en Germanio kaj Malto. 12 monatoj en Pollando, 10 monatoj en Aŭstrio, 8 monatoj en Belgio, 6 monatoj en Hungario, Ĉeĥio, Slovakio kaj Slovenio, 3 monatoj en Grekio kaj Luksemburgo, 2 monatoj en Portugalio kaj Irlando, 40 tagoj en Hispanio kaj Italio kaj 32 tagoj en Kipro kaj Francio. Programoj kaj politikoj Komuna Eŭropunia Agrikultura Politiko aŭ KAP (longtempe la ununura Eŭropunia politiko) Programo Phare — programo por helpi aliĝontajn landojn Programo Comenius — prilingvaj edukaj interŝanĝoj (kiuj ŝajnas preteratenti tion, kion diris antaŭvidante Esperanton!) Eksteraj ligiloj     oficiala TTT-ejo de Eŭropa Unio; Detalaj informoj pri la Eŭropa Unio estas disponeblaj en ĉiuj oficialaj lingvoj de EU.     EEU - La Eŭropa Esperanto-Unio kaj Brusela Komunikad-Centro     Marko Naoki Lins: EŬROPO: Bruselo-Babelo: lingvo-kulturo en Eŭropa Unio el Monato (2003/4, p.17) Notoj Vidu ankaŭ Rilataj artikoloj troviĝas en Portalo pri Eŭropo Afrika Unio Eŭropmoto Eŭroposkeptikismo Federismo Lingvoj en la Eŭropa Unio Sennaciismo